Brigit Plaggenborg

113. Umthombo zondag 27/6 op tv

Sat, 26 Jun 10 21:58:45 +0200

Umthombo en de keerzijde van het WK

Terwijl er druk gevoetbald wordt in de grote steden van Zuid-Afrika, worstelen de straatkinderen met de gevolgen van het WK. De politie veegt letterlijk de straten schoon, door middel van round-ups. Tijdens deze klopjachten worden de kinderen mensonterend behandeld; de politie neemt hun bezittingen af, slaat ze in elkaar en laat ze vervolgens ver buiten de stad op straat achter, vaak zelfs zonder voedsel of kleren.

De round-ups worden niet alleen getolereerd door de lokale bevolking, ook de internationale gemeenschap lijkt de andere kant op te kijken. De NOS kreeg echter te horen over de serieuze schending van de Rechten van het Kind en bezocht de Zuid-Afrikaanse organisatie Umthombo, die zich inzet voor straatkinderen. De reportage wordt aankomende zondag tijdens Studio Sport aan een miljoenenpubliek getoond.

Kijk:
NOS Studio Sport
Zondag 27 juni 18.15
Nederland 1

Of lees hier meer:
http://www.be-more.nl/node/1503

112. Pittige tantes

Sun, 06 Jun 10 15:40:39 +0200

Sanibona,

Een tijdje radiostilte doordat ik aan het wennen ben in Nederland.

Aanstaande donderdag 10 juni om 19.15 uur op Holland Doc24: Pittige tantes. Rough aunties dus, de film over de geweldige vrouwen van Bobbi Bear, die strijden tegen kinderverkrachting in Zuid-Afrika.
Allemaal kijken! En houd de zakdoeken binnen handbereik.

Mocht je het missen, veel documentaires zijn ook online te bekijken op http://www.hollanddoc.nl/

Groetjes,
Brie.

http://roughaunties.com/

111. Cape Town once again

Sun, 28 Mar 10 18:23:23 +0200

Een verslag van mijn week in Kaapstad. In drie woorden: Fantastisch! Als altijd.

Dinsdag aangekomen, Wilma en haar ouders en zus opgezocht in hun hostel. Het fijne van Kaapstad is dat je er gewoon over straat kan. Niet in alle delen en je moet altijd op je hoede blijven, maar in het gedeelte waar wij zaten (Green Point) kan het wel. Dat is de wijk waar ook het nieuwe stadion voor Fifa 2010 staat. Zie foto.

Naar Waterfront gewandeld, lunch, glaasje wijn in de zon, vakantie! Eindelijk een Ajax Cape Town shirt voor mijn broer gekocht, ik vreesde dat ik zonder het land niet in mocht. Na twee jaar eindelijk een mooi shirt in goede maat gevonden. ’s Avonds uit eten bij een Italiaan en op tijd naar bed.

Woensdag naar Cape Point gereden. Wilma en fam hadden de huurauto nog waarmee ze van Durban naar Kaapstad zijn gereden. Die rit staat overigens nog op mijn verlanglijstje, die omgeving is zo mooi. Tijdens hun reis kreeg ik van Wilma smsjes uit Coffee Bay, Knysna en Addo, jaloersmakend.

Het was voor mij en Wilma ons derde bezoek aan Kaappunt, maar het blijft mooi. Wat we niet eerder hadden gedaan was een wandeling van Cape Point naar Cape of Good Hope. Uurtje lopen en belachelijke mooi uitzicht. Geef mij zee, zon en wat rotsen en ik ben gelukkig. Hele dag roadtrip met hier en daar een tussenstop, hele leuke dag.

Donderdag eerst lui, familie ging naar Robbeneiland, Wilma en ik hingen bij Waterfront rond tot de familie richting vliegveld en dus Durban vertrok. ´s Avonds naar het strand van Camps Bay met een local die ik vorige keer daar had ontmoet. Ondergaande zon, wijntje, prachtige bergen op de achtergrond, ideaal. Uit eten daarna. Helaas camera niet bij me, dus geen foto van Camps Bay (dan vrees ik dat ik nog een keer terug moet J)

Vrijdag kwam Nicola aan, het was mooi weer dus meteen in de bus (zelf je vervoer kunnen regelen rockt!) naar Camps Bay. Voor 63 cent naar het strand, geen geld. In de bikini, niet gezwommen want Kaapwater ijzig koud. Bijgekletst, lang gebleven daar, uit eten en flesje wijn. Drankje in bar
Neighbourhood en gedanst in Zula Bar in Long street, heel heel leuk.

Zaterdag ergens ontbeten, het was bewolkt maar later klaarde het op. In Kaapstad zijn altijd leuke dingen te doen, er waren gratis optredens bij Company Gardens. Rustig aan daarheen gewandeld, optredens gezien van Kaapse band en een fantastisch viertal beatboxers uit Frankrijk genaamd Under Kontrol. Zoek dat maar op op youtube, ze waren erg goed.

Onze locale mattie nodigde ons uit voor een picnic op Signal Hill met wat vrienden. Daar zeggen wij geen nee tegen! Snel bij Woolworths lekkernijen en wijn gekocht. Signal Hill kijkt uit over de stad, lager dan Tafelberg, maar stunning uitzicht. Centrum van de stad aan ene kant, de zee overal om je heen. Zonsondergang, goed gezelschap, lekker eten en drinken, kortom: vakantiegevoel en dus geluk.

Later terug naar Company Gardens voor Braziliaanse band Napalma, toen naar Greenmarket square voor laatste restje van Cape Town Carnival. Klein bezoek aan City Hall voor kunstexpositie. Toen terug naar hostel voor hakken en feesten maar weer. Teveel te doen! Uit in een kleine club genaamd Jade, soort huiskamer club met vloerbedekking. En we eindigden bij Cubana met mojito’s en een gezellige en grappige groep 21-jarige Angolezen. Om vier uur zijn we maar naar huis gegaan, ondanks dat het nog gezellig was, check out op zondag.

Zondag was katerdag! Check uit om 10.30, ergens ontbeten. Gehangen bij Waterfront, film Crazy Heart gekeken. En toen weer terug naar good old boring Durban met het gevoel dat ik heel lang was weggeweest. Veel lol gehad in een prachtige stad met leuke mensen, wat wil je nog meer?!
Ik hou zo van Kaapstad.

x
Brie.

meer foto's plaats ik een andere keer, internetconnectie sloooooooom!
Kom nog eens terug :-)

110. Surfen

Mon, 15 Mar 10 08:41:53 +0100

Hallo allemaal,

Vorige week twee keer mee geweest naar Durban om te surfen met de boys. Of eigenlijk, om de jongens te helpen surfen en te zwemmen in mijn geval. Ik ben een slechte surfer, maar wel een goede instructeur :) Ik houd hun board vast bij kleine golven en houd ze in balans, spoor ze aan om te peddelen en geef ze dan een zwieper als de golf er is. Dan is het aan hun om te gaan staan of in de zee te storten. In beide gevallen hebben we veel lol. Ik zie er heel professioneel uit in mijn surfshirt, maar die heb ik alleen maar gekocht omdat dat goedkoper is dan factor 60 :) Veiligheid voor alles.

We kwamen inmiddels niet meer zo kleine Khetho tegen die 2,5 jaar geleden in mijn klas zat. Hij is kort daarna vertrokken en woont sindsdien weer op straat. En tot mijn verbazing kwamen we ook Simanga tegen. Hij is naar huis gegaan in december en de meeste jongens die nu thuis zijn, doen het heel goed. Grote Qaphela stond in de krant, want hij is headboy van zijn school. En mijn lieve Tony is prefect, zo trots op beide mannen.

Simanga's moeder overleed kort nadat hij naar huis was gegaan en ondanks Lucia's (after care worker / outreach) aanbod om terug te komen naar I Care, wilde hij thuis blijven bij zijn tante. Toch niet helemaal pluis thuis, aangezien hij aan het surfen was met Umthombo. Hij zag er goed uit, was gegroeid in de vakantie en was niet aan de lijm. Meteen I Care ingeschakeld en Lucia zou erop af. Update hopelijk binnenkort.

Vorige week mijn laatste I Care praatje gedaan voor de Be More volunteer day. Deze dagen zitten vol met 'laatste' dingen. Morgen naar Kaapstad, zoveel zin in dat mijn tas al sinds zaterdag ingepakt is!

Sala kahle,
Brie.

109. No hard feelings

Wed, 10 Mar 10 09:21:32 +0100

Sanibonani,

Mijn afscheid was zo mooi! Ik was donderdagmiddag en –avond nog druk met afscheidskadoos, -brieven en mijn speech. ’s Nachts om half vijf wakker, gelukkig wel weer in slaap gevallen. Ik zag er tegenop, maar uiteindelijk viel het allemaal mee en was het heel bijzonder.

We vierden het in KwaMakhutha bij de rehab. De jongens waren blij om me te zien, staff Sihle, Melta en Nelson ook. Helaas heeft vrijwilliger Nonsi ons verlaten. Langzaamaan kwam iedereen binnen druppelen en ik was onder de indruk, I Care had er echt werk van gemaakt.

Nevil (CEO) opende in gebed en bedankte me voor alles wat ik in de afgelopen twee jaar heb gedaan voor I Care en de jongens. Hij wenste dat God me bij zou staan in mijn journey, niet alleen naar huis, maar ook eenmaal weer thuis en hoopte dat we contact zouden blijven houden. Jenni-Lyn (operations manager) nam over en gaf me een mooie speech en een prachtig kado. Een grote fotolijst met herinneringen aan mijn jongens.

Toen was het mijn beurt. Ik had een brief geschreven en las hem voor, was bang dat ik het zonder papier voor me veel te moeilijk zou krijgen. Zelfs voorlezen was al moeilijk, ik raakte af en toe de draad kwijt doordat ik moest huilen. Maar het ging prima.

Na mijn speech kadootjes. Voor rehab boys Yamkela, Mduduzi, Mthokozisi, Sphelele1, Sphelele2, Simo en Sbusiso had ik een mooie foto geprint en in een lijstje gedaan, met lekkers erbij. Voor kantoor een fotolijst met verschillende foto’s van mij met de jongens en een bedankje. Voor de school een fotoboek met twee jaar aan herinneringen en ijkpunten in mijn I Care carriere, zoals Tala Game Park, rehab Graduations, Prize Giving Day ’08 en ’09, home visits bij de jongens thuis, etc.

Ik had al mijn spullen uitgezocht en voor de Illovo jongens een aantal dingen van mezelf ingepakt. Mijn Nike-schoenen, Adidas zwembroek, opwindradio, shorts, speakers en cd’s vonden gretig aftrek. Ik had in alle memory books geschreven en er een aantal foto’s in geplakt. In de goodie bag ook een envelop met mijn adres erop en postzegel om me een brief te schrijven en lekkers.

Na de speeches en kadoos was er taart, frisdrank, chips en lol. Ik voelde me enorm gewaardeerd en vereerd dat zoveel mensen waren gekomen en dat er zoveel mooie woorden gesproken werden. Het is niet altijd gemakkelijk geweest en ik was het niet altijd eens met de beslissingen van management , maar na vrijdag: no hard feelings. Alles is goed.

(Met een uitzondering: Coordinator Cedric en zijn vrouw Lynne kwamen ook nog, tot mijn verbazing. Ik ben hartelijk geweest, maar het was voor niets, Lynne had gezellig over me geklaagd tegenover Gill. Niet bewust van het feit dat Gill mijn Afrikaanse moeder is, had Lynne gezegd dat het vast niet makkelijk moest zijn om met mij in huis te wonen, voor niemand zou het makkelijk zijn om met mij te leven, had ze gezegd. Gill is een warm en liefdevol persoon die altijd het goede in iedereen ziet, maar hierna kon ze Lynne’s ogen wel uitkrabben. Ik ben blij dat ik niet de enige ben die haar niet mag)

Ik kwam vrijdagmiddag uitgeput van alle emoties maar heel voldaan thuis. Het was een mooie dag.

Nieuwe vrijwilliger Alike heeft het naar haar zin in KwaMakhutha, het lijkt
erop dat we weer een goeie te pakken hebben! Na een maand rehab doet ze een maand school en verhuist dan naar Illovo. Ik ga deze week nog werkbladen voorbereiden voor haar zodat ze samen met Sihle literacy kan doen bij de rehab. Het zal leuk zijn voor Simo, Yamkela en Sphelele als hun vrijwilliger na Graduation mee verhuist naar school en ze blijft lesgeven.

Na een luie zaterdag ben ik aan het eind van de middag nog even naar het strand geweest met Nicola, haar man Mike en kids Thandi en Mbali. Altijd grappig om de reacties te zien van toeschouwers als ze een wit echtpaar met twee donkere kindjes voorbij zien komen. In principe wel geaccepteerd en het gebeurt steeds meer, maar toch staren mensen.

Maandag mee geweest naar Durban met de boys om te surfen, hele leuke middag gehad. Allan himself geeft ze nu les, nadat we problemen hadden met Clifford vorig jaar. Allan is Lindo, die goed heeft leren surfen, aan het trainen om surfinstructeur te worden. Dat doet hij heel leuk, hij geeft hem veel vertrouwen en aanmoediging. Lindo op zijn beurt is niet te trots dat hij goed kan surfen en doet zijn best om de jongens aan te sporen en te trainen. Zo trots op hem.

De kleintjes Owen, Loyiso, Tha en Sabelo waren zoals altijd all over me. Altijd leuk. Ze wilden allemaal naast mij zitten in de bus, dus het werd duwen. Sabelo was niet in een goede bui. De jongens pesten hem, noemen hem JB, naar een karakter in Generations. Hij begrijpt niet dat hij het beter kan laten gaan, elke keer dat hij boos wordt, krijgen de pestkoppen precies wat ze willen. Heel zielig, hij was de halve middag of boos of verdrietig.

Tha begint afstand te nemen en dat is goed. Helemaal niet leuk, verdrietig zelfs, maar goed voor hem. Aan de ene kant wil hij nog steeds mijn kleine jongen zijn en opgetild worden als een baby, de anderen daarmee laten zien dat hij speciaal is. Aan de andere kant vraagt hij me elke keer wanneer ik wegga en maandag zei hij: Ga nu maar, vandaag. Arme jongen. Huisvader Aimable doet zijn best om hem te begeleiden en Lucia gaat ook nog met hem praten over mijn vertrek.

Ik ben het langzaam aan het afbouwen. Werk is voorbij, mijn afscheid is officieel geweest, maar ik zie de jongens nog wel. Ik ben vandaag aan het werk op school (kan niet wegblijven), werkbladen uitzoeken en opruimen. Morgen ga ik weer mee surfen.

Die week erna kan ik dankzij een kleine lening van paps en mams (waarvoor 1.000 maal dank!) even echt een weekje op vakantie naar Kaapstad (YEAH!) en dan echt echt mijn laatste week. Zal wel weer huilen worden, maar voor nu gaat het goed. Vorige week was het zwaarst denk ik.

Wilma is nu onderweg naar Kaapstad, haar ouders en zus zijn hier en ze doen de Garden route van Durban naar Kaapstad met de auto. Daarna vliegt zij voor een week naar NL en komt terug tegen de tijd dat ik wegga. Ze komt de 16e aan in Kaapstad en ik ga haar daar nog 3 dagen zien, heel veel zin in. Als Wilma terugvliegt naar Durban, blijf ik nog even in Kaapstad en dan komt Nicola daarheen. We gaan daar samen een weekend Kaapstad onveilig maken, ook heel veel zin in! Dat wordt mijn officiële laatste keer in Kaapstad en reken maar dat ik ervan ga genieten.

Ook voorlopig mijn laatste vakantie, in NL moet ik hard werken en euro’s gaan verdienen om van min weer plus te maken ;) (iedereen die tips heeft voor leuke banen mag mij natuurlijk mailen!)

All is well, pas goed op jezelf.
Liefs,
Brie.

Jelle,
de rehab graduation is op maandag 29 maart. Sandile, Tha, Loyiso en Sihle hebben het niet gemakkelijk met hun nieuwe huismoeder. Van Loyiso en Tha hoorde ik dat ze veel schreeuwt. Het verbaast natuurlijk niet. We houden het in de gaten. Sabelo zit bij Isaac en Fundi, daar gaat alles goed volgens mij.

Anneke,
bedankt voor je lieve bericht! Long time! In NL koffie doen? Als je tijd hebt, wil je me een update mailen? Hoe zit het met werk en liefde?

Manon,
als je dit leest terwijl op Fuerteventura, foei! Ga heel snel je bikini aan doen, je insmeren, op het strand hangen, een cocktail bestellen en genieten! Groeten aan mams. xxxx

Peter,
Geen Addo dus, daar moet ik nog maar een keer voor terugkomen! Groetjes op kantoor.

GP-lega's/Sirius-peeps:
De gedoneerde opwindradio en opwindzaklamp blijven dus hier, hope you don't mind. Hier valt vaker de stroom uit dan in NL, heb ze aan jongens gegeven waarvan ik weet dat de families geen stroom thuis hebben.
(Jan, leef je nog? Je reageert nooit meer...) Cora, thanks voor lieve woorden!! xx

Vuil Aleksj,
jij niet reagier op sms over Floor Faber. Waarrroommm? Jij vraag aan SUUUU, zij vast met mij eens moeder lijkt op oud collega :)

Nikki en Mila,
hoeveel dagen nog? Bijna zover! De apen waren weer brutaal laatst, waren de keuken ingeslopen en aten mijn appels en brood op. Dat kan toch niet? Mooie oorbellen en stickers zijn onderweg naar NL met de post. Ik mis jullie. Dikke knuffel van tante Brie.

108. Zwaar

Thu, 04 Mar 10 10:28:09 +0100

Hallo allemaal,

Eerst even een praktische update: een van de huismoeders is ontslagen en heeft haar (en wat van I Care’s) spullen gepakt en is vertrokken. De ergste van de twee is er helaas nog, die moet zich nogmaals misdragen voor zij ontslagen kan worden blijkbaar.

Ik heb een goed gesprek gehad met Nevil, de grote baas van I Care en mijn zegje gedaan. Ik wil niet dat het management denkt dat ik eerder stop omdat ik nog in de zon wil liggen, ik geef een duidelijk signaal af en ik wil dat ze luisteren. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen, dus dat is goed. Nevil leek het te begrijpen en heeft ook een gesprek gehad met onze coördinator, die toegaf dat hij lelijke dingen over mij gezegd had. Nevil heeft volgens eigen zeggen duidelijk gemaakt dat zijn gedrag niet in de haak was. Vorige week kwam ik Cedric’s vrouw tegen en die zei dat ze helaas niet naar mijn afscheid kunnen komen. Shame, nou had ik me daar zo op verheugd :-)

De overgebleven evil huismoeder is niet uitgenodigd, dus ik verwacht geen problemen. Morgen is mijn officiële afscheidsfeestje in KwaMakhutha bij de rehab. Dat is nog niet het einde, na mijn officiële afscheid ga ik nog tijd met de jongens doorbrengen. Vandaag ben ik een extra dagje op school aan het werk, we zijn de jongens van de rehab aan het assessen, superleuk. Ben jaloers op degene die mijn klas overneemt, het zijn leuke jongens en met zo'n nieuwe groep starten is altijd weer een verfrissende uitdaging.

Nogmaals bedankt voor al jullie lieve berichten, ben ik erg blij mee. Ik sta nog steeds achter mijn beslissing om eerder te vertrekken, ook al is het niet gemakkelijk om ineens niet meer voor I Care te werken. Afgelopen vrijdag was mijn laatste dag op school en de hele week heb ik er zo min mogelijk bij stil gestaan dat het bijna zover was. In de ochtend hebben we gewerkt, na de pauze had Nicola spelletjes georganiseerd. Appel happen uit een emmer water, rietjes-watervoetbal met een fijne onverwachte douche voor juf Brie als afsluiting (gelukkig is het zomer). En chubby bunny, een spel waarbij je met zoveel mogelijk marshmellows in je mond ‘chubby bunny’ moet proberen te zeggen . Hilarisch! Owen propte er zoveel in zijn mond dat hij bijna moest overgeven.

Het werd ineens serieus toen de jongens hun zelfgemaakte kaarten gingen voorlezen. Een prachtig moment, aangezien ze me hun eigen tekst voorlazen en me bedankten voor het feit dat ze nu kunnen lezen. Vooral de speech van Sbonelo hakte erin. Toen ik terugkwam naar Zuid-Afrika in 2008, zat hij de eerste maanden in mijn klas en ik heb hem twee jaar lang zien groeien en bloeien en het gaat nu zo goed met hem. Hij leest goed en is echt opgegroeid, hij is verantwoordelijk, lief en sociaal. Ik ben enorm trots op hem. Ik kreeg een brok in mijn keel toen hij zei dat hij zijn best zou blijven doen, omdat hij weet dat ik dat wil. Ik had wel een speech voorbereid, maar na zoiets kreeg ik het er niet zo uit als ik bedacht had. Ik begon steady, maar zat al gauw te huilen. Iedereen geknuffeld en daarna ijs eten, beetje afkoelen en luchtig eindigen.

Ik kan zien dat het de jongens echt iets doet dat ik bijna wegga. Vooral Wiseman, Sboniso en Sbonelo waren zo lief voor me, bleven bij me in de buurt en hielden mijn hand nog even vast zelfs toen ze al in de bus zaten en bijna wegreden. Ik zie ze nog wel, maar mijn schoolcarrière is over. I Care heeft zo lang zo’n groot deel van mijn leven uitgemaakt, het is niet gemakkelijk om dat los te laten, voor mij niet en voor de jongens niet.

Deze week is moeilijk geweest. Ik heb vrij van school (behalve vandaag), maar het voelt helemaal niet als een vakantie. Ik heb alles voor me uitgeschoven en ik besef ineens dat het bijna over is. Het afscheid nemen wordt enorm moeilijk en ik moet nu al elke dag huilen. Ik had wel verwacht dat ik het zwaar zou krijgen, maar het is moeilijker dan verwacht. Het voelt als heartbreak, alsof mijn relatie met iemand waar ik heel veel van houd, over is. Ook al sta ik met mijn geest achter de beslissing, mijn hart loopt achter.

Echt liefdesverdriet, wie had verwacht dat het zo zou voelen? Ik geef het tijd en het is wel goed dat ik dit nog hier kan verwerken en niet in Nederland elke dag ga zitten janken terwijl ik een baan moet zoeken. Dat ziet er vast niet zo professioneel uit tijdens een sollicitatiegesprek ;-)

Morgen dus mijn officiele afscheid, volgende week foto's op mijn weblog. Wish me luck. Salani kahle.
Brie.

107. Verjaardag

Wed, 24 Feb 10 09:58:37 +0100

Sanibona.

Ik had een hele leuke verjaardag, foto's zeggen genoeg, denk ik.
Enjoy.

B.

106. Ontslag

Tue, 16 Feb 10 15:15:26 +0100

Hallo allemaal,

Een kort maar krachtig bericht.
Aangezien ik de afgelopen vier weken bij de jongens thuis heb gewoond, heb ik helaas de incompetentie van sommige van onze huisouders (lees -moeders) van dichtbij mogen meemaken. Desinteresse, het liefst zo min mogelijk uitvoeren, niet organiseren en zelfs geen bijwonen van naschoolse activiteiten, mij tegenhouden als ik voor een van de jongens counseling wil regelen (terwijl hij dat nodig heeft), geen supervisie waardoor jongens laat in donker op straat rondlopen, slechte communicatie onderling, kinderen gaan te laat naar bed, afwezigheid van huismoeders op bepaalde momenten terwijl ze aan het werk zouden moeten zijn, niet helpen bij huiswerk.. en ga zo maar door. En dat terwijl ze met jongens werken die heel veel hebben meegemaakt en juist aandacht en liefde nodig hebben en activiteiten om ze bezig te houden.

Ik kan slecht mijn grote mond houden, heb eerst geprobeerd met de huisouders zelf dingen te verbeteren. Toen dat niet lukte heb ik hun gedrag gerapporteerd. Dat heb ik vaker gedaan, dus ben vaker de gebeten hond geweest, niet leuk, maar helaas nodig. Ik heb liever dat ik de slechterik ben dan dat mijn jongens slecht behandeld worden. Het lastige is nu dat ik bij ze woon, dus iets te dichtbij ben.

Er gaan ontslagen onder de huisouders vallen door slecht gedrag en niet naleven van contract (niet alleen door mijn observaties, al twee jaar rapporteren we dit, zelfs Jelle heeft onlangs een lange mail gestuurd met dezelfde observaties) Helaas word ik daar nu voor verantwoordelijk gehouden door de ouders. Als ik ontslagen zou worden, zou ik over mezelf gaan nadenken, deze mensen nemen het degene kwalijk die het gemeld heeft.

Ik voelde me niet veilig, ben het afgelopen weekend bij Gill gaan logeren. Gisteren hoorde ik dat onze coordinator Cedric fijn olie op het vuur heeft gegooid, door tegen de huisouders te zeggen dat Brie de politie is, pas op voor haar, ze probeert de school en de huizen te domineren. En dat omdat ik tijdens een vergadering hem ook wat vragen stelde. Niets beledigends, maar alles is persoonlijk bij deze mensen. Met huisvaders Aimable en Isaac kan ik het goed vinden en zij waarschuwden me gelukkig.

Toch een lang verhaal :)

Gisteren besloten om eieren voor mijn geld te kiezen, heb mijn spullen gepakt en ben verhuisd. Aimable en Isaac vonden dat allebei een goed idee, er zou tegenactie zijn gekomen van de huismoeders. Ik heb zelfs Nicola meegenomen zodat ik niet alleen met de huismoeders zou zijn. Ik heb twee jaar lang mijn best gedaan en geef het op. Ik wil alleen maar goed doen, maar ik kan niet meer vechten met mijn collega's.

Ik heb daarom besloten om per eind februari I Care te verlaten (ipv per eind maart). In maart ben ik dan vrij, 31 maart vlieg ik terug naar Nederland. Nog acht werkdagen en mijn Afrikaanse avontuur is voorbij. Raar en snel ineens, maar is niet anders.

Ik woon nu bij Gill en haar man Trevor en die zijn erg lief. Ik weet nog niet wat ik in maart doe. Ik ga afstand nemen, nadenken, plannen smeden voor in NL. En een kleurtje opdoen, het is niet voor niets zomer. Probeer mijn blog luchtig af te sluiten, maar dit doet me veel. Had het liever niet zo afgesloten, maar helaas.

Liefs,
Brie.

105. Heet, Owen, Sandile, zwemmen

Thu, 11 Feb 10 15:47:49 +0100

Sanibona,

Jullie willen dit vast niet horen, maar het is lekker warm! Heet zelfs, zweten en puffen, gna gna.

Hierbij een update van vorige week.

Woensdag 3 feb
Nieuwe jongen Owen, 7 jaar, ZOOOO schattig. Hij heeft ouders, maar zijn tienjarige broer Bhunu weet hem elke keer na school zover te krijgen om mee te gaan naar straat. Grote Broer had hem al lijm laten snuiven en hij kan zichzelf verdedigen als de beste, tough guy. Owen woont voorlopig bij ons, grotere broer gaat in april de rehab in. Hopelijk kunnen we ze over een aantal maanden samen weer clean en blij thuis afleveren. Toen ik me aan ons nieuwe kleintje kwam voorstellen, was hij vrolijk aan het worstelen met Sabelo. Hij lachtte en voelde zich prima thuis bij Isaac en Fundi in huis blijkbaar. Sabelo moest wel even territorium afbakenen, Sabelo legde Owen in Zulu wel even uit dat ik ZIJN moeder was.

Donderdag 4 feb
School was prima, iets meer werk zowaar. Lindo en Sihle doen momenteel weinig overdag. Soms werkt Lindo bij Alan op het strand, andere dagen helpen ze Cedric met klusjes. We hebben Lindo al meerdere keren gezegd dat hij welkom is op school als hij zich verveelt. Vandaag gaf hij eindelijk toe en kwam naar school. Hij had rustig in zijn office zitten werken, maar Sandy liet hem aan zijn lot over toen ik boven bezig was in de computerroom met de kleinere jongens, hij lag te slapen onder de tafels in de klas.

Na afronden van school stelde ik aan Sandy voor dat de jongens niet mogen slapen in de klas (duh… dat ik het überhaupt moet bespreken is al raar natuurlijk), toen bleek dat ze niet eens wist dat hij in de klas was geweest het laatste uur van school, ze was te druk geweest met kletsen met Aimable. Nou vraag ik je. Het was weinig verrassend dat Lindo vrijdag niet naar school kwam en iemand zal moeten praten als brugman om hem weer terug te krijgen. Je vraagt je af wat de toekomst is van de school en of de jongens nog gepusht zullen worden om het beste uit zichzelf te halen, met Aimable en Sandy fulltime als vervangers van Gill en mij.

Na school naar het zwembad, superleuke middag gehad. Het was bloedheet, veel foto’s gemaakt en weer domweg gelukkig, voelde als twee jaar geleden. Ik moest wel op mijn tellen passen en mijn aandacht goed verdelen. Als ik Owen teveel aandacht gaf, kwam Tha water in mijn gezicht spatten. Even met hem gepraat en hopelijk snapt hij nu dat mijn hart groot genoeg is voor meer jongens. Aandacht voor Owen betekent niet dat ik minder van hem houd.

’s Middags kwamen de rehab jongens bij ons voetballen. Daar ook foto’s gemaakt en het is zo leuk hoe je ze bij kan maken met een klein beetje aandacht. Foto’s gemaakt van de jongens en in de bus terug gezellig gekletst. Doordat het de afgelopen week geregend had, was alles prachtig groen. Op de weg terug van KwaMakhuta weer eens foto’s van de omgeving genomen.

Vrijdag 5 feb
School zonder Nicola en thank god it was Friday. Na twee jaar mijn eigen klas gerund te hebben, is het moeilijk om met Sandy samen te werken. Uiteraard heeft zij op haar 69-ste meer ervaring dan ik, maar ik heb toch wel bewezen wat ik kan. Sbonelo vroeg mij driemaal of ik hem wilde helpen bij zijn werk en tot driemaal toe was ze me voor, rennen naar zijn office. Vroeger mocht ze Sbonelo niet eens en nu heeft ze zich op hem gestort. Toen ze eindelijk even met Sboniso bezig was, vroeg Sbonelo mij om het verschil uit te leggen tussen een antonym en synonym. En toen voelde ze nog de behoefte om te checken of ik daar wel toe in staat was, kwam controleren en naast ons staan. Heel irritant.

’s Middags naar het strand met alle boys en wat buurtkids. De huismoeders gingen uiteraard niet mee en zelfs Isaac, die altijd bij de jongens blijft, probeerde mij in mijn eentje met de jongens achter te laten. Niet dat ik dat niet aankan, ze respecteren me en luisteren goed, maar na schooltijd zijn de ouders verantwoordelijk, niet ik. Gezwommen in het zwembad bij de zee terwijl de andere helft in de golven speelde. Ik moest Tha goed in de gaten houden en zorgen dat ik zijn kant op keek als hij net dook of iets knaps deed. Teveel aandacht voor de anderen werd wederom niet op prijs gesteld. Dat wordt nog wat als ik wegga, moet nog even een goed gesprek met hem houden en ik heb Lucia gevraagd om ook met hem te praten. Ik wil dat hij begrijpt dat ik niet wegga omdat ik niet van hem houd.

Zaterdag 6 feb
Hete dag. Naar support Group van Bobbi Bear geweest, geknuffeld met de CSO’s (child safety officer) en kids, had ze nog niet gezien sinds ik terug ben. Jackie, de oprichter van BB, bood aan om een referentie voor mij te schrijven, aangezien ze respect heeft voor wat ik hier doe. Een heel groot compliment, coming from her. Jackie is al 10 jaar aan het vechten voor de rechten voor kinderen en heeft inmiddels een grote organisatie met veel toegewijde medewerkers. Niet dat altijd alles goed gaat, maar ze heeft het toch maar mooi opgezet. (ik schrijf dit zondag, het bewust opschrijven van de veer in mijn achterste is om mijn eigen machteloosheid te compenseren, volgt zo)

Wilma doet een fotocursus en ik mocht in de middag model spelen. Daarna geluncht in Toti op het strand, eindelijk schaduw en koelte en een koude witte wijn . Daarna hondje Sasha uitgelaten en onder een boom bij Mother of Peace nog een fles soldaat gemaakt. Desperate housewives op de laptop bij Wilma thuis en de dames waren klaar om te slapen. We nemen ons elk weekend voor om uit te gaan, maar puntje bij paaltje zijn we te lui of gewoon tevreden met in Illovo hangen.

Zondag 7 feb
Alweer een bloedhete dag. Terwijl iedereen naar de kerk was kon ik rustig ontbeten en buiten koffie drinken. Wilma smste dat ze met de kids van Mother of Peace naar het zwembad ging, dus op pad. Gezellig en chaotisch, alle kleintjes willen vastgehouden worden (het zwembad heeft geen ondiep gedeelte, het is zwemmen of verzuipen) en op hun beurt wachten is soms lastig. Gezellig gespeeld met de kids, later kwamen mijn jongens ook. Tha en Loyiso deden eerst een beetje moeilijk, jaloers dat ik met de kids van MoP bezig was. Later trokken ze bij. De buurtkids kwamen ook zwemmen en mocht ik weer voor jungle gym spelen. Superleuke dag gehad, en uiteraard verbrand.

Zoals altijd kan geluk snel afgewisseld worden door iets verdrietigs. Nadat MoP was vertrokken, was Phelelani ineens bij het zwembad, op zoek naar zus Thandeka. Volgens hem wilde ze niet mee teruglopen met de anderen en was ze gaan wandelen met I Care’s Sandile. Ik probeerde mijn vier laatste jongens snel het bad uit te krijgen, maar nieuw kleintje Owen is oostindisch doof als hij iets moet doen waar hij geen zin in heeft. Bezorgd om Thandeka en Sandile liep ik met een schoppende Owen in mijn armen en stille Phelelani terug naar huis. Geen Sandile te bekennen, niemand wist waar hij was. Drie huismoeders met hun kont op de bank en denk maar niet dat ze eraf kwamen om ervoor te zorgen dat Sandile en zijn vriendinnetje veilig thuis kwamen.

Na een tijdje kwam Sandile rustig aangelopen, wist natuurlijk he-le-maal niets van Thandeka. Terug bij het zwembad geen Thandeka, Gavin van MoP kwam Phele ophalen en na een telefoontje naar Wilma bleek dat Thandeka doodleuk naar huis was gelopen.

Gelukkig was Thandeka veilig, maar alweer een incident met Sandile. Eerst was het alcohol een tijd geleden, toen benzine, nu weglopen met een meisje. Ik kon hem even niet aankijken, was vet boos en voelde me onmachtig. Ben pas drie weken terug, maar ik heb alweer het gevoel dat de ellende soms boven mijn pet gaat. Zaterdag bij support Group van Bobbi Bear langs geweest en Kerry vertelde me over een rape case van een 11-jarige waarbij de tranen je in de ogen springen.

Nadat ik de huismoeders vertelde dat Sandile en het meisje terecht waren, sprong niemand op om een hartig woordje met Sandile te spreken. Hun idee van opvoeding was om het hek dicht te doen, de rest van de middag moesten alle jongens binnen het hek blijven, terwijl het 40 graden was. Ze kunnen beter het hek rond hun eigen hart van het slot halen, als ze Sandile zouden willen helpen.

Ik begrijp Sandile echt niet en ik kan geen manier meer verzinnen om hem te helpen. Iedereen heeft met hem gesproken en duidelijk gemaakt dat hij de kans van zijn leven heeft gekregen nu hij op Amanzimtoti High School zit, hij moet ervoor gaan. Ik heb hem gezegd dat ik weet hoeveel druk er op hem gelegd wordt om te slagen en hoe moeilijk dat moet zijn. Dat ik trots op hem ben en dat hij zich niet moet schamen om hulp te vragen. Ik weet niet wat ik verder nog moet zeggen. Blijkbaar heeft geen van ons een snaar geraakt. Natuurlijk is hij gewoon een tiener en wil hij een vriendinnetje. Maar hij zet een heleboel op het spel momenteel en hij moet zich gedeisd houden, wil hij bij ons blijven en zijn school kunnen afmaken.

Ben thuis even op een stoepje gaan zitten huilen, ik was zo kwaad en verdrietig en teleurgesteld. Van deze jongens houden is soms erg moeilijk en de slechte dingen kostten altijd veel energie, ook al had ik net een geweldige dag in het zwembad gehad. Mijn zoon Tha voelt mijn buien altijd goed aan en kwam na tien minuten aangelopen: ‘Why you crying?’ Gezegd dat ik verdrietig was, maar dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, alles kwam goed. Even uitgehuild in mijn kamer en daarna foto’s gekeken met de boys. Tha kwam mij later nog even vertellen dat ik toch zeker geen baby was, een beetje huilen terwijl ik een grote meid ben.

Zondagmiddag zitten te tikken en muziek luisteren in de schaduw terwijl de buren flesjes bier openmaken en de geur van dagga (wiet) je tegemoet komt. Er is niet zo goed nagedacht over de community voordat we hier huizen bouwden. Elke drug die je maar zou willen, is hier te krijgen en op elke moment van de dag zie je wel ergens een man met een fles bier rondlopen. Om maar niet te spreken van zaterdagavond, op een aantal straathoeken groepjes dronken mannen die daarna gewoon met de auto terug naar huis gaan naar moeder de vrouw. Kan allemaal in ZA.

Maandag 8 feb
Owen’s eerste dag op school en ik vreesde voor flashbacks van de dagen dat Tha net op school was (AARRRGGGHHH~!). All play, no work en luisteren, ho maar. Maar het viel mee. Het volgen van het tijdschema van de juf vindt hij niet zo´n goed plan, maar zijn concentratievermogen is prima. Hij weet wat hij wil en autoritair zijn levert strijd op, aandacht en liefde werken goed. Hij komt er wel.

Ik zou een update van de rest van de week kunnen toevoegen (nu donderdag), ware het niet dat het buiten tussen de 30 en 40 graden is en binnen benauwd. Kernwoorden: school, heet, zwemmen, school, heet, lezen op laken in gras, school, heet, zwemmen. Lijkt me duidelijk.

Geniet van de foto’s.
Brie.

Jelle, leuk dat je belde, hoorde van Sandile dat je hem hebt gesproken. Mits betaalbaar qua vliegtickets, wil je niet tijdens 2010 terugkomen? Zes weken schoolvakantie, kun je elke dag met ze voetballen en voetbal kijken! Wat bedoelde Sandile met foto’s? Stuur jij die naar mij op?

Manon, ik heb zaterdag met Jackie zitten babbelen en een goed woordje voor je gedaan. Wanneer benader je BB officieel / voor concrete afspraken?

104. Terug in ZA: heerlijke warmte, school en helaas benzine

Mon, 01 Feb 10 06:29:32 +0100

Zo schrijft ze niks en dan moet je ineens een halfuur lezen :)

Sanibonani allemaal,

Na vier uitstekende vakantieweken in Nederland en Engeland, nu weer in de heerlijke hitte van Zuid-Afrika. Ik heb genoten van mijn vakantie en was er erg aan toe. De afgelopen maanden waren best pittig. Ik ben blij om weer terug te zijn in mijn tweede thuisland. Deon van Mother of Peace vroeg me waarom ik überhaupt nog terugkwam naar Zuid‑Afrika, omdat ik nog maar twee maanden te gaan heb. Maar ik weet heel goed waarom. Ik heb minder het gevoel dat ik hier woon, waardoor alles dat vanzelfsprekend was geworden, dat nu niet meer is. Ik geniet! Van de jongens, hun geklets, gelach, aandachttrekkerij. Lekker naar het strand,naar het zwembad, samen lezen en gek doen. Ik geniet van de zon, de omgeving, de taal, de mensen, de cultuur. De sneeuw in NL was erg leuk, maar 30 graden, zweten en zeuren van de hitte is toch net ietsje leuker.

Op mijn eerste dag terug meteen actief meegedaan. Wilma haalde me op (dank buuf!). Op school gedag gezegd, toen naar de huizen. Meteen mee Sabelo en Tha ophalen van hun nieuwe school en Sandile, die op Amanzimtoti Highschool zit. Tha en Sabelo waren heel blij om me weer te zien en vertelden honderduit over hun nieuwe school, juffen en het werk dat ze doen.

Al in NL hoorde ik dat Sabelo naar grade 3 mocht, een geweldige overwinning vooral voor hem, maar als juf was ik er enorm trots op. Hij was nooit eerder naar school geweest en na 6 maanden keihard werken in mijn klas, mocht hij zomaar naar grade 3. Ik had grade 1 of 2 verwacht, dus goed gedaan Sabelo. Tha zit in grade 1 en krijgt nu eindelijk de kans om een van de besten in de klas te zijn. Beide jongens zien er heel gelukkig uit, het is overduidelijk dat het een goede beslissing is geweest om ze naar een school te sturen met veel individuele begeleiding en leerlingen van hun eigen leeftijd. Bij ons waren ze altijd de kleinsten die het minst wisten, nu kunnen ze spelen met leeftijdsgenoten en uitblinken op hun eigen niveau.

Sandile heeft het zwaar denk ik, ook al doet hij alsof het allemaal goed gaat. De druk is hoog, hij gaat als enige naar een hele goede gemengde middelbare school en ook al heeft hij een goed stel hersens, hij moet het toch allemaal alleen doen. We hebben allemaal aangeboden hem te helpen met zijn huiswerk, maar tussen hulp aangeboden krijgen en het daadwerkelijk vragen zit een groot gat. Denk dat hij vindt dat hij het allemaal maar moet kunnen.

Doordat we afscheid hebben genomen van veel jongens in December, startten we het schooljaar op I Care Christian School met maar liefst zes leerlingen. (!) Heel hard werken dus :-) Godzijdank hebben we twee nieuwe leerlingen, die altijd veel werk kostten. Nieuwe aanwinst Loyiso is een schatje. Kan een beetje lezen, maar snapt individuele geluiden van letters niet altijd. Ik heb me op zijn alfabet gestort, en bemoei me ondertussen met het lezen van de jongens in de andere klas. In de kerstvakantie zijn Sboniso en Wiseman een heleboel vergeten en die moeten weer al hun werk woord voor woord hardop voorlezen. We hebben nu eigenlijk maar 1 klas, maar ik neem Loyiso in de ochtend mee naar mijn klas voor alfabet. Sandy is nogal een flapuit en kletst de hele dag door, ik vind het fijn om af en toe een uurtje niet in haar klas te werken.

Nieuwe jongen Nhlakanipho is wat ouder en ik krijg moeilijk hoogte van hem. Hij is vriendelijk, kletst met je, maar laat zichzelf niet zien. Hij is veel te gehoorzaam en stil en ik ken niet zijn hele verhaal. Het schijnt dat hij een rechtzaak voor de boeg heeft, de politie verdenkt hem van een en ander en ondertussen woont hij bij ons.

I Care heeft ondertussen besloten om Gill te vervangen door Sandy en Aimable (huisvader) fulltime te laten werken op school. Ik denk ook alvast met het oog op mijn vertrek. De timing verbaast me, want voorlopig hebben we weinig leerlingen en nu dus vier fulltime leraren. Raaar. In maart komt er een nieuwe groep uit de rehab die veel werk voor de school gaat betekenen, maar tot die tijd is het werk zoeken op school. Individuele aandacht voor de boys is altijd goed, dus ze hebben bijna allemaal een persoonlijke leraar.

Ik woon nu in Illovo bij de jongens en dat is hartstikke leuk. Ik had verwacht dat de jongens me geen seconde alleen zouden laten, maar dat valt allemaal mee. Natuurlijk ga ik veel met ze mee na school, help ik met huiswerk en hangen we gezellig samen rond. Maar als ik alleen wil zijn, begrijpen ze dat en laten ze me met rust. Aan aandacht geen gebrek hier in de buurt. Het is een gemengde buurt met Zulu’s en Indians en ik ben volgens mij de enige mlungu (blanke) in de community. Ik kan niet naar het zwembad of de telefooncel lopen zonder naar mijn telefoonnummer of ten huwelijk gevraagd te worden. Ik heb nog geen geschikte huwelijkskandidaat gevonden op straat, maar zodra dat het geval is, horen jullie het :)

Ook lifeguard van het zwembad ‘Zwe’ vindt het maar wat gezellig dat de juf een paar keer per week komt zwemmen. Ik moet hem nog even vertellen dat het niet gepast is om te flirten met mijn jongens naast me. Uberhaupt niet zo nodig, ondanks zijn mooie gouden tanden en leeftijd van 22 lentes, denk ik niet dat het wat wordt.

Onze beroemde buurman zanger Phuzekhemisi vindt het ook wat gezellig dat ik hier woon, elke dag wordt ik in Zulu ondervraagd. Hoe het gaat, waar ik naartoe ga en dan vertelt hij zijn drinkebroers op luide toon dat ik Zulu spreek. Ik sputter dan nog tegen en zeg ‘kancane’, een beetje maar, maar dat wil hij niet horen.

Nadat ik de eerste week bijna had overleefd (vroeg opstaan deed ik in NL en UK natuurlijk niet, elke dag 6.30 uur was weer afzien!) en zeer content weer mijn Afrikaanse levensstijl had opgepakt, was er toch weer een vuiltje aan de lucht. Ik had woensdag gewerkt en was bij Mother of Peace blijven hangen in de middag om met de kids te kletsen en te helpen in de homework room. Ik kwam thuis en trof Bonginkosi en Sandile heel vrolijk aan in de tuin. Vreemd, want ik had die dag een kleine aanvaring met Bonginkosi gehad omdat hij brutaal was. Hij houdt lang vast aan boosheid en teleurstelling, dus had verwacht dat hij me zou negeren. Het was maar iets kleins, hij luisterde niet en gaf me geen antwoord, maar kleine dingen worden bij hem snel groot. Tien minuten later stormde Cedric, onze coördinator, het huis in om verhaal te halen bij huismoeder Busi. Wat bleek, Bonginkosi, Sandile, Wiseman en Nhlakanipho hadden wat benzine bemachtigd en dat gesnoven. Gewoon in de slaapkamer, terwijl huismoeder Batheni aan het koken was. Vrolijkheid bleek high zijn. Cedric probeerde de waarheid te achterhalen, maar de vier verdachten in kwestie wisten nergens van. De huismoeder werd beschuldigd van liegen en ze zouden haar wel ‘out sorten’ in de avond. Jenni, operations manager, zou de dag daarna komen babbelen en straf uitdelen, tot die tijd moest Nhlaka in mijn huis komen slapen bij Wiseman en de jongens mochten niet naar school.

Ik had me zo voorgenomen om gebalanceerd te blijven en dingen me niet meer zo te laten raken, maar het was uiteraard toch weer heftig. Nhlaka ken ik niet goed, maar van Sandile valt het zo tegen. We hebben gepraat als brugman om hem Toti Highschool in te krijgen en hij krijgt de kans van zijn leven. Deze school kan het verschil uitmaken voor hem tussen eindigen als arbeider of advocaat, hij moet ervoor gaan. Maar zoals ik al zei, de druk is hoog en de verleiding groot.

Donderdag mocht Sandile toch naar school. Wiseman kwam om 10 uur naar onze school en de twee anderen waren ervandoor, na eerst een loopje met Cedric te hebben genomen. Ze hadden hun tassen volgepropt en waren ervandoor gegaan, weglopend elke keer als Cedric in de buurt kwam. Een domme zet van Bonginkosi, die waarschijnlijk in Nhlaka zijn nieuwe rolmodel heeft gevonden. Bonginkosi is moeilijk en beschadigd, zelfdestructief, maar ook heel lief en accepteert alle liefde die je hem geeft, ook al doet hij alsof het hem allemaal niets kan schelen. Ik vind het heel jammer dat hij ervandoor is. Ik heb hem geassesst toen hij uit de rehab kwam en heb een zwak voor hem, ook al was het moeilijk om hem daarvan te overtuigen. Ik hoop maar dat hij Nhlaka alleen laat en zijn eigen pad kiest.

Vrijdag heb ik op school met Wiseman gepraat over zijn drugsgebruik. Ik zei dat ik niet kwaad zou worden, dat hadden Jenni en Cedric voor hun rekening genomen, maar heb nogmaals uitgelegd wat drugs met je hersenen doen en wat de gevolgen voor hem kunnen zijn. Tijdens de rehab is dat de jongens wel uitgelegd, maar een herhaling leek me op z’n plaats. Het werd een geïmproviseerd praatje/toneelstuk, heb me onder andere een geacteerde klompvoet door lijmgebruik aangemeten. Alles om hem duidelijk te maken waar hij mee bezig is en waarvoor hij kiest. Korte termijn high betekent lange termijn hersenbeschadiging. Het zou zo zonde zijn als hij zijn harde werk en opgedane kennis van het afgelopen jaar verspilt door snuiven. Wiseman heeft een pokerface, je ziet niet altijd of je tot hem doordringt, maar ik ken hem langer dan vandaag, ik zag dat hij erover nadacht. Hopelijk heeft hij weer even genoeg informatie om de verleiding te weerstaan.

Met Sandile wil ik nog even babbelen, maar die ontwijkt me een beetje. Ik denk dat hij zich schaamt. Het afgelopen weekend was er geen gelegenheid, hij mocht het terrein niet af als straf en met de huismoeders erbij ontspant hij toch niet genoeg om me echt te horen. Zodra hij weer de deur uit mag, maar even met hem kletsen tijdens een wandelingetje.

Ondertussen dus maar 4 leerlingen en vier leraren, een op een onderwijs. Bizar, als je weet dat scholen hier in de buurt 40 leerlingen met 1 leraar hebben. Maar ik ga geen extra werk zoeken. Bedacht even dat ik nu wel de literacy training van de rehab kan gaan doen, maar dan moet ik ook in KwaMakhutha wonen en dat wil ik niet. Ik zit hier goed en geniet van de jongens, na school kan ik met Tha en Sabelo hangen en die helpen met hun huiswerk. Na school heb ik genoeg te doen, te begeleiden en lief te hebben, dus ik blijf waar ik zit. En I Care heeft besloten om twee extra leraren fulltime te laten werken, ik ga dat niet oplossen.

Naast werk probeer ik te genieten van het leven, zoals voorgenomen. Ik had mijn beloofde kerstbonus van I Care nog niet ontvangen, dus ben de afgelopen twee weken met Wilma en Nicola gaan lunchen, naar de film geweest (Avatar nu zowel in Londen als ZA gezien, vet!) en mee uit eten met de staf van Mother of Peace. Gisteren memory books gekocht voor onze dove jongen Sbusiso (die we liefkozend ‘Bu Bu’ noemen) en voor Loyiso. En leuke Fifa 2010 tasjes voor de kids van mijn broer Nikki en Mila, als die de blits niet maken op school met hun Zakumi-bags weet ik het niet meer.

Een warme groet uit heet Zuid-Afrika,
Brie.

(ik probeer in de pauze van school, over drie uurtjes, foto's te plaatsen)

103. Gelukkig nieuwjaar

Thu, 07 Jan 10 21:33:59 +0100

Het beste gewenst voor 2010! Geluk, liefde, voorspoed.

Nieuwsflash:
- In Durban regent het, in Nederland sneeuwt het :-)
- De zomervakantie is half december begonnen. Het was een heftige periode, veel jongens zijn nu definitief naar huis en het afronden van werk en afscheid nemen was niet gemakkelijk.
- Ik ben weer verhuisd, het huis in Warner Beach hebben we niet meer. Vooralsnog staan mijn spullen op school, het wordt of terug naar Mother of Peace of wonen in Illovo bij de jongens. (ik schrijf dit vanuit NL, ben er tussenuit gepiept voor de feestdagen)
- Sihle en Melta werken inmiddels (weer) bij de Khuthaza rehab op onze nieuwe locatie in KwaMakhuta.
- Petra, Marije en Jelle zijn weer veilig in NL en genieten hopelijk van huhn familie en de sneeuw. Franzi viert vakantie in Durban en gaat als het goed is volgend jaar nog voor ons werken, maar dan in Hope Centre of bij rehab. Vrijwilliger Nele is na een week bij I Care en twee dagen bij de rehab waar ze zou gaan werken overgestapt naar Mother of Peace.
- Principal Gill heeft afscheid genomen, helaas. We hebben nog geen nieuwe principal, Nicola neemt voorlopig waar. Nicola heeft de adoptie van baby Mbali erdoor, yeah!

De jongens hebben het jaar afgesloten met een prachtig toneelstuk, geschreven door Nicola. We waren zo van ze onder de indruk. Teksten onthouden, goed geacteerd, prettige samenwerking, geen houdingen. Heel bijzonder. Net als vorig jaar was het een officiele bedoening met veel staff en familieleden die kwamen naar de prijsuitreiking. Mijn toespraken gingen erg goed en ik hield het zowaar droog, een hele prestatie. Vooral als je weet dat zo'n 12 jongens die al 2 jaar een groot deel van mijn leven uitmaken, volgend jaar niet meer bij ons op school zullen zitten.

Acht heren zijn definitief naar huis, terug naar hun families en lokale scholen. Een goede ontwikkeling, mits we de follow-up blijven doen. Sabelo, Tha en Sandile blijven bij ons wonen, maar gaan naar andere scholen. Sabelo en Tha naar speciaal onderwijs in Durban, Sandile naar Amanzimtoti Highschool. Hij kan het nog ver schoppen, hopelijk bezwijkt hij niet onder de druk.

Dat was het voorlopig. Niet zeuren over de sneeuw, maar speel en geniet. Maak een sneeuwpop, haal boodschappen voor je oude buurvrouw of ga gewoon lekker bij de kachel zitten met thee en een boek. Ijsvrij!

x
Brie.

oh ja, of doe een Afrikaans dansje op de tonen van onze buurman (letterlijk) in Illovo: http://video.google.nl/videosearch?hl=nl&q=phuzekhemisi+you+tube&rlz=1I7ADRA_nl&um=1&ie=UTF-8&ei=QkVGS7K1LIHm-QaL7OVk&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=1&ved=0CBMQqwQwAA#

102. Laatste week school

Tue, 08 Dec 09 16:32:53 +0100

Sanibona,

En zo is het schooljaar ineens voorbij. Raar. Hectisch momenteel, we moeten alle zeilen bijzetten om ervoor te zorgen dat de boys hun werk netjes afmaken. En sinds zondag lijkt de zomer er weer, de zon doet haar werk goed. De warmte helpt natuurlijk niet mee qua motivatie voor de jongens.

Terwijl ik dit schrijf, loopt het zweet langs mijn rug, maar ik hoor onweer in de verte. Dat brengt verkoeling (ook al hoor je mij pas klagen bij 45 graden celsius en dan nog niet eens overtuigend.. :)

Het is weer zoals het altijd gaat hier. Rennen en vliegen, blijdschap en tranen afgewisseld. Op zich gaat het goed in mijn klas. Vrijwilliger Petra heeft heel hard gewerkt met Tha en zich ontzettend bewezen. Hij is nog steeds een enorme dondersteen, maar geniet van haar aandacht en respecteert haar. Ze heeft ontzettend goed werk met hem gedaan en veel werk voor mij uit handen genomen. Siyabonga Petra!

Sabelo doet het goed, mits ik in de klas ben. Hij is heel kwetsbaar en snapt sociale regels niet. Krijgt het om niks met de andere jongens aan de stok en is vreemd genoeg brutaal tegen andere leraren, terwijl hij bij mij alleen maar ja en amen zegt. Hij heeft enorm hard gewerkt sinds hij bij ons is en kan nu lezen, ook al is het langzaam.

Nieuwe jongen Sbusiso gaat steeds beter, ook al is het soms moeilijk voor hem. Hij is rechtstreeks van straat in mijn klas gedumpt zonder counselling of rehab en dat heeft zijn effect op hem (en mij for that matter). Omgaan met frustratie, teleurstelling en agressie kan hij niet en ik heb niet altijd tijd om daar vakkundig mee om te gaan, ik heb meer kinderen die moeten leren lezen. Daarnaast ben ik geen counselor. Ik heb mijn baas laten weten dat ze eerst een ander traject moeten doorlopen voor ze in mijn klas kunnen functioneren, we hebben dit tenslotte al eerder gezien met Sphamandla. Ik heb niet de illusie dat er naar me geluisterd zal worden, maar ik moet toch zeggen wat ik vind, ja toch.

Met Qaphela moet ik enorm op mijn tenen lopen momenteel. Weet niet wat ik heb gedaan, maar hij voelt de behoefte om mij op elk moment van de dag te irriteren, haalt het bloed onder mijn nagels vandaan. Na twee, drie weken terrorisme van zijn kant had ik er genoeg van en ben ik tegen hem uitgevallen. De juf is ook maar een mens. Maar dat hielp natuurlijk niet. Hij vergeeft me niet en sindsdien is het oorlog. Hij luistert wel en doet zijn werk, maar geen glimlach en hij geeft geen duimbreedte mee/toe.

Hij is ondertussen gewoon zenuwachtig en bang omdat hij volgende week permanent naar huis gaat, zoals 7 anderen met hem. I Care heeft eindelijk goede lange termijn plannen voor de jongens gemaakt en we zijn geen boarding school. De jongens die naar huis kunnen, gaan naar huis na dit schooljaar en we ondersteunen ze vanaf dat moment thuis. Er zijn gesprekken gevoerd met de ouders, er zijn nieuwe scholen gezocht en wij verzorgen voedselpakketten, schooluniform en follow-up. Op zich een goede ontwikkeling, hoop dat de follow-up professioneel aangepakt wordt en door blijft gaan.

Teacher Gill, onze fantastische gepassioneerde principal en mijn Zuid-Afrikaanse moeder, gaat I Care helaas verlaten. Sandile gaat volgend jaar naar Toti High, een hele goede school. We zijn trots op hem en hopen dat hij het redt. Tha en Sabelo gaan samen naar speciaal onderwijs. Het is beter voor ze om met leeftijdsgenoten te zijn, allebei zouden niet op een normale school 'copen' en ze krijgen daar occupational therapy. Grote Sihle gaat bij het Hope Centre werken als Care Worker. Allemaal goede ontwikkelingen (behalve dat Gill weggaat :(, maar niemand houdt van verandering. Iedereen is er onrustig onder en dat uiten we allemaal anders.

Vorige week is Sphiwe weggelopen, ik was er weer goed ziek van. Ik bedacht me net de dag voor hij wegliep dat er zo lang niemand was weggelopen en hoe dankbaar ik daarvoor was. En pats boem, daar ging ie. De huisouders wisten al dat hij van plan was weg te lopen en toch mocht hij mee naar Durban als uitje. We houden de jongens, zeker in kwetsbare periodes, juist weg uit Durban, om verleiding te voorkomen... Er waren veel vrijwilligers aanwezig die het hadden kunnen helpen voorkomen, maar lieten de huisouders de anderen weten dat ze een oogje op hem moesten houden? Nee hoor.. Waarom? Als je niet oplet, krijg je ook betaald.

Ik had vorige week ruzie met hem, maar dat was allang bijgelegd en we hebben daarna nog twee middagen samen in het zwembad gehangen, Sphiwe een uur lang om mijn nek. Kleine kans dat hij nog boos was, maar ik kreeg het verzoek om wat milder te zijn. Als iemand weet dat ik van ze houd, zijn het de jongens wel. Denk niet dat hij om mij is weggelopen. Though the wicked find me guilty, Jah will prove my innocence...

Vrijwilliger Marije is klaar met werk en nu lekker aan het reizen met vriend. Petra is er nog twee weken en Franzi nog een paar maanden, maar zij gaat nu voor Hope Centre werken. Gisteren is een nieuwe vrijwilliger aangekomen, Nele, en zij gaat vooralsnog voor de rehab werken. Jelle gaat goed, druk bezig met voetbal en rappen met de boys. Zo heb je geen vrijwilliger, dan heb je ineens een heel peleton.

Vrijdag de laatste dag van school. De jongens gaan een toneelvoorstelling spelen, we nemen afscheid van de jongens die naar huis gaan en van Gill en de jongens krijgen een trofee en speech (die ik nog moet schrijven, Afrikaans tempo :) Ik zal blij zijn als het voorbij is. Alles wordt nu anders en veel jongens die al zo lang een groot deel van mijn leven uitmaken, zal ik nu niet meer zien. Zo is het leven, maar makkelijk is het niet.

Groeten uit eindelijk warm Zuid-Afrika,
Brie.

.

101. Foto's deel 2 / tips

Tue, 01 Dec 09 14:19:18 +0100

En hier is de rest van de foto's. Na twee zonnige dagen werden we hier in Afrika helemaal optimistisch. Maar het bleek loos alarm. Het regent weer hoor. Niet grappig meer.

Zoek deze even op; de leukste reclames op Zuid-Afrikaanse tv momenteel:

Did you know your monkey stole my savanna?
http://www.youtube.com/watch?v=a08kByOT93w

Ice Ice baby
http://www.youtube.com/watch?v=54Eyv5alAMc

En tot slot een leestip:
Ik ben een heel leuk boek aan het lezen van Dylan van Eijkeren, genaamd 'Ik zag een aap'. Als je nog nooit in Zuid-Afrika bent geweest, lees het. Het legt leuk geschreven uit waarom ik zo verknocht ben aan dit land en de mensen hier. En als je wel in ZA bent geweest, is het herkenbaar en lekker terug in de tijd. Te koop bij Bol, 20 euro. Leuk kerstkado!

Liefs,
Brie.

100. Foto's

Tue, 24 Nov 09 16:06:19 +0100

Sanibonani,

Ik loop al eeuwen achter met foto's plaatsen, dus nu even een hele bups.

Enjoy.

Meer fotos komen zo, ik plaats ze in sessies

99. Ngiyabonga kakhulu

Tue, 10 Nov 09 11:50:51 +0100

Hallo allemaal,

Na een rustig weekend, een lange strandwandeling, een goede fles wijn en een goed gesprek met mijn baas zien dingen er ineens heel anders uit.

Ik heb I Care aangegeven wat me dwars zit, waar ik het niet mee eens ben en wat ik overweeg en alleen het feit dat er geluisterd werd was al heel fijn. Ik wilde weten waar ik stond, ik ben geen gewone vrijwilliger, maar ook niet echt een staffmember en wilde weten of ze nog blij met me zijn.

Het is overduidelijk dat dat wel het geval is. Mijn advies wat betreft de toekomst van de school (schrijf ik nog wel meer over) is geaccepteerd en er werd meegedacht hoe ze het voor mij beter kunnen maken. Ik ga sowieso eind maart naar huis, maar voor hun is het beter dat ik mijn tijd volmaak en niet eerder stop. Er komen genoeg veranderingen aan (schrijf ik nog over :), ook ik weg zou niet handig zijn.

Ik denk dat ik wil blijven. Mijn werk met de jongens is het probleem niet, ik geniet juist weer ontzettend. Ik ben enorm opgelucht na het gesprek met mijn baas en ik wil op papier zetten hoe ik wel kan blijven, op welke termijnen. Mijn klas moet tijdig overgenomen worden en ik wil voor een goede, gepassioneerde principal werken (de oude gaat helaas weg). Een van de huismoeders die mij nonstop frustreert door haar slechte ouderschap heeft haar laatste waarschuwing gehad, dus die gaat hopelijk snel vertrekken.

In de zomervakantie (half dec - half jan) moet ik chillen en alleen maar aan mezelf denken, fysiek weg zijn van hier. En dan kan ik de laatste schoolterm afmaken, mijn klas goed overdragen en goed afscheid nemen van mijn kids.

Lessen aan Zwelakhe en Nkosi ga ik zsm overdragen aan een vrijwilliger van Mother of Peace, die de lessen in de praktijk geeft. Ik train en monitor dan alleen nog en assess regelmatig. Dat neemt ook druk weg.

In januari moet ik weer verhuizen en I Care begrijpt dat dat niet cool is. Zij gaan wederom mijn huur betalen en meedenken over goede accomodatie.

En last but nog least, bedankt voor jullie lieve berichten, heeft me echt veel goed gedaan. Mijn nieuwe telefoon staat vol wijze en bemoedigende woorden en ben ook heel blij met jullie weblogreacties. Ngiyabonga kakhulu!

Liefs,
Brie.

(en sorry familie, heb ik jullie blij gemaakt met een dode mus? Jullie hadden me graag in een vliegtuig gezien, maar ik denk dat het nog niet zover is :)

98. What to do

Fri, 06 Nov 09 14:15:55 +0100

Sanibona,

Lang niet geschreven, teken dat ik iets niet onder ogen wilde zien. Conclusie staat onderaan, scrollen maar. Update van de afgelopen weken in steekwoorden:

Met de jongens meegeweest naar huizen om ze thuis te brengen in de laatste schoolvakantie, twee hele bijzondere dagen. Familie hartelijk en voelde me welkom. Je komt zo op plaatsen waar je anders nooit gekomen zou zijn. Sihle: "Are you coming to our houses?" Brie: 'yes' Sihle: "Inside???" Kon het niet geloven, hield de hele tijd mijn hand vast, zorgde ervoor dat ik niet uitgleed in de modderige afdaling naar zijn hutje in Umlazi. Ging daarna mijn slippers wassen, de schat.

Graduation Kuthaza is geweest, meeste jongens zijn naar huis. Michael woont bij de huizen, Bonginkosi zit op school. Hij had wat tijd nodig om aan te passen, maar gaat nu wel goed. De week voor de graduation met hun gebowlt, was leuke en bijzondere middag.

Nieuwe dove jongen Sbusiso, woont bij ons. Heeft twee weken op school bij ons gezeten, ontzettend lieve en leuke jongen, altijd vrolijk. Gaat nu naar dovenschool in Toti.

Tijdje bij Mother of Peace gelogeerd, bij de vrijwilligers, totdat ik een ander huis had. Verhuizing had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk woon ik nu in een huis van I Care. In het oude huis van de rehab, eerste paar dagen ook nog met twee jongens. Huis aardig uitgewoond, vies, stinkend, plakkerig, kakkerlakken. Nu ietjes beter, maar met huisstofmijtallergie niet ideaal. Na fantastisch weekend met Manon in Kaapstad (ngiyabonga sisi Nosipho!), kwam ik thuis in een doorweekte kamer. Boiler gesprongen, alles zeiknat. Gelukkig overleefde laptop het, maar ben nu naar andere kamer verhuisd. Moet nu per januari weer verhuizen, want I Care heeft de huur opgezegd per eind dec.

Nieuwe vrijwilligers Marije, Petra en Franzi zijn er nu, daar woonde ik eerst mee samen, maar zij trokken het huis niet, dus wonen nu in de backpackers. Nu woon ik met Sihle (jongen die ik leer lesgeven en in ruil daarvoor kost en inwoning krijgt), huismoeder/counselor Melta en sinds kort met Jelle (oud-vrijwilligers die plotsklaps weer op de stoep stond).
Coordinator Cedric controleert of het huis netjes blijft, wat ik begrijp, maar zeurt ook als we ons bed niet opmaken. Voel me erg 16.

Zwelakhe, de jongen van Inkwali Primary School, geef ik nog steeds twee keer per week les. Had het bijna opgegeven, soms komt hij niet opdagen en hij leert extreem langzaam. Dom van hem, want als ik het opgeef is er niemand meer die in hem gelooft en iets om zijn educatie geeft. Maar na marathon-alfabet-sessie gisteren ging het wel goed, we houden nog even vol. Nkosi van Mother of Peace is aangesloten bij het groepje omdat hij niet meer mee kan komen met Thrass.

Meisje dat in mei wegliep bij ander project en waar ik wel goede band mee had, was zaterdag ineens gevonden. Wilma en ik gingen haar ophalen bij politie, maar ze durfde niet terug naar project. Ze logeerde het weekend bij mij. Had zich een tijd niet gewassen, bad was zwart. Na weekend slapen, badderen, eten en relaxen was ze weer een beetje zichzelf en kon weer kletsen en lachen. Maandag moest ze terug naar politie, welfare bemoeit zich er nu tegenaan, denk dat ze terug is bij haar familie. Ze nam wat kleding van me mee als aandenken, stank voor dank. Gelukkig lagen waardevolle spullen achter slot en grendel.

Andere projecten weten ons inmiddels te vinden als het om een place of safety gaat voor een kind dat komt aanwaaien. Laatst hadden we een nachtelijke loge, was door oma uit huis gezet, jongen van 10 ongeveer.
Via ander project kregen we andere jongen 'in de aanbieding'. Danst in Zulu-dansgroep die altijd wint, 21 jaar. Rivaliserende groep heeft waarschijnlijk drie leden van zijn groep vermoord. Reden: jaloezie. Hij op de vlucht, of wij er iets mee konden. Sommige mensen hebben hier bar weinig coping skills.

Telefoon gestolen zoals ik al zei, door iemand die mij kent en vervolgens elke ochtend aardig gedag zegt en doet alsof haar neus bloedt. Tas is gecontroleerd, ik kan niets bewijzen. Gelukkig heb ik een tweedehandsje kunnen bemachtigen, dus ben weer bereikbaar (zie vorig bericht).

Nieuwe jongen Sbusiso (2) in mijn klas. Heeft erg veel moeite met aanpassen, leren, met jongens en autoriteit omgaan. Kost veel energie, hij wil niet het Kuthaza-programma doorlopen, maar heeft zeker counselling nodig. Vandaag had hij een aanvaring met zichzelf omdat hij geen 100% had voor zijn test en in zijn frustratie kreeg hij het aan de stok met de jongens. Rende huilend naar buiten. Met de andere jongens gepraat en gevraagd of ze geduld met hem willen hebben, zij weten ook nog wel hoe het was toen ze net bij I Care kwamen. Grote ogen, ze begrepen me, Tony ging Sbusiso een glaasje water brengen en ze maakten het weer goed, Sbu kwam braaf weer mee naar binnen.

Op het moment dat ik op breken stond, doen ze weer zoiets liefs. Tony heeft veel meegemaakt, op straat geleefd, weinig familie meer, weet dat hij niet de beste is in de klas, maar doet zo zijn best en na dit alles is hij nog steeds in staat tot kindness, iets voor een ander doen, zomaar. Deed me veel goed, tranen in mijn ogen. Dit is wat we doen, waarvoor we het doen.

Ik heb mezelf altijd een optimist gevonden, maar begin het steeds vaker moeilijk te vinden om niet negatief te zijn. Dat lezen jullie ongetwijfeld hier ook terug. Overweeg om in december te stoppen. Wil dat eigenlijk niet, want ik hou zo van de kids hier. Maar je kunt je afvragen of je in een huwelijk voor de kids moet blijven, als je eigenlijk ongelukkig aan het raken bent en je persoonlijkheid aan het veranderen is. Advies is welkom.

Liefs,
Brie.

97. Telefoon gestolen: nieuw nummer

Tue, 03 Nov 09 14:03:06 +0100

Sanibonani,

Leg ik nietsvermoedend mijn telefoon in het toilet bij Mother of Peace, was mijn handen, kom tien minuten later terug omdat ik mijn telefoon vergeten ben en.. hij staat uit en is verdwenen.

Alle kids en staff kennen mij en mijn telefoon en toch heeft iemand hem meegenomen. Werk je je al 1,5 jaar uit de naad, and this is how they repay you.. Het is maar 1 persoon tussen een heleboel goede en lieve mensen, maar toch, ik was er goed ziek van.

Mijn nieuwe nummer is: 0027-84-8217830.
Vanuit ZA: 084-8217830.

Ajuus,
Brie.

Fotos Swazi en Joburg staan erop!

Fri, 18 Sep 09 22:18:02 +0200

Het duurde twee maanden, maar nu eindelijk staan mijn foto's van Johannesburg en Swaziland op mijn weblog. Heb mijn hele vrijdagavond eraan besteed, beter laat je even een bericht achter dat je ze mooi vindt!

Moest af en toe vechten met de easyresize, die van Swazi zijn soms een beetje klein of korrelig. Met die van Joburg maak ik het goed.

Geniet ervan.

(nu loop ik nog maar een maand achter met foto's plaatsen ipv twee.. wie weet heb ik dit weekend zin, maar ik beloof natuurlijk niks)

96. Rough Aunties the movie

Tue, 08 Sep 09 17:04:40 +0200

Hallo allemaal,

Doe mij en jezelf een plezier en koop een kaartje voor de film Rough Aunties. Deze gaat over mijn collega's en buren van Bobbi Bear, die zich inzetten voor misbruikte kinderen. Ik help ze wel eens mee op zaterdagen, bij de support group.

Je ziet kinderen die ik ken, CSO's (Child Safety Officers) die fantastisch werk doen, iets van de omgeving en vooral hoe mensen die hier werken een familie vormen en ondanks alles blijven inzetten voor een ander.

Als je niet kunt langskomen hier, ga dan naar de film! Het is echt een prachtige film. Wel zakdoeken mee (nu al boeken is aan te raden)

Dear All,

The movie Rough Aunties (about the lifes of the Child Safety officers from Operation Bobbi Bear) premieres on sunday 23 november at Amsterdam.
Time: 21.15
Place: Tuschinski 1
Order your ticket at: http://idfa.activetickets.com/

Other dates:
monday 24 november: 11.15
wednesday 26 november: 13.00
friday 28 november: 14.45

More info?
http://roughaunties.com/
http://www.bobbibear.org.za/
www.risefilms.com (producers)

Liefs,
Brie.

95. De afgelopen week

Sun, 30 Aug 09 17:41:07 +0200

Hallo iedereen,

Hierbij een update. Dacht dat ik niet veel te vertellen had, maar als je eenmaal begint te tikken...

Zaterdag 22 Aug
Vorige week zaterdag was er een open dag bij Bobbi Bear. Dat is een project dat kinderen die misbruikt zijn opvangt en helpt bij de rechtzaak. Hun vrijwilligers wonen bij Mother of Peace en zij huren net als I Care werkruimte van MoP. Ik help ze af en toe op zaterdag bij de support group, waar kids uit de community samenkomen voor een bezoek aan de psycholoog, play therapy, group counselling, boterhammen en wat aandacht. De open dag was druk bezocht, veel psychologiestudenten van de universiteit van Durban en veel kids. Heel veel boterhammen gesmeerd en spelletjes gedaan.

's Avonds gingen Nikki en ik bij de Bobbi Bear vrijwilligers eten en daarna wat drinken in Toti. Hier is maar 1 bar en daar was ik voor het laatst in december geweest en nu weet ik weer waarom. Niet leuk. Stomme muziek en ik kan mezelf nog steeds niet dwingen om te bewegen op muziek die ik niet leuk vind. Op het terras zitten met de meiden was gezellig, maar verder vond ik het niet super. Heb me wederom voorgenomen om niet meer te gaan. Verlang soms naar een ouderwets feestje in Amsterdam, met mijn eigen matties in mijn eigen 'scene'.

De Ierse bouwers die hier regelmatig komen om een huis uit de grond te stampen waren ook mee. Met een van het vijftal, Martin, gezellig zitten kletsen (voor zover we elkaar verstonden, Iers blijft lastig af en toe :)

Zondag 23 Aug
Aardig weer, dus met de BB-vrijwilligers naar het strand in Amanzimtoti. Zij gingen zwemmen, Nikki en ik vonden het te koud (het blijft winter, ook al vermomt hij zich af en toe als lente :) en zaten op het hoger gelegen terras van een strandtentje te genieten. Af en toe zon en zo werd het toch een gezellige dag.

Maandag 24 Aug
Lesgegeven. Me een beetje aan Sihle geirriteerd, wat geheel aan mij te wijten valt. Ik verwacht soms dat mensen dingen in een onmogelijk tempo leren. Soms zit hij op de stoel iets te doen dat later ook kan en ondertussen wordt mij door 3 jongens tegelijk vragen gesteld. Computerles is nu hard werken, want Sihle heeft zelf weinig computerervaring en terwijl de jongens af en toe hulp nodig hebben, heeft hij dat ook.

's Avonds met Nikki opgepast in het huis van Nosipho (huismoeder van MoP). Lieve kleine Mpume was ziek en in het ziekenhuis en Nosipho moest daar blijven slapen. Wij mochten dus op de kids passen en dat was heel gezellig. De grotere meiden hadden gekookt, dus het was vooral toezicht houden, gezellig kletsen en zorgen dat iedereen fris gewassen met de tanden gepoetst op tijd in bed lag. We bleven slapen en de kinderen staan hier om 5 uur op. Dat was een uitdaging voor avondmens Brie. Als zombies hebben we de kids wakker gemaakt.

Dinsdag 25 Aug
School en daarna vergadering met onze baas Jenni en coordinator Cedric. Sihle deed het vandaag stukken beter dus irritatie weg. We hebben een date gemaakt om hem meer computerskills te leren volgende week.
's Avonds wederom opgepast in het huis van Nosipho. De kinderen vinden het wel prima, vroegen 'smiddags al of ik weer kwam. Jahoor!

Woensdag 26 Aug
Drukke dag op school, hard werken en constant van de een naar de ander rennen. Dat ze nu kunnen lezen is super, maar wel harder werken voor mij, want elke bladzijde die ze in hun boeken maken, moeten ze van mij voorlezen. Is niet verplicht, maar dat wil ik zo, zo leren ze het beste lezen.

Eens per maand hebben we hier een volunteer day, waarbij vrijwilligers van verschillende Be More projecten elkaar bezoeken. Na school kwam de bups bij mij voor meer info over I Care. Daarna vergadering met Melta, de coordinator van de rehab. Wij krijgen drie jongens van de huidige rehab en we wilden afspraken maken over de assessments die Nicola en ik gaan doen en meer algemene informatie over de rehab-componenten.

Daarna met de groep vrijwilligers mee naar Durban. De projecten Isaiah54 en Umthombo bezocht. Helaas zijn we altijd te laat bij Umthombo om veel kids te zien. Sommige van mijn jongens die niet meer bij ons zijn, hangen overdag bij hun centrum rond. Het komt regelmatig voor dat ik naar jongens vraag en de care workers van Umthombo dan zeggen dat ze er waren maar net weg zijn. Jammer! Ik krijg wel vaak de groeten via via.

Daarna uit eten bij Ushaka en heerlijk gegeten. Ik had afgesproken met een Nederlands meisje dat ik in Swaziland heb ontmoet en die schoof later nog even aan.

Donderdag 27 Aug.
Weinig bijzonders, behalve dat Tha en Sphiwe af en toe een 'talking-to' nodig hadden. Sphiwe even apart genomen en met hem over zijn gedrag gepraat. Hem gemotiveerd om de laatste drie weken van deze term zijn best te doen voor een goed rapport en vooralsnog heeft het gewerkt. In plaats van negatief gedrag, waar hij deze week erg van hield, vroeg hij of hij in de pauze mag blijven zitten om zijn wiskunde te doen. Kijken of hij het volhoudt.

Tha is af en toe heel lief en doet dan zijn best, maar soms wil ik hem echt achter het behang plakken. Hij is erg brutaal en qua leren onzeker. Als hij iets kan, heeft hij er wel zin in. Maar is het moeilijk, dan roept hij dat hij het niet kan en weigert vervolgens alles. Heel irritant, zeker als je weet dat hij al een achterstand heeft en je hard probeert om hem deze te laten inlopen. Deze week lijkt toch een doorbraak te zijn qua rekenen. 11 t/m 20 wilde er maar niet in, maar na veel 1 op 1 van zowel Gill, Sihle en mij, lijkt het erop dat hij de meeste cijfers nu kent. Daarnaast heeft hij regelmatig in de klas van Gill & Sandy gezeten om af te koelen.

Dinsdag op de vergadering werd hij besproken en we hebben goede hoop op de nieuwe school waar we vrijdag een afspraak zouden hebben. Als ze hem accepteren, gaat hij daar volgend schooljaar naartoe, in januari 2010. Tot die tijd, mocht ik hem wel laten spelen in de klas, zeiden Jenni en zelfs de andere juffen. Als hij niet wil leren, dan niet. Ik wist niet wat ik hoorde. Ben er fel tegenin gegaan en heb gezegd dat ik geen daycare run. Dit is een school en je bent daar om te leren. Als hij het niet wil of kan, prima. We proberen het in ieder geval wel, lukt het niet, dan gaat hij kleuren of knippen of iets doen op de computer, een educatieve dvd kijken of wat dan ook, maar zeker niet spelen. Ik ben juf, geen oppas.

Vrijdag 28 Aug.
De grote dag, naar St. Raphaels School in Yellowwood Park. Met Cedric en Tha naar het kantoor van I Care in Durban gereden en vanaf daar met Jenni naar de school. Ziet er goed uit, mooie kleuren, groot sportveld, zelfs een buitenbad. De staff lijkt aardig en professioneel en het goede nieuws: Ze accepteren hem! Vanaf januari is hij welkom in grade 1. Ik had verwacht dat ze ons een kruisverhoor zouden geven en wij zouden moeten beargumenteren waarom we hem op die school wilden, maar het was andersom. Aangezien we hem al hadden laten testen, accepteerden ze hem zonder vragen en zaten daar juist om onze vragen te beantwoorden. Bijzonder. Ik was enthousiast over de school, kleine klassen, maximaal 15 leerlingen, alle leerlingen krijgen gedurende de week 1 op 1 begeleiding en worden regelmatig ge-assess-t.

Het nadeel is, vind ik, dat ze alle 'moeilijke' leerlingen accepteren en er dus ook kinderen in een rolstoel met een lichamelijke of andere beperking in de klas zitten. Ben bang dat Tha misschien gaat denken dat hij niet normaal is, maar dat moeten we nog maar zien. Denk ook dat ik, ondanks het feit dat hij mijn werk af en toe heel lastig maakt, het moeilijk vind dat hij uit mijn klas weggaat. Het is toch mijn kind en ik moet hem loslaten en naar een andere school sturen. Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg voor hem heb kunnen doen. Maar daar moet de juf mee dealen, hij gaat een betere toekomst tegemoet zo hopelijk.

Aangezien ik op de nieuwe school van Tha was, werkte Sihle alleen in mijn klas. Hij was er zenuwachtig over, maar ik denk dat het goed is. Je kunt het alleen maar leren door het te doen en nu moest hij een dag verantwoordelijk zijn voor alles in de klas. Ik hoor morgen hoe het ging, maar volgens het logboek waar hij in had geschreven ging het aardig.

Wilma is terug in ZA, daar zijn we allemaal heel blij mee. Betekende wel dat ik haar huisje uit moest, waar ik drie weken kon schuilen en heel blij was. Ik was donderdag daarom even thuis in Warner Beach en ik ben meteen op de hoogte van het wel en wee van de hele familie van mijn huisgenoot en geen seconde tijd werd verspild aan het vragen hoe het met mij gaat. Ik heb dus weer een tasje ingepakt en ben het weekend bij Mother of Peace gaan logeren. De vrijwilligers zijn zo lief om mij hun extra bed te gunnen. Met vier in een slaapkamer is druk, maar wel heel gezellig.

Vrijdagavond heb ik voor ze gekookt, uphutu met groenten in tomatensaus en daarna lekker naar bed. Bijna alle vrijwilligers zijn ziek (geweest) en ik ben wel verkouden, maar vooralsnog weet mijn lichaam de griep vakkundig af te weren.

Vrijdagavond ook gebowlt met de jongens van Mother of Peace als 'boys night'. Ben daar in NL niet perse fan van, maar hier wel. Heb veel meer lol gehad dan de week daarvoor in de stomme bar. Leuke muziek, vier afgehuurde banen, discobowlen en 13 jongens die de tijd van hun leven hadden.

We hebben bij MoP een mannelijke, Zuid-Afrikaanse vrijwilliger genaamd Ryan waar alle kids dol op zijn. Er zijn hier voornamelijk vrouwen, dus een vaderfiguur is meer dan welkom. Het is een leuke jonge vent die heel leuk met de kids omgaat en hij ging ook mee bowlen. Door Sandile, zijn grootste fan, is hij omgedoopt tot 'The Ryan' en wij hebben dat allemaal vrolijk overgenomen. Het was lastig om de groepen in te delen, want iedereen wilde natuurlijk bij 'The Ryan'.

Ik had Phelelani, Wandile en Mondli in mijn team en vooral Phele kon het heel goed. 151 punten maar liefst. Gehandicapte Sandile rolde de bal met een slakkentempo richting pionnen (hoe noem je die dingen?), maar gooide wel de ene strike na de andere! Heel knap gedaan, hij was ontzettend blij. Daarna in de botsauto's en naar de arcadehal en drie uur later was iedereen blij en doodmoe.

Zaterdag 29 Aug.
Klein beetje geholpen bij de Support group van Bobbi Bear en ondertussen mijn werk voor maandag in de klas voorbereid (zit allemaal op hetzelfde terrein). Verder lekker niks gedaan en gechillt met de kids en vrijwilligers.

Gegeten bij Purity in mijn oude huis (als vrijwilliger bij MoP heb je een huis waarin je meerdere keren per week komt helpen) en baby Sihle lekker geknuffeld. Hij is sinds maart bij ons en wordt zo groot. Kan lachen en probeert zich nu om te rollen. Knappe jongen.

Daarna zoals altijd movie night en we draaiden 17 again, met Zac Afron. Ik weet niet of jullie High School Musical 1,2 of 3 hebben gezien (bij MoP hebben we hem al grijs gedraaid!), maar dat is de knappe hoofdrolspeler waar alle meiden hier dol op zijn. Viel dus in de smaak. Daarna een thee met de vrijwilligers en ons bedje in.

Zondag 30 Aug.
Vandaag lui geweest. Uitgeslapen, de anderen gingen paardrijden. Op een kleed gelegen in het zonnetje en dan komt er om de 5 minuten wel weer een ander kind langslopen om even mee te kletsen, spelen, knuffelen. De kids bedenken af en toe dat ze ineens heel dol op je zijn en vandaag was dat 3-jarige Awanda. Knuffelde me alsof zijn leven ervan afhing. Niet erg hoor, er zijn ergere dingen op de wereld. We zouden naar het strand, maar het weer sloeg om. Een deel van de kids is nu naar de film en de vrijwilligers komen zo thuis. Dan eten en lekker naar bed. Weer een drukke week voor de boeg.

Onweer dat laat in de middag kwam opzetten, zet niet door, dus het ziet ernaar uit dat we elektriciteit hebben en dus straks warm eten. Jippie!

Thanks voor het meelezen weer en geniet.

Liefs,
Brie.

94. Ik leef nog hoor!

Sat, 22 Aug 09 17:02:06 +0200

Sanibonani,

Mensen beginnen zich af te vragen waarom ik niets meer schrijf, het is inderdaad al een hele tijd geleden. Thuis is internet ineens verdwenen (denk dat de buren de modem waarvan ik internet plukte, verkocht hebben).

Naast een digitale dip had ik ook een mentale en daardoor weinig zin om te schrijven. Dip blijkt locatiegebonden, want nu ik al twee weken bij Mother of Peace logeer in het huis van Wilma (zij is in NL), ben ik weer gelukkig. Ik heb MoP gevraagd of ik hier eventueel weer terug kan komen, er wordt over beraadslaagd, want vooralsnog geen plek. We zullen zien.

Zonder auto is het hier lastig en met iemand samenwonen die een chronische en al jarenlange dip heeft, valt me zwaar. De depressie begon over te slaan. Moet dus weer andere woonruimte gaan zoeken en dat geeft stress. Nu bij MoP ben ik heel blij, kids om me heen, vrijwilligers die een praatje maken, af en toe met ze weg, lekker de deur uit. Mis mijn Nederlandse vrijheid hoor. Heb ondanks mijn krappe financiele situatie vorige week met Nicole en Nikki de halve Pavilion (winkelcentrum) leeggekocht. Retail therapy doet wonderen! Ik zit nu te tikken in mijn nieuwe rok, shirt, hemd, vest, oorbellen, ketting en schoenen! Oh zo!

De jongens van I Care hadden een paar weken een vreemde bui, op school waren ze brutaal en dat maakte mijn werk er niet gemakkelijker op. Een tijdje had ik het gevoel dat ik elke dag aan het corrigeren en ruzie maken was om ervoor te zorgen dat ze zich goed gedroegen en dat zonder resultaat. Er was wat onrust omdat ze bang waren dat er een paar naar huis gestuurd zouden worden, wat niet het geval is. Grote Sphiwe is wel vertrokken, maar dat was een persoonlijke keuze en een familieaangelegenheid.

Om mijn band met de jongens buiten schooltijd wat te verbeteren (kan het ze niet kwalijk nemen dat ze de constant boze juf niet cool vinden, ook al ben ik boos door hun gedrag), heb ik ze meegenomen uit bowlen, een groot succes. In kleine groepjes gingen we op zaterdag bowlen, in de botsauto's en naar Funland, een soort arcadehal. Erg leuk. Verder gaan we nog steeds twee keer per week surfen in Durban met de boys, erg gezellig. Philani en Lindo zijn al erg goed. Gisteren bijna onthoofd, want grote golven en Philani kwam met een vaart aan en kon mij slecht ontwijken. Ik zwom naar links en hij surfde naar dezelfde kant. Grote golven hier af en toe, je moet sterk in je schoenen staan, wil je de kant heelhuids bereiken.

Vrijwilliger Jelle is vertrokken, siyabonga sir yellow! Op zijn laatste avond nam hij ons mee naar de kermis, een heel groot succes. Wederom warem de botsauto's favoriet. Ik ging met kleine Qaphela in een ding dat over de kop ging en in NL zijn ze heel streng met lengtes en leeftijden, hier niet hoor. Hij mocht er gewoon in, maar ik was bang dat hij na het over de kop gaan uit het karretje zou vliegen. Hij zat voor me, dus ik klemde hem maar tussen mijn knieen. De tickets waren binnen no time op dus Jelle trakteerde op nog 1 ritje in een attractie die niet te eng was, maar wel vrij snel ging en ook omhoog. Ik heb sinds tijden niet meer zo hard gelachen. Sbonelo zat naast me en schreeuwde alsof hij elke moment dood kon gaan, Sabelo hield angstvallig het karretje vast met twee handen en was er ook van overtuigd dat hij heel snel onze lieve heer zou ontmoeten en zelfs grote Sihle en Lindo hadden gespannen gezichten. Achteraf was natuurlijk niemand echt bang geweest, dat begrijp je.

Nieuw in de klas is Sihle (nr 2). Deze 22jarige kwam via Bobbi Bear binnen, zij vroegen of we hem konden plaatsen in onze huizen, maar hij heeft al een middelbare school diploma. We wisten niet goed wat we met hem aanmoesten, totdat ik bedacht dat ik hem als monitor kon trainen in mijn klas en zo hulp kon regelen in geval van geen vrijwilliger. Onze ADHD-er Tha is bijna unteachable geworden en in mijn eentje de klas draaien is niet gezellig. Een vrijwilliger hebben we nodig, maar we krijgen er in oktober pas weer een. Twee vliegen in 1 klap dus, Sihle werkt nu in mijn klas en in return is hij voorlopig geholpen. Hij moet nog veel leren, maar is leergierig en enthousiast en het feit dat hij een man is en Zulu spreekt en niet zo oud is, werkt goed bij de boys.

Ik heb Tha laten testen bij een occupational therapist en haar advies was: medicatie en naar speciaal onderwijs. Niet fijn voor hem, maar we weten in ieder geval waarom hij niet leert en zie ik bevestigd waarom ik zoveel moeite met hem heb in de klas. Aanstaande vrijdag hebben we een gesprek op de school. Hopelijk kunnen ze hem plaatsen en helpen, want op dit moment leer hij alleen 1 op 1 en hij is op een punt dat er nog maar weinig binnenblijft en er zeker niets nieuws bij kan. Hij ging best goed en met veel extra aandacht kon hij bij blijven, maar het lijkt erop dat er een grens bereikt is. Hij onthoudt niets en misdraagt zich enorm en vertraagt de rest. Deze week moest hij zelfs een dag thuisblijven door zijn gedrag en weigering om te (proberen te) leren.

De nieuwe jongens (nu niet meer zo nieuw, in mei begonnen op school) gaan best goed. Qaphela en Sphiwe kunnen lezen, al maken ze veel fouten omdat ze nu denken alles te kunnen lezen en in het wilde weg gokken in plaats van klanken ontcijferen. Toney en Sphiwe zijn onzorgvuldig, dus moeten regelmatig hetzelfde praatje krijgen. Wiseman heeft de meeste moeite met Engels en begrijpt mij niet altijd. Hij kletst er regelmatig Zulu doorheen als ik net iets sta uit te leggen en begrijpt niet dat dat niet gewenst is. Vrijdag een eerste spellingtest gedaan en dat was nog wel spannend. Ik had ze 4 dagen gegeven om voor te bereiden en niet iedereen had zijn huiswerk goed gedaan. Vanaf nu elke week woorden leren en op vrijdag een test. Sabelo is een schatje en heel slim. Zit pas een maand op school en kan al soundblenden en doet enorm zijn best. Het enige wat hem niet goed afgaat is sociale vaardigheden leren. Hij krijgt regelmatig een stomp of klap omdat hij dan de andere jongens lastig valt. Hij denkt dat hij grappig doet, maar begrijpt het slecht als iemand iets niet wil. Hij luistert niet goed en voelt niet goed aan wat er van hem verwacht wordt. Soms lastig, want hij is best gevoelig en huilt snel. Ik probeer hem uit te leggen hoe het werkt, maar hij leert dat dan weer langzaam.

Een andere keer meer (alhoewel het toch weer geen kort bericht is geworden), ik ga nu nog even van de ondergaande zon genieten. Het begint langzaamaan warmer te worden. Fijn, want ik haat kou, zelfs de ZA kou. En ik word niet vrolijk van al die Nederlanders die maar blijven zeggen hoe warm het is in NL ;)

In ieder geval even een teken van leven. Bid maar fijn tot Jezus dat ik een andere fijne woonruimte vind, alvast bedankt.

Ajuus,
Brigit.

p.s.
Ik moet nog steeds foto's plaatsen van Swaziland en JOburg, belofte maakt schuld, ik weet het. Plaats ze nog wel, echt, maar niet nu.

p.s. 2
Nicole, hoe is het? Ik vroeg vandaag aan MaPa waar je was, toen zei ze: 'gone'. Toen ik vroeg of je terugkwam knikte ze vol overtuiging. Je weet wat je te doen staat. Dikke kus!

93. Home sweet home Durban

Mon, 20 Jul 09 19:22:23 +0200

Nooit gedacht dat ik dat nog eens als titel zou schrijven. Durban stinkt af en toe, maar het is wel mijn thuis. Ben blij om weer in mijn eigen bed te slapen en om mijn geliefde laptop weer te kunnen omarmen.

Rhino en Lion Park in Joburg vond ik niet wereldschokkend. Het is erg, maar ik was een beetje blase. Ben al vaker op safari geweest, dus vond de omgeving en de dieren die er waren niet zo spannend. Voor de prijs die je betaalt, was het niet zoveel soeps (ik blijf een Nederlander natuurlijk, ons ben zunig). Het enige echt leuke was de roofdieren-creche met baby leeuwen en tijgers. Heb voor het eerst in mijn leven met een babytijger geknuffeld en gespeeld en dat was fantastisch! Wat een prachtige dieren, en sterk al. Er was een hele speelse waar ik een tijdje mee gechillt heb, oude schoen in zijn gezicht houden en dan dook hij erop. Liever dat dan op mijn been natuurlijk. Toen ik zijn broers even wilde bekijken, dook er eentje bovenop me en die begon vrolijk op mijn arm te knagen. Ik schrok ervan, ben katten gewend, maar ze zijn sterker dan je verwacht. Heb een mooie blauwe plek op mijn arm als bewijs. En de foto als bewijs volgt ook :)
(echt hoor, deze week ga ik bij drie blogs foto's plaatsen, ik beloof het)

De laatste nacht in een andere backpackers geslapen, dat scheelde weer vroeg opstaan en 200 rand voor een taxi in den vroeghen ochtend. Er zit zo'n verschil in hostels. Het ene moment zit je in een fijne kamer met vloerbedekking en schone badkamer met bad en ontbijt inbegrepen, het andere moment deel je een dorm met allemaal opdringerige mannen en deel je de douche met een dikke man van middelbare leeftijd uit Noorwegen. Je moet maar vertrouwen in de mensheid hebben (wat ik heb, het is bewezen).

Reis terug was relaxed, zo mooi zo mooi zo mooi hier. Veilig terug in Durban en blij om weer hier te zijn.

Vandaag weer voor het eerst gewerkt. Ik was heel blij om mijn jongens weer te zien. Weggelopen Sihle was weer terug (yeah, joepie, joeha, hallelujah!!!), na een paar dagen weer in het rehab huis om te praten en wennen. Dat geeft een mens toch hoop.

Het was hard werken. Na de vakantie is het altijd weer even aanpoten, weer wennen. Inhoudelijk gezien is het geen probleem, maar sociaal, poe hee. Ik word af en toe helemaal gek van ze. Tha was weer op dreef, Zulu spreken was weer favoriet en nieuwe jongen Sabelo had geen flauw idee wat hem overkwam. Stond steeds op een andere plek in de klas, vrolijk rondspringend, de computer aan- en uitzettend, snel afgeleid. Hij spreekt weinig Engels, dus handen en voeten werk en wat Zulu (wat weer tot commentaar leidt van de andere jongens, ik heb ze wel goed opgevoed, haha). Maar stuk voor stuk hou ik van ze.

Vind het af en toe jammer dat ik zo streng moet zijn, is voor ons allemaal minder leuk. Manieren moet je leren en met zachte hand opvoeden gaat me slecht af en ze vinden me als nog aardig. Maar heb er af en toe de balen van. Wil ook wel eens de hele dag lachen en lolmaken met ze, maar dat kan alleen als ze zich aan de regels houden. Ze zijn nog best rowdy zodra ik me even omdraai. Ga iets nieuws bedenken om de sfeer te verbeteren (of gewoon zelf meer yoga, kan ook helpen :)

Ben gevraagd om het literacy programma van de rehab over te nemen. Dat betekent tijdens de rehabilitatie Engelse les geven, zelfvertouwen bouwen en de overgang van rehab naar school begeleiden. Ben aan de ene kant heel erg vereerd en heb er veel zin in, aan de andere kant had ik net bedacht dat ik wat meer ging genieten van het leven en niet alleen maar zorgen maken, werken en me overal mee bemoeien. Heb nog niet bedacht of ik het doe of niet. Advies is welkom hoor, kom maar door.

Het rehab-huis is bij mij om de hoek, dus ben vanmiddag even langs gelopen om kennis te maken. Het goede nieuws is dat Michael, waar ik eerder over schreef, weer bij ons terug is. Hij is tijdens de vorige rehab weggelopen en ik kwam hem regelmatig tegen in Durban, all glued up. Hij heeft toch besloten om van straat te komen en zit wederom in rehab, hopelijk houdt hij het nu vol. Soms zijn ze er gewoon nog niet klaar voor, niets aan te doen. Ik merk dat ik meer vertrouwen heb in de loop der dingen. Ik kon me voorheen enorm opwinden als er eentje wegliep (wat ik nog steeds doe, who am i kidding), maar nu ik hier zo lang ben, zie ik dat dat niet perse het einde van de weg betekent. Soms moet je een omweg nemen of beslissen dat je een hele andere kant op moet.

Anyway. All is good. Geniet van de lange dagen in NL, hier is het om half zes donker.

Ajuus,
Brie.

92. Johannesburg

Fri, 17 Jul 09 16:46:40 +0200

Had ik het warme Swaziland maar niet verlaten, wat is het KOUD hier! Ongelooflijk. Als het in NL 8 graden is, geen centje pijn, maar zonder verwarming is dat echt geen pretje. Heb vandaag een sjaal en muts gekocht en ik slaap met twee truien aan en twee dekens. Kan de kou echt niet meer aan. Dat neemt niet weg dat Johannesburg een fijne plek is om even op adem te komen.

De reis van Swaziland naar Joburg was prima. Onderweg geluncht in Nelspruit, tussen Madiba Drive (Madiba is de Xhosa naam van Nelson Mandela) en Piet Retiefstraat. Een medebackpacker had net de cd van Damian Marley gekocht, die stond op, dus ik was blij.

Een greep uit de Afrikaanse steden/dorpen die we onderweg tegenkwamen: Ermelo, Middelburg, Paardeplaats, Stoffberg, Eerstelingfontein. Natuurlijk zijn er ook plaatsen met een Engelse of Afrikaanse naam. De scholen in de buurt staan hier altijd aangegeven met een bord en onderweg kwamen we een 'Hoerskool' tegen. Niet gelogen. Je zal er maar opzitten.

De natuur hier is adembenemend mooi, vooral het stuk vanuit Swaziland. Ik zit nu in een backpackers in Benoni, een plaatsje buiten Joburg. Had geen zin in drukte en wilde ergens rustig. Gisteren heb ik een tour gedaan naar Soweto, het Apartheidmuseum en een stuk door het centrum. Wat een geschiedenis heeft dit land toch, het is verwarrend, ontroerend, verbazingwekkend, allemaal tegelijk en elke keer opnieuw, ook al weet ik inmiddels aardig wat van het land.

Soweto is een van de grootste townships van de wereld, er wonen ongeveer vier miljoen mensen. Volgens de tourguide wonen er maar liefst vier (4!) blanken in heel Soweto, maar dat kan niet kloppen. Nelson Mandela komt ervandaan en in dezelfde straat woont Desmond Tutu. De enige plaats ter wereld waar twee Nobelprijs voor de vrede-winnaars in dezelfde straat woonden. Nelson woont inmiddels in een van de noordelijke buitenwijken, we hebben wel zijn oude huis bezocht.

De goede man is zaterdag jarig en dus waren er mensen aan het filmen. Zaterdag is het Mandela dag en wordt de bevolking op geroepen om 67 minuten iets voor een ander te doen, vrijwilligerswerk op wat voor manier dan ook. 67 minuten omdat dat het aantal jaren is dat Madiba zich heeft ingezet tegen Apartheid, voor gelijke rechten en voor de opbouw van zijn land.

Soweto is in drie gebieden in te delen: het rijke deel (Beverly Hills genoemd), de middle class en de shacks, het arme deel. We zijn door alledrie gereden en het grappige is dat heel Joburg (en het halve land) huizen heeft met hekken, security, armed response en burglar bars, maar in Soweto vind je mooie huizen en zelfs een B&B zonder burglar bars. Terwijl de rest van de stad in een zelfgekozen gevangenis woont, kun je in Soweto zonder burglar bars leven, ook al heb je wel wat geld.

Het is dus niet zo arm als je zou verwachten. Het gedeelte van de middle class is zeker niet klein en een deel van de mensen daar hebben hun huis
kunnen kopen van de regering. Er zijn gewoon straten, stoplichten, supermarkten en zelfs een mall. Het arme gedeelte is dan ook echt arm (dubbel dubbel dubbel, ik blijf het zeggen), stoffige straatjes, spaanplaat huizen, geen elektriciteit, een kraan in de straat, wc in de straat die je moet delen. De helft van de bevolking is er werkeloos. We werden tien minuten rondgeleid daar door een local en dat was natuurlijk vreselijk. Ik ben aardig gewend aan shacks, onze jongens wonen thuis in dezelfde omstandigheden. Maar als tourist blijft het natuurlijk vreselijk. Kinderen die met je komen praten omdat ze wat geld van je kunnen bedelen en een man die ons begeleidde die overduidelijk bier ging kopen van onze bijdrage, maar toch volhield dat hij maar 10 procent kreeg en de rest naar de community ging.

Op de tour een superleuke vrouw ontmoet. Een Engelse vrouw die naar de Bahamas verhuisd is, getrouwd is daar en op reis was met haar drie kids. Ze komen me opzoeken in Durban en als ik ooit eens op de Bahamas ben... Zulke vrienden moet je hebben!

Daarna naar het Apartheidmuseum en zelfs na uren rondlopen heb ik niet alles gezien, gelezen, binnen gekregen. Natuurlijk veel over onze vriend Nelson, ik blijf met de seconde meer respect hebben voor hem. Na anderhalf jaar in ZA heb ik af en toe de behoefte om op te geven en weer naar huis te gaan, omdat verandering zo langzaam gaat en er zoveel armoede en onrecht is. En hij bleef maar doorgaan, rustig, weldoordacht, maar met kracht. Wat een man. En velen met hem hebben het werk gedaan natuurlijk.

Ondanks de geschiedenis zou ik nooit in Joburg willen wonen, wat een verhalen. In sommige steden kun je de verhalen met een korrel zout nemen, hier volgens mij echt niet. In sommige buurten moet je je echt niet vertonen als blanke, levensgevaarlijk. We deden na het museum een kleine tour door de binnenstad en ik ben niet bang aangelegd, maar in Hillbrow (schijnbaar de ergste wijk van Joburg) was ik blij dat mijn deur op slot was. De dealers in groepjes op straat, vuur in tonnen met groepjes mensen eromheen, net als in de film. Hele gebouwen schijnen hier soms gehijackt te worden. Dan betaal je ineens huur aan een vreemde crimineel en als je dat weigert wordt je eruit gezet of erger. Elektriciteit wordt soms afgetapt en daardoor branden gebouwen af. Ladies of the night bij de stoplichten, net als straatkinderen. Wat een ellende.

Op de dag dat ik aankwam in Joburg moesten we iemand ophalen bij East Rand Mall (zelfs met de recessie zijn de bizar grote malls hier altijd vol hoor) en rond die tijd was een politieauto gehijackt. De boeven gaan er dan met auto, pistolen en zelfs uniformen vandoor. Dat maakt het hijacken van andere auto's namelijk een stuk makkelijker, mensen stoppen over het algemeen nog wel voor de politie. Het advies hier voor mensen met een auto is om koppig naar het politiebureau te rijden als je wordt aangehouden en vooral niet te stoppen. Gekke wereld. De politie is hier niet je beste vrind :)

Morgen ga ik leeuwen knuffelen in het Rhino en Lion park en zondag reis ik weer terug naar Durban. Maandag (hopelijk) weer opgeladen aan de slag.

Geniet mensen, je weet niet hoe goed je het hebt.

Salani kahle,
Brigit.

En jahoor, daar zijn de foto's! (in sept eindelijk geupload..)

91. Swaziland

Mon, 13 Jul 09 11:15:20 +0200

Sanibonani!

Opladen gaat gelukkig snel en Swaziland is helemaal fantastisch. Vrijdag met de Bazbus, was relaxed. Gezellige mensen onderweg, gekletst, muziek geluisterd, gekeken naar het prachtige Afrikaanse landschap dat voorbij komt, af en toe een stop om te schransen.

Afgezet bij Backpackers Legends, en vergeet die naam meteen. Vreselijk, oud, shabby, luidruchtig. Een nacht kon ik net uithouden, tas ingepakt en weer vertrokken. Twee kilometer verderop zat nog een Bazbus stop, Lidwala Lodge en daar zit ik nog steeds. Hemels! Het ziet er mooi uit, fijne omgeving, grote tuin, fijne veranda om te chillen in de zon, gezellige mensen.

Er is hier ook een vrijwilligersproject gaande, veel internationale vrijwilligers slapen hier en werken overdag bij projecten in de community. Er zijn Amerikaanse, Ierse, Engelse en Duitse vrijwilligers (mocht je interesse hebben: google op All Out Africa). En daarnaast gewoon backpackers die komen en gaan.

Je kunt hier -in ieder geval overdag- veilig over straat, daar geniet ik enorm van. Mensen zijn vriendelijk en tot mijn verbazing lijkt SiSwati op Zulu, dus ik kan me ook nog een beetje verstaanbaar maken. Het is een politiek stabiel land, het enige nadeel lijkt het percentage van 40% HIV geinfecteerden. En dat resulteert natuurlijk onder andere in een hoog wezen-gehalte. De koning heeft het land onderverdeeld in 300 chiefdoms die het land voor hem beheren. Elke keer als je een rivier of berg overgaat, kom je in een andere chiefdom terecht.

Gisteren heb ik een tour door Swaziland gedaan op quad bikes en hoe fantastisch is dat! (je weet wel, van die brommers op vier wielen :) Na een korte introductie konden we op weg en wat heb ik genoten. Ik zat eerst achter twee meiden die reden als oude vrouwen (no offence), dus zodra het kon scheurde ik er voorbij en ging achter de tourguide rijden. Superleuke vent, spontaan en gezellig, zat te dansen en zingen op zijn quad en kende iedereen in de community. Zodra hij hard ging, ging ik er achteraan. We kwamen oranje van stof thuis, maar heel voldaan.

Swaziland is prachtig. Mooie omgeving, heuvels, rode aarde, loslopende kippen, koeien, geiten, overal kinderen die aan komen rennen om je hand te schudden, vriendelijke mensen. Dit is Afrika zoals je verwacht dat het is, beter zelfs. Waterval na waterval, ijskoud water recht uit de berg, daar kan geen sourcy of spa blauw tegenop. Moest het bekopen met een bijna val en een natte schoen en broekspijp, maar dat had ik ervoor over. Als lunch hadden we brood met verse avocado (drie keer zo groot als de gemiddelde avo, ik kon mijn geluk niet op) bij een lokale familie. De vrouw des huizes liet ons haar keuken zien (rondavel waarin vuur gestookt wordt), waar mannen niet welkom waren en ze liet ons zien hoe je meel maakt van gedroogde maiskorrels, op de knieen en met twee grote stenen. Wat een leven.

Onderweg zijn we een paar keer gestopt om ergens thee te drinken bij een lokale familie, gevoetbald met de kinderen (mijn opgedane skills bij I Care werden gewaardeerd!) en absoluut genoten.

Vandaag zouden we gaan hiken de heuvel op, maar er zijn te weinig aanmeldingen, dus ik moet verplicht chillen. Er schijnt 2 km verderop een spa te zijn, waar je kunt zwemmen als je er een drankje drinkt. Ik ga lekker in mijn eentje over straat en wat zonnen, zwemmen en lezen. Het leven is zo slecht nog niet.

Dolverliefd op Afrika, once again.

x
Brigit.

(foto's staan er eindelijk op. Sommigen een beetje korrelig en verschillende formaten, mijn computer snapt het niet :)

90. Frustratie alom

Thu, 09 Jul 09 18:20:30 +0200

Sanibonani,

22-26 juni
Laatste week van school was hectisch. Rapporten klaar, al het werk afmaken, boys motiveren om werkboeken af te maken voor vakantie start, schooluitje naar Sharks Board (waar ze live een haai ontleden, heel interessant!). Hard gewerkt.

Een op een les
De vrijwilligers van MoP zijn begonnen om een jongen op Inkwali, de school waar de kids van MoP naartoe gaan, een op een les te geven. Hij is 16 en kan niet lezen, dus ik bereid de lessen voor en zij geven les. Vrijwilliger Hanneke die de lessen is begonnen (waarvoor dank!), vertrok, dus ik nam over. Lieve jongen, spreekt amper Engels, dus het is erg leuk om in half Engels, kwart Zulu en kwart gebarentaal les te geven. Ik stelde voor dat hij in de vakantie ook zou komen, wilde hij wel. De eerste dinsdag in de vakantie zat ik klaar met de nieuwe vrijwilligers, had ze een uur daarvoor ingewerkt en meneer kwam niet opdagen. Had ook voor hem geregeld dat hij mee mocht doen in ons vakantieprogramma bij I Care, dus hij mist van alles. Ik heb hem de hele vakantie niet gezien. Jammer.

Sphiwe
Tha logeert wekelijks bij mij, Sphiwe was afgelopen zondag aan de buurt. Hij is nog zo klein, ongelooflijk. Stoere gast als de jongens erbij zijn, maar bij mij thuis elk moment van de dag op zoek naar een knuffel of andere affectie. Zo schattig, maar zo sneu eigenlijk. Wie houdt er nou van hem? De huismoeders knuffelen blijkbaar niet of in ieder geval die van hem niet.

Nieuwe jongen
We hebben er een nieuwe jongen bij, Sabelo. Gebracht omdat zijn moeder ziek is en niet voor hem en zijn twee zussen kan zorgen. Hij is 10, maar heeft nog maar 1 jaar op school gezeten, kan geen letter lezen. Hij doet het goed. Ik ben begonnen met 1 op 1 les, maar hij leert heel langzaam. Ik zal als school begint nog wel een tijd extra lessen moeten geven. Alle aandacht vindt hij fijn, knuffelt mij volop als ik in de buurt ben.

Jongen weg
Het is nu schoolvakantie en de jongens worden vermaakt met uitjes naar van alles en nog wat. Vorige week waren de jongens naar voetbal in Durban en een van de grotere jongens wilde blijkbaar langer blijven. De huisouders konden hem niet vinden toen het tijd was om naar huis te gaan, ze gingen vervolgens maar naar huis, overtuigd dat hij wel naar huis zou komen.

Frustratie
Onze nieuwe coordinator communiceert voor geen beter en doet zijn werk niet goed. Als ik iets probeer te regelen, negeert hij mij volledig en moet ik vervolgens alles zelf regelen. Waarom hebben we dan een coordinator? Als ik klaag over gebrek aan communicatie en gebrek aan interesse en liefde van huisouders (wie laat zijn kind nou achter op het strand???!) wordt me verteld dat ik me meer moet leren distantieren. De huisouders worden in de gaten gehouden en over een tijdje zijn we blijkbaar eindelijk pas in staat om mensen te ontslaan die hun werk niet goed doen.

Een tijd niet gescheven, want ik werk veel te hard. En ben ubergefrustreerd door het gebrek aan inzet van sommige van mijn collega's. We heten I Care, maar hebben mensen in dienst voor wie dat niet geldt en ik vind het ZO moeilijk om daarmee te dealen. Wat niet juist is, is niet juist.

Met de jongens gaat het goed, onze interactie in ieder geval is prima. Sabelo, Sphiwe, Tha en alle andere kleintjes komen altijd vrolijk knuffelen als ze me zien, Mlu en Skhum vragen wanneer we samen eens iets leuks gaan doen. De meeste 'oude' grote zijn op homevisits dus niet bij ons. De grote laatste aanwinst is volgens mij niet zo blij. Ik blij me maar focussen op wat goed gaat en de jongens die wel wat aan me hebben, maar soms krijgt de frustratie de overhand. Vooral als je niet op elk moment van de dag lekker naar zee kan lopen om uit te waaien, omdat het niet perse veilig is.

Weekje weg
Ga er een weekje tussenuit, naar Swaziland en Johannesburg. Even afstand nemen en over dingen nadenken. Zoals het nu gaat, kan ik dit niet nog heel lang volhouden. Ik wil niet hoeven vechten en ruzie maken met mensen om dingen te kunnen doen die volstrekt logisch zijn. Mijn nieuwe baas is fantastisch, maar kan ook niet dingen in een maand oplossen, maar ik ben slecht in geduldig zijn. Trek het even niet, heb het gevoel dat ik alweer 8 maanden aan het werk ben, terwijl het maar 2 maanden is. Ongelooflijk.

Dus.. Ben even in Swaziland en Joburg en schrijf weer als ik terug ben.
In de tussentijd, enjoy je vrijheid, rijkdom en fijne samenwerking met je collega's :)

X
Brigit.

En ondertussen in ZA ben ik niet de enige die gefrustreerd raakt met werk. De afgelopen tijd hebben artsen in governmental hospitals gestaakt. De situatie en werkomstandigheden zijn echt slecht, geen materialen, teveel overwerk, teveel patienten, weinig betaling. In de tussentijd gingen patienten dood (onder andere de werkster van de zoon van mijn buren) omdat er geen dokters aan het werk waren. Kun je je voorstellen dat je aangereden wordt en bij een ziekenhuis aankomt en daar vragen ze je om ergens anders naartoe te gaan, want er zijn geen artsen? De staking heeft geloof ik twee weken geduurd (!). Nu zijn ze weer aan het werk, maar nog steeds niet volledig tevreden.

Nu de artsen weer aan het werk zijn, zijn de bouwers van de stadia voor de world cup in 2010 gaan staken. Ze eisen een salarisverhoging. Die stadia moeten er natuurlijk komen, geen twijfel over mogelijk. Tien procent verhoging is aangeboden, maar ze willen minstens 13%.

Veeeeeeeeeeeel te doen hier...

89. Hoe het gaat

Sun, 21 Jun 09 09:51:13 +0200

Hallo allemaal,

Lang niet geschreven. Ik werk weer zo hard dat ik 's avonds na mijn gezonde maaltijd mijn bedje induik om broodnodige slaap te krijgen.

De logeerpartij met Thobani was heel gezellig. Hij gedroeg zich super en was zo lief. Zondag met Nicola en haar kindje en Thobani gaan lunchen in Toti bij de Spur en daarna gevoetbald op het strand. 's Avonds Spiderman gekeken met chips op de bank.

Op school gaat het goed. Tha gedraagt zich over het algemeen beter, uitzonderingen daargelaten met dagen dat hij echt geen zin heeft. Ik werk weer af en toe voor Mother of Peace en dat is leuk. Laatst de homework room gedraaid en brieven geschreven met de kids. Omdat Wilma in Port Elizabeth zit, kan ik in haar huis logeren als ik tot laat bezig ben.

Gisteren heb ik de homework room opgeruimd met vrijwilliger Anouk en maandag draai ik hem weer. Helaas is na mijn vertrek de structuur en netheid en discipline verdwenen. De vrijwilligers bereiden wel acitiviteiten voor en dat doen ze goed, daar kan ik niets over zeggen. Maar niemand voelt zich echt verantwoordelijk, dus de bieb is een zootje, het werk van de kinderen wordt niet netjes opgeruimd, er is geen goede overdracht, dus de voortgang van de kinderen kan slecht worden gemonitord. Anouk weet nu in ieder geval hoe ik het altijd deed en gaat de nieuwe vrijwilligers vertellen hoe het zit. Maandag ga ik bij de nieuwe groep eten en meer uitleggen. Aangezien Wilma er niet is, vonden de vrijwilligers die langer blijven het fijn dat ik me ermee kan bemoeien om wat dingen uit te leggen. Ook bijvoorbeeld over hoe de kinderen de vrijwilligers zouden moeten behandelen en andersom, vaak genoeg denken vooral de kleintjes dat ze alles kunnen maken bij de vrijwilligers en zijn er geen consequenties voor brutaal gedrag. Kijken of ik ze een beetje kan helpen tot Wilma terug is.

De jongens van I Care surfen nog steeds en niets is leuker dan op vrijdagmiddag met ze mee naar Durban en een duik nemen na een week hard werken.

Vorig weekend was Tabitha een dagje terug. Zij is na haar werk bij ons gaan reizen en haar rondtrip deed Durban aan. Ze kwam met ons de jongens aanmoedigen tijdens de voetbalmatch en later met de boys eten. Was erg leuk om haar nog even te zien.

Vorige week zondag nam I Care de vrijwilligers mee op safari naar Tala Game Reserve, om ons te bedanken voor onze inzet. Superleuk idee en een fantastisch dag gehad. We gingen met regen weg, maar later klaarde het op. Deze keer geen giraffe gezien, maar wel ladingen nijlpaarden met babys. We hebben voor mijn gevoel uren door de verrekijkers gestaard en oh en ah geroepen. Zo mooi om die dieren in de natuur te zien. Daarna natuurlijk een braai en gekletst met de mensen van de staff die mee waren. Voel me helemaal thuis bij mijn I Care familieleden.

Afgelopen maandag was de induction day voor nieuwe vrijwilligers van I Care. Jenni-Lyn, onze nieuwe baas, is helemaal te gek en heeft dit opgepakt nadat wij hadden aangegeven dat het vrijwilligersprogramma een boost kan gebruiken en we onze extra hulp uit Nederland moeten waarderen. De twee nieuwe mensen van kantoor werden rondgeleid op de school en bij de huizen en wij werden rondgeleid op kantoor en bij ons nieuwe Hope Centre in Durban. Dat is al een tijd geleden geopend, maar toen was het nog niet af. Vanuit dat centrum gebeurt nu (een deel van) onze outreach. Als het af is, kunnen kinderen daar komen voor HIV testen, counseling, workshops drama, kunst, life skills, etc. Voor kinderen die nog niet van de straat af willen is het een eerste kennismaking met I Care, zodat we ze in de toekomst misschien kunnen overhalen om hun straatleven achter zich te laten.

Deze week hadden we alleen woensdag t/m vrijdag school, maar het voelde als een hele week. Tha speelde deze week weer op (mijn klas draaien zou zo anders zijn zonder hem) en kreeg zoveel demerits dat hij volgende week niet mee mag op ons schooluitje.

Vrijwilliger Jelle is deze werk ingewerkt in mijn klas en neemt het werk van Anneke over. Hij pikt het wel op, maar het heeft wat tijd nodig. Hij kan goed met de jongens opschieten en dat is uiteraard goed, maar hij is meer een vriend van ze dan een leraar. De jongens hebben naast liefde en steun discipline en duidelijkheid nodig en een vaderfiguur die als voorbeeld kan dienen. Na schooltijd kan een lossere houding wel, zeker als je zoveel met ze sport als hij doet, maar als je ze iets probeert te leren is dat niet handig. In de klas is geen tijd voor grappen, we moeten leren lezen en daarvoor moet je autoriteit hebben als leraar. We moeten hem nog leren om meer oog te hebben voor zijn omgeving, om te kijken naar wat de leraren doen en daarop in te springen. Maar dat komt vast goed na de vuurdoop morgen in de klas zonder Anneke.

Afgelopen vrijdag kwam Tha weer bij mij logeren en na schooltijd verandert hij automatisch terug naar lieve jongen. 's Middags wat gewandeld en een kaart gebracht naar zijn oude creche, daar waren ze heel blij om hem weer eens te zien. 's Avonds ging hij mee uit eten met mij, Heather en Anneke. Anneke is helaas gisteren vertrokken en dit was haar afscheidsetentje met ons. Tha wist niet wat hem overkwam. Eerst was hij stil en verstopte hij zich onder zijn capuchon, aan het eind van de avond achtervolgde hij de serveerster, klom op een tafel om de vissen beter te kunnen bekijken en kletste ons de oren van het hoofd. Hij heeft een homp vlees naar binnen zitten werken waar je u tegen zegt, daarnaast patat en een bord met ijs en toen we thuis kwamen stortte hij in slaap. Het was heel leuk met z'n vieren en het is jammer dat we Anneke alweer kwijt zijn. Maar ik weet zeker dat we haar terugzien. Anneke, goeie reis gehad? Leuk om iedereen weer te zien?

Zaterdagochtend stond Tha om 6.30 weer naast zijn bed en het licht is ook meteen aan bij hem, hij is meteen zijn blije en overactieve zelf, terwijl ik nog tien minuten nodig heb om wakker te wordne. Maar op naar beneden, thee en ontbijt. Tha was al lang aan het spelen en had een kwart boterham laten liggen, toen een brutale aap er op het terras met zijn boterham vandoor ging. Hij was er toch verdrietig om en probeerde ze met zijn neppistooltje af te schrikken. Lukte aardig. De apen hier worden steeds brutaler. Laatst zaten er ook al twee in het raam van de keuken en vandaag zat er een in het huis van Sheila en John, van wie wij ons huis huren. Ze hebben honger blijkbaar. Wel jammer, want nu moeten we onze ramen en eten in de gaten houden.

Nu chillen, de hele dag. Zondag is mijn enige vrije dag en na mijn weblog ga ik met een boekje buiten zitten en thee drinken in de zon. Oh zo. (ik hou zo van de Afrikaanse winter!)

Liefs,
Brigit.

88. Hectiek

Sat, 06 Jun 09 16:21:40 +0200

Sanibonani,

Het was me het weekje wel weer. Na een goed weekend vorige week kwamen we maandag op school om te ontdekken dat Philani en Lindelani waren weggelopen. De vrijdag ervoor had ik nog gesprek met hem over zijn gedrag en dat ik hem zo veranderd vond sinds hij terug was van zijn bezoek aan thuis. Dat hij met ons kon praten als er een probleem was, etc. Blijkbaar wel een snaar geraakt of hij was al langer van plan om weg te gaan, hij was onuitstaanbaar in de klas, aan het roken (en waarschijnlijk niet alleen sigaretten), de anderen aan het opjutten. Zaterdag was hij vertrokken, Philani met zich meenemend. De hele dag natuurlijk verdrietig, boos, je afvragend of wat jij gezegd hebt de druppel was. Hij is vaker weggelopen, ook bij andere projecten en is slim en oud genoeg om te weten wat hij doet, maar toch. Ik probeerde hem te helpen en vervolgens loopt hij weg. Niet leuk.

Ik moet zeggen dat I Care toch echt veel heeft geleerd het afgelopen jaar. Vorig jaar toen er jongens wegliepen, vond ik niet dat er altijd goed gehandeld werd, maar dat was nu anders. Er werd meteen naar ze gezocht en ze zijn gevonden (ons outreach team rules!), en gevraagd of ze mee terug wilden. Aanvankelijk was het nee, Lindelani wil hiphopzanger worden en daar heb je geen opleiding voor nodig denkt hij, en Philani wilde bij zijn moeder wonen (die zelf leeft van wat ze op straat bij elkaar bedelt). Uiteindelijk heeft Philani toch bedacht dat het bij ons beter/gemakkelijker is, dus was de dag erna weer terug. Lindelani is waar hij is. Sneu, maar we hebben echt ons best gedaan. Het breekt je hart elke keer weer als er een verdwijnt. Maar de realiteit van dit werk is nu eenmaal dat je ze niet allemaal kunt redden, hoe graag je ook wilt en je vindt manieren om ermee om te gaan. Philani was woensdag weer zijn oude zelf en lui en onuitstaanbaar, maar do en vr waren goede dagen, voor alle jongens.

Maandag met de jongens meegeweest naar surfen. Ze krijgen twee keer per week les en kunnen het best goed. Die hoofden zijn onbetaalbaar, ze stralen op die borden. Onderweg Skhumbuzo opgehaald die even thuis was, altijd weer goed om te bedenken waar de jongens vandaag komen. Krotten, overal zand en stroompjes water die van de wc van de buren komen, kippen die rondlopen, geen elektriciteit, geen deuren, geen stenen muren, staalplaten dak toegedekt met stenen.

Onderweg kwamen we ook Michael tegen, bedelend bij de robots (verkeerslichten). Michael is weggelopen bij de laatste rehab en stond nu zijn avondeten of volgende portie lijm te regelen. Hij moest even goed kijken voor hij met zijn verdoofde hoofd de bus herkende, maar toen zwaaide hij vrolijk. Zoals ze hier zeggen: ‘Shame’. Zo zonde.

Ondertussen was de groep onrustig, wat natuurlijk logisch is. Maar het maakt het lesgeven niet gemakkelijker. Tha werkt alleen maar als er een juf aan zijn bureau zit die hem aandacht geeft en hem na elke bladzijde knuffelt, wat natuurlijk niet realistisch is. Zodra hij mij of Anneke moet delen, gaat hij klieren. Zulu praten, erdoorheen kletsen, grappen maken of overdreven lachen, op de grond hangen, op de tafel schrijven, met zijn voeten tegen de stoel schoppen, etc. Negatief gedrag negeren lukt niet altijd bij hem. We doen elke dag ons best en het gaat aardig. Maar toen ik hoorde dat de jongens waren weggelopen heb ik hem voor het eerst sinds tijden weer eens buiten gezet. Hij haalde het bloed onder mijn nagels vandaan en ik trok het niet. Hij mag meedoen met de groep of alleen zitten werken als hij zich niet gedraagt, maar hij maakte mijn lesgeven onmogelijk zelfs terwijl hij alleen in zijn office zat. Buiten ermee. Gelukkig kunnen we allebei goed schakelen. Na de pauze ging het weer prima en we nemen altijd vrolijk afscheid. De rest van de week ging het eigenlijk wel goed. Hij werkt wat harder en met wat minder zeuren, luistert wat beter en wil ietsje grager leren. We komen er wel. Hij heeft zelfs zijn eerste test voor Word Building gehaald (eerste stap naar leren lezen) en in een keer zijn math test, waar hij normaal 3 of 4 keer over doet.

Kleine nieuwe Sphiwe zat de eerste dagen van de week ook niet lekker in zijn vel, maar daar kreeg ik niks uit. Hij huilt af en toe in de klas, maar zegt dat hij niet huilt als ik vraag wat er is. Later in de week ging het beter en zijn hand writing is ineens met sprongen vooruit gegaan. Hij was dolblij met de speciale olifantensticker die ik in zijn schrift had geplakt.

Sboniso is af en toe aan het rellen en brutaal en als ik er wat van zeg, doet hij daarna zijn mond niet meer open, wat erg lastig is als je Engels met hem probeert te oefenen. Op zich vind ik het oke dat hij wat brutaler wordt. Hij heeft veel meegemaakt en heeft een tijd helemaal alleen voor zichzelf moeten zorgen (hij is pas 12). Ik heb het idee dat hij nu een beetje uit zijn defensieve houding kruipt, wat meer relaxt en een wat normaler jongetje wordt, met rebelse buien naar de leraar. Ik probeer hem ruimte te geven, maar soms gaat hij te ver.

Ze moeten allemaal leren met teleurstelling om te gaan en meer dan ooit wordt duidelijk dat de jongens regelmatig counseling nodig hebben. Tijdens de rehab worden ze uitgebreid gecounseld en ik heb er al vaak geklaagd dat we niet na 3 maanden van ze kunnen verwachten dat ze normaal functioneren. En het is voor elkaar, we krijgen maar liefst drie medewerkers van de rehab die de komende tijd en met de leraren, en met de jongens, en met de huisouders gaan werken. Individuele counseling voor de boys, groepssessies voor de boys, ondersteuning qua naschoolse activiteiten en opvoedingsondersteuning voor de huisouders. Prijs de Heer ;)

De rust is na een paar dagen weer teruggekomen en na woensdag (een rampendag!), ging het heel goed. Mijn jongens werkten hard, weinig Zulu en op vrijdag hebben ze zelfs de leraren verslagen. Ik gooi er af en toe ook een woordje Zulu doorheen (vaak om een Engels woord te verduidelijken), waarna een van de jongens enthousiast naar het bord rent om een kruisje achter mijn naam te zetten. Ik heb ze beloofd dat ik chocola voor ze koop zodra ik meer Zulu spreek dan zij in de klas en ze waren door het dolle dat ik maandag moet trakteren. Vrijdag was een omslag, ik denk dat ze nu echt gewend zijn aan school, aan mij, weer leren, respect. Het is hard werken momenteel, maar de momenten dat het erg leuk is, koester ik dan met heel mijn hart. Vrijdag heb ik ze getrakteerd op Balistos, die ik mee had genomen uit NL. Vonden ze erg lekker.

Donderdag en vrijdag nog lang gewerkt in de klas, zo fijn om alles op orde te hebben. En niet meer werken voor MoP is hemels, meer tijd voor de jongens, mijn lessen, de vrijwilligers en mezelf. De kinderen van MoP zie ik alsnog, alleen niet meer in de homework room. Vrijdag was de movie night en ik had beloofd om te komen. Het is winter, dus (echt) fris in de ochtend en avond, alle kids lagen samen onder dekentjes film te kijken. Zo leuk. In Wilma’s huis geslapen, want zij is in Port Elizabeth deze maand.

Vanochtend werd ik wakker bij Mother of Peace en ik dacht dat de waterkoker stuk was. Toen niks bleek te werken, herinnerde ik me weer dat we daar zo vaak stroomstoringen hadden. Nog een voordeel dat ik daar niet meer woon, altijd stroom! Je weet niet hoe bijzonder dat is totdat je het af en toe moet missen. Naar de grote keuken gewandeld om water te koken op gas. De kinderen druppelden in groepjes binnen om brood op te halen voor de komende dagen voor hun huisje. ‘Ja, Brie, unjani?’ van alle kanten.

Van Xolani van I Care hoorde ik later dat er een aap op de elektriciteitslijn was overleden (op een soort van tussenstation van meerdere lijnen) en dat had gezorgd voor de storing. Toen we later langsreden zagen we het verkoolde lijf van het arme beest op de grond liggen naast de wagen van het elektriciteitsbedrijf. De problemen in Afrika!

Vorig weekend zat ik nietsvermoedend op ons terras te lezen toen een hele troep apen langs de bosjes trok. Zo leuk om mee te maken. Een hele familie met kleintjes zat te eten van de planten boven mijn hoofd. Ze houden je wel in de gaten, maar zijn niet bang zolang je stil blijft zitten. Rond Kaapstad zijn de bewoners nu in opstand gekomen, want in het Table Mountain National Park, waar ook mensen wonen, hebben de bavianen het voor het zeggen. Ze verstoren barbecue feestjes en eten alles op, komen huizen binnen wandelen en zijn agressief naar de bewoners. Geen grap. Op Cape Point kom je ook altijd bavianen tegen en ik vond ze erg eng. Als je eten in je hand hebt of in je tas, weten ze je te vinden en ze zijn niet klein.

Verder is het land natuurlijk in de ban van Zuma's inaugeratie. Je kunt je in NL toch niet voorstellen dat de minister president drie vrouwen heeft he? Hier kan het.

Afgelopen dinsdag ging Mlungisi even naar huis en zijn moeder heeft nooit eten thuis (laat staan elektriciteit of stromend water, of aparte kamers for that matter). Er lag er geen voedselpakket in de bus, meestal krijgt hij dat mee. Snel de Checkers (supermarkt hier) ingerend en een winkelwagentje gevuld met Mlu. Mijn goede daad van de dag weer verricht.

Vandaag de schoonmaakster in mijn nieuwe huis voor het eerst uitbetaald en die kwam netjes terug om te zeggen dat het teveel was. Helemaal blij toen ze hoorde dat ik haar gewoon had betaald voor de dag dat ze ziek was. Het is hier wel heel gemakkelijk om een ander blij te maken soms. Decadent wel he? Ze komt maar 1 keer per week, maar toch. Ik hou helemaal niet van soppen, dus ik betaal haar graag.

Afgelopen woensdag was Tha weer komen logeren en dat was zo gezellig. Aangezien hij soldaat wil worden, had ik een uitrusting voor hem gekocht. Een plastic knuppel, holster, nep walkie talkie en pistooltje waar van die stokjes met zuignappen eraan uitkomen. Hij was er natuurlijk heel blij mee. Van Heather had hij 20 rand gekregen, dus op naar de Spar samen, want het geld brandde in zijn zak. In de praktijk niet in zijn zak, maar in mijn beha, maar goed. Ik durf wel alleen over straat, maar dan wel zonder camera en met weinig geld bij me, liefst zonder handtas. Telefoon en wat geld in de bh en sleutel in je broekzak. Onderweg word je constant vrolijk hallo gezegd (als ik word beroofd, is dat een unlucky shot, meestal zijn mensen vriendelijk op straat, vooral als je ze in Zulu begroet) en vooral de witte mensen in auto's bekijken je, ik denk met de gedachte 'waar gaat zij in Godsnaam naartoe in haar eentje'. Of ik had rare kleren aan, kan natuurlijk ook :)

Onderweg zou Tha wel op me passen, geweer in zijn broekriem. Als hij te ver van me wegreed op zijn politiemotor (step), riep ik dat er skhebenga’s aankwamen (boeven) en dan kwam hij haastig teruggereden. Mij kan niks gebeuren hier hoor.

Tha was de eerste die mocht komen logeren, morgen is Thobani aan de beurt. Hij heeft er veel zin in, heeft al drie keer gevraagd wanneer hij nou ook alweer mocht komen. Sphelele heeft gevraagd of hij daarna mag. 16- tot 18-jarigen in mijn slaapkamer is minder gepast, dus de vijf grootste jongens neem ik mee naar de film volgend weekend, wordt leuk.

Veel aan de hand de afgelopen week, moois en lelijks, zoals altijd hier Zuid-Afrika. Hard werken, veel plezier en af en toe verdriet. Maar nog steeds zo ontzettend de moeite waard.

Liefs,
Brigit.

87. Art, afscheid, logeerpartij

Thu, 28 May 09 17:03:57 +0200

Sanibona,

De eerste week op school voor de nieuwe jongens is goed verlopen. Ze zijn supergemotiveerd en doen hun best. Ze luisteren soms nog niet zo goed en spreken nog veel Zulu, maar dat is normaal. Deze week ging het al stukken beter. Als ze iets te doen hebben, werken ze hard, maar als er even vrijheid is, gaan ze ook los.

We tekenen nu elke dinsdag met de jongens. Ze zijn niet gewend om te tekenen en vinden het moeilijk om hun fantasie te gebruiken. De eerste opdracht was een dier tekenen en de tweede een auto. Sboniso vindt dat heel moeilijk, zet drie strepen en hup, de auto is af. Hopelijk gaan ze de lol ervan inzien uiteindelijk.

Vorige week vrijdag hadden we het afscheid van Tabitha in de klas. We hadden een quiz voor haar georganiseerd en ze is met vlag en wimpel geslaagd. De jongens trakteerden haar nog op zang en dans, wat ze tegenwoordig niet zo vaak meer doen, dus dat was bijzonder.

Zaterdag was haar afscheid bij de jongens thuis en hoe kun je dat beter doen dan… met een braai. Ook Robert, die jarenlang met zijn vrouw Carol voor onze boys heeft gewerkt, nam afscheid. Zij beginnen samen een eigen stichting, A Center that Serves (A.C.T.S.). Zij gaan waarschijnlijk ook met Be More in zee en vrijwilligers uit Nederland uitnodigen. Goed bezig. We gaan ze missen.

(Tabitha, lees je nog mee of zit je non stop met een mooie man op de Tafelberg te chillen?)

Anneke, onze nieuwe held uit Holland, werkt nu in mijn klas en dat doet ze goed. Zij is verantwoordelijk voor Simanga en Sboniso en af en toe voor onze etter en liefje Tha, terwijl ik me op de scholing van de nieuwe jongens stort en daar ons kleintje in mee probeer te trekken. (hij is heel slim ,weet precies waar we het over hebben en kent al best veel letters, laatst snapte hij een woord dat ik op het bord schreef, maar met die houding van hem gaat het nooit snel/gemakkelijk/vredig). We houden vol.

Afgelopen maandag is Jelle aangekomen (we worden tegenwoordig verwend met vrijwilligers!) en hij werkt voorlopig in de klas. Hij is rustig en benadert de jongens goed, geïnteresseerd, maar niet te overenthousiast. Ze reageren goed op hem.

Afgelopen zondag kwam Tha logeren en dat was zo leuk! Ik had hem vorig jaar al uitgenodigd, maar toen mocht het op het laatste moment toch niet van Mother of Peace. We hebben gezwommen bij de buren (ijskoud water en bewolkt), gevoetbald, lekker gegeten, samen op de bank een filmpje gekeken en zonder problemen ging hij tanden poetsen, pyjama aan, boekje lezen en slapen. Was hij op school ook maar zo. Hij vond het ook gezellig, hij zei: “Teacher Brie, i’m coming here every day!”

Salani kahle, stay well.
Brigit.

86. Braai & Krantkloof

Mon, 18 May 09 18:17:49 +0200

Sanibona!

Het leven is goed. Afgelopen zaterdag een braai gehad bij de boys. De nieuwe jongens zijn goed gesettled en kwamen enthousiast aanlopen toen we er waren. Buiten spelen, lekker eten, gezelligheid.

Klein incidentje met een van de buurmannen bewees weer hoe weinig toezicht de huisouders houden op de jongens. De jongens lopen verder weg dan ze mogen en kunnen van alles uitspoken, de huisouders (eigenlijk voornamelijk de vrouwen) zijn lekker binnen en moe. Gaan we maar eens doorgeven aan de grote baas van I Care.

Zondag was ik een dagje weg met Wilma, Josje (MoP-vrijwilliger) en Tabitha. We zijn naar Krantzkloof Nature Reserve gegaan, lekker gewandeld. Het was rustig, weinig mensen onderweg. Aan de ene kant was het wel Afrika, aan de andere kant kon het net zo goed een bos op de Veluwe zijn. Mooie waterval tegengekomen, zie foto's.

Onderweg verdwaald en in een Zulu-community terecht gekomen. Mensen bekeken ons veelvuldig, een auto vol leuke jonge blanke dames kom je weinig tegen in die buurten. Was niet heel verstandig, maar gelukkig kwamen we er weer uit na een tijdje.

Vandaag een hele goede dag gehad op school. De nieuwe jongens zijn zo enthousiast en ze luisteren heel goed. Alleen dat Engels praten is nog lastig. Tegen mij lukt dat nog wel, tegen elkaar Engels praten vinden ze maar onwennig. Komt vanzelf. Tha had ook een goede dag en heeft goed gewerkt. Vanmiddag geluncht met vrijwilligers Tabitha en Anneke en overdracht van de een naar de ander. Tabitha gaat helaas aankomend weekend naar huis.

Laters,
Brigit.

85. Kuthaza Graduation mei 09

Fri, 15 May 09 21:43:07 +0200

Graduation

Zoals altijd weer een bijzondere dag! Vroeg op, iedereen verzamelen en in de bus naar Durban. Afrikaanse tijd begonnen, speeches, uitreikingen van certificaten en mooie woorden, maar de optredens van de jongens maken altijd de meeste indruk. Lindo sprak over zijn straatleven en het verschil daarmee nu. Natuurlijk tranen in mijn ogen van trots. Daarna lekker eten en vrolijkheid alom.

Alleen niet bij Skhumbuzo. Hij is onze oudste, heeft een opleiding gedaan bij Coastal Collega en zou een baan krijgen. Hij woont daarom in het Hope Centre in Durban, vanuit daar zou hij gemakkelijk naar werk kunnen reizen. Hij was niet zo vrolijk toen we hem zagen, hij werkt blijkbaar nog niet. Met Gill & Lucia alles in werking gezet om hem weer thuis te krijgen, om de hoek wonen bij waar hij vroeger op straat woonde is geen optie, zeker niet na alle jaren die we in hem geinvesteerd hebben. Hij is zo ver gekomen, we kunnen hem nu niet aan zijn lot overlaten. En het is gelukt, hij is als het goed is vandaag thuis gekomen. We moeten alsnog werk voor hem vinden, maar vooralsnog is het nu stukken beter. Actie is reactie.

De nieuwe jongens kwamen vandaag voor het eerst op school, in uniform de kat uit de boom kijkend. De kleintjes springen je in de armen, het is zo goed dat ze ons al kennen. We hadden aan I Care aangegeven dat we al tijdens de rehab contact met ze willen en ze willen assessen, zodat de overgang van rehab naar school mogelijk wat soepeler gaat. En het gaat ook echt soepeler. Ze kennen ons al, de jongens zijn meteen op niveau ingedeeld, we kunnen meteen aan het werk. De drie groten zitten in klas 1, de vier kleintjes bij mij. En wat zijn ze leuk!

Vorig jaar was het best wel aanpoten om de nieuwe groep in het gareel te krijgen, nu wordt dat wat makkelijker volgens mij. De jongens zijn ubergemotIveerd, zo leuk om te zien. Ze zijn blij met alles wat van hun is, komend van helemaal niks hebben. Ze waren al blij met een potlood en gum, puntenslijper, liniaal, etui en schrift met hun naam erop. We hebben de regels doorgenomen en een klein beetje werk gedaan vandaag. Toen ik zei dat ze of aan de grote tafel of in hun ‘office’ mochten werken, was de keuze snel gemaakt. “In my office!”

Geen centje pijn dus vandaag en helemaal verliefd op mijn nieuwe jongens. Onze vrijwilligers zijn ook een grote hulp. Het is altijd weer een verrassing wat je krijgt en we hebben juweeltjes van vrijwilligers. Tabitha is al vier maanden onze steun en toeverlaat en nu hebben we Anneke erbij. Ze is heel rustig, weet wat ze doet, gaat goed met de kids om en vooral voor mij op dit moment heel fijn: Tha reageert heel goed op haar. Hij had schijnbaar tegen huisouder Aimable gezegd dat hij alleen maar wilde dat ik hem les gaf, maar daar is niets van waar. Vandaag werkte hij heel goed mee, had met Anneke gelezen in de homeworkroom en ging zonder morren aan zijn wiskunde vandaag. Als alle dagen toch zoals vandaag waren… !

Na school met Nicola boodschappen gedaan voor de welkomstbraai voor de nieuwe jongens morgen, tevens Goodbye party voor Robert, die jaren voor I Care heeft gewerkt en nu weggaat om (weer) zijn eigen project op te zetten. Hij en zijn vrouw zijn ooit Sakithemba gestart, een project voor straatjongens, waar onze ex-huisvaders vandaan komen. Na een paar jaar bij I Care kriebelde het weer en ze zijn samen een nieuw project gestart, ACTS. Ze zijn al in gesprek met Be More om te zien of ze vrijwilligers kunnen krijgen, dat gaat de goede kant op.

Als welkomstkado heb ik voor de nieuwe jongens een fotoboekje gekocht en wat foto’s daarin van de Graduation. Als aandenken en omdat ze trots op zichzelf mogen zijn. Er komen nog genoeg bijzondere momenten, dus nog genoeg ruimte voor meer foto’s.

Ik taai af, het was me het weekje wel weer. Na wat wennen, ben ik weer helemaal thuis hier. Verliefd en gelukkig in Afrika.

Liefs,
Brigit.

84. Nieuwe liefde

Tue, 12 May 09 22:40:27 +0200

Dinsdag

Les gegeven en weer power struggles doorstaan met Thandazani. Vandaag heeft hij twee keer gehuild in de klas, wat ik normaal heel sneu zou vinden, maar zowel Tabitha als ik waren er heel blij mee (wij beulen!). Hij lijkt constant onbewogen, doet alsof het hem niets doet als hij straf krijgt, luistert voor geen meter en pakt lachend zijn stoel als hij buiten moest gaan zitten. Nu lijken we een mini-stap in de goede richting te gaan, verdriet geeft in ieder geval aan dat het hem iets doet.

Alsnog zijn we er nog lang niet en als Kuthaza volgende week komt, moeten we maar zien hoe het verder gaat. Dan moet hij de aandacht weer delen en gaat hij weer klieren, dat zien we dan weer. Voorlopig blijf ik deze week met hem 1 op 1 werken en al mijn geduld gebruiken om hem niet achter het behang te plakken. Normaal leren kinderen wat hij moet leren zo tussen hun eerste en zeg, vijfde? Hij is zeven en oncontroleerbaar. Wel minder een stuiterbal in de klas,we hebben wel al iets bereikt.

Heather zei vandaag dat ik moest proberen om de aanpak door te trekken naar de huizen. Was het maar waar! Het kost me al moeite om ervoor te zorgen dat de huisouders hun vlees met de jongens delen, of dat ze Tha fatsoenlijk naar bed brengen op een normale tijd, in plaats van dat hij gewoon in slaap valt voor de tv als het hem uitkomt (logisch dat hij niet presteert op school..). De huisouders zover krijgen dat ze hem een beetje opvoeden is echt teveel gevraagd, en we hebben verschillende ideeen van hoe je een kind opvoedt. Zij zouden zeggen, sla ‘m op zijn hoofd en het probleem is opgelost, maar dat is dan weer net niet hoe ik werk.

Lastig soms hoor. Maar Tha begrijpt ergens wel wat er aan de hand is, maar het is moeilijk om eruit te stappen. Ik zie hoe gefrustreerd hij raakt als ik bezig met hem blijf en hem dwing om te luisteren en te werken. Hij wil helemaal niet zo vervelend doen, maar stop er maar eens mee. Na een heftig dagje vandaag zei hij een halfuur voor schooltijd: ‘Miss, I’m tired.’Ja, wat dacht je van mij, engeltje?

Hij snapt nog steeds wel dat ik van hem hou, hij klimt op me als afscheid en knuffelt me als vanouds. Vergeven is zo makkelijk als je 7 bent he, daar kunnen we allemaal iets van leren.

Bij Kuthaza langs geweest ‘smiddags en daar blijven eten. Omdat ik meestal de kat uit de boom kijk en vrij rustig ben, laten ze me soms met rust, wat ik ergens een compliment vind. Iedereen gaat gewoon zijn gang en ze zijn zich bewust van mijn aanwezigheid (en de kleintjes proberen mij subtiel te impressen met hun uitstekende knikkerkwaliteiten), maar verder doen ze hun ding. Ik observeer en probeer wat op te vangen van hun Zulu. Zij begrijpen ook dat veel nog steeds langs me heen gaat, maar ze hadden een interessante discussie over roken. Zij weten vast niet dat ik dat snapte :) Dat zullen we eens in de gaten houden.

Ze lijken zich goed te gedragen, maar na drie maanden is de straat er natuurlijk nog niet uit. In de Zulu-cultuur is leeftijd heel belangrijk en hebben ouderen het altijd voor het zeggen. In de straatcultuur is dat ook zo en moeten de kleintjes dingen voor de groteren doen. Hier werd dat weer gedemonstreerd toen een kleintje drie stappen moest doen om de joystick van het spel aan een andere jongen te geven. De twee grotere jongens waren te belabberd om even op te staan.

Ik kan dan bijna niet gewoon ontspannen en met ze hangen, maar ben altijd aan het bedenken wat ik daarmee moet in de klas. Ik maak ze in het begin meteen duidelijk dat ze nu op school zitten en straatgedrag behoort tot het verleden. De groten doen gewoon hun eigen dingen, en mogen niemand voor hun karretje spannen, de kleintjes zijn er om zelf ook te leren. De nieuwe jongens zijn ook nog best ‘rowdy’, veel duwen, trekken, elkaar op het achterhoofd slaan (‘we’re playing, miss’), geintjes uithalen die niet zo grappig zijn, maar alles met de hierarchie te maken hebben.

Ben benieuwd hoe de twee groepen gaan mengen. Er komen drie nieuwe grote jongens in de bestaande groep, dat zou best wel eens de verhoudingen kunnen veranderen. Maar ook mogelijkheden en nieuwe vriendschappen.

Het is zo gemakkelijk om hun hart te stelen als ze zo weinig gewend zijn. Qaphela en Sphiwe wilde eigenlijk gewoon een knuffel, maar beginnen dan een kietelwedstrijd om affectie uit je te krijgen. En Sphiwe infiltreerde zoals zovelen dat doen op de bank met eerst een voet tegen mijn voet, toen zijn hele lijf ietsje dichterbij en daarna heel, heel voorzichtig zijn hoofd op mijn schouder. Zo zoet.

Ik heb er zin in en voel weer een heleboel werk aankomen, maar ook een heleboel nieuwe liefde opborrelen… Here we go again!

Slaap lekker, ulale kahle.
Brie.

83. Ik ben er weer

Mon, 11 May 09 17:05:12 +0200

SANIBONA!

Een tijdje niet geschreven, want onderweg naar Zuid-Afrika ergens iets opgepikt en ziek geworden. Nu aan de antibiotica en het gaat beter.

Afscheid nemen van de familie was weer lastig. De kinderen van mijn broer waren er ook bij, vliegtuigen kijken. We hielden het redelijk droog, maar makkelijk is het nooit. Het is zo raar, als ik in Zuid-Afrika ben, voel ik me hier zo thuis, maar in NL heb ik dat ook. Na twee weken onwennig in NL en Afrika missen, was ik daarna in Nederland weer thuis en wilde ik daar niet weg. Maar beloofd is beloofd, dus hop het vliegtuig in.

Reis ging prima, ondanks zieke stewardessen. Het gonste natuurlijk ‘swine flu, swine flu???’ onder de passagiers. Denk niet dat ik dat heb opgepikt, maar een pittig virus was het wel. Een dag gewerkt vorige week, de jongens weer gezien (altijd goed!) en daarna de rest van de week in bed. Wilde bijna weer een vliegtuigje terug pakken, voelde me enorm belabberd. Maar toen gaf de dokter me een fijne zak pillen. Ze doen hier niet zo moeilijk. Vanaf afgelopen zaterdag ging voor mijn gevoel het licht weer aan. En ach, de kiloos die ik in Nederland heb opgedaan met lekker eten, gezelligheid en veel wijntjes hier en daar, zijn er alweer af.

Mijn nieuwe huisje is fijn. Ook wennen natuurlijk, niet meer met 50 kinderen wonen. Ik mis ze! Maar mijn kamer is heel leuk en al helemaal van mij. Uitzicht op zee blijft me verbazen, zo mooi. Vooral als je de regen ziet aankomen over de zee, een gordijn van water. Het terras is helaas op het oosten, dus ik kan alleen ’s ochtends in de zon ;)

Het weer hier is nog best aardig voor de herfst. Veel regen en onweer, vooral ’s avonds, maar overdag is het lekker. Naar school heb ik een vest over mijn uniform aan en mijn colbert, ’s middags kan dat allemaal uit en rond een uur of half zes is het alweer donker.

Gisteren de Kuthaza jongens (rehab) even bezocht. Ze wonen bij mij om de hoek en vonden het leuk dat ik even langs kwam. Ze zaten chill tv te kijken. Aanstaande donderdag is hun Graduation en vanaf dan mogen wij ze op school wat gaan bijbrengen. De meesten schijnen niet te kunnen lezen, dus dat wordt aanpakken geblazen. Morgen ga ik met ze chillen na school en blijf ik bij ze eten. We hebben drie grotere jongens en vier kleinere. Vrijdag komen ze proefdraaien en vanaf maandag full time naar school. Een hele stap.

Vorig jaar had ik op tijd mijn klas leeg (jongens naar andere klas omdat ze goed genoeg konden lezen), nu heb ik er nog 3 die voorlopig bij mij blijven. Met 7 nieuiwe jongens die verschillende niveaus hebben en nog 3 met verschillende niveaus, wordt het lastig lesgeven. Dat wordt elke tien minuten differentieren en dat is niet handig. Nu hebben we afgesproken dat de 3 grote naar klas 1 gaan en daar hun alfabet bijspijkeren, terwijl ik de 4 kleintjes krijg en daar het alfabet mee ga doen. Dat klinkt beter. Zo heb ik tien jongens, 3 niveaus en maar 1 kleintje met een mega-motivatie-probleem ;)

Vandaag met de kleine Tha gewerkt en die heeft er flink geen zin in. Power struggles tot en met, ik heb al het geduld moeten gebruiken dat ik in me had, maar het ging aardig. Ik wilde hem niet buiten zetten, hij moest werken. Dat wilde hij niet en probeer maar eens een 7 jarige aan het werk te zetten als die niet wil. In welk land dan ook een uitdaging. Maar aan het eind van de dag kreeg ik een knuffel, dus ik denk dat hij toch wel blij is dat ik er weer ben.

De kinderen van Mother of Peace heb ik nog niet eens gezien. Ik woon nu een stukje verderop, dus na school moet ik met iemand mee zien te rijden die teruggaat en dan zijn de kids van MoP nog niet thuis uit school. Ik ga donderdag bij Wilma eten en blijven logeren en dan een middagje bij de kids hangen. Erg veel zin in.

Ik heb vorige week alleen bij MoP even snel mijn kleine vriend Lwazi gezien, groot geworden en zo mooi nog steeds. Hij herkende me nog (vijf weken kan lang zijn voor een baby, dacht ik :)

Alles gaat oke dus, druk met beter worden en mijn draai weer vinden, komt allemaal goed.

Genieten jullie van het mooie weer in NL?

Groetjes,
Brigit.

82. Sponsors bedankt

Sat, 11 Apr 09 18:18:36 +0200

.
Sanibona!

Alles goed? De zon schijnt zowaar, moet niet gekker worden.
Eindelijk dit weblogbericht geschreven, zat al een tijd in mijn hoofd. Dit zijn de dingen die ik het afgelopen jaar heb gedaan met jullie sponsorgeld. Ik zal de lijst tezijnertijd aanvullen, moet even graven en mijn lijstje in ZA erbij pakken...

- Kleding, waaronder zwemkleding voor kinderen (en anderen.. er is altijd wel iemand iets nodig heeft)

- Lekkers tussendoor in de klas, op het strand, koekje bij de wekelijkse thee, zomaar tijdens een wandeling, lunch voor de jongens bij laat opgehaald, koude limonade als het heet is, af en toe wat fruit omdat ze dat thuis te weinig krijgen.

- Vitaminepillen omdat het eten niet altijd vers is want gedoneerd.

- Heel veel foto's van de kinderen voor de kinderen. Als herinnering aan een leuke dag met ons, of gemaakt tijdens een homevisit (kids hebben weinig foto's van hun familieleden) of van net geboren babies voor mensen zonder camera (en als je dan toch foto's komt brengen, kun je net zo goed wat talkpoeder, een bijtring of een leuk babypakje meenemen :).
Ik heb boekjes gekocht en gevuld met foto's van speciale gelegenheden voor de kinderen individueel of voor de klas om nog eens in te zien.

- Airtime (beltegoed) zodat kids hun familie konden bellen of ons terwijl ze bij familie waren

- Muziek! Door het jaar heen een aantal CD's gemaakt voor de boys en huisouders en verzameletui om hun cd's mooi te houden. Christelijke hiphop, Zulu-Gospel en Big Nuz waren favoriet. Vooral: Ouba la lolo?
Dit nummer is favoriet in ZA. Helaas is de wanna-be-gangster-bling-onzin ook tot de jongelui in ZA doorgedrongen, de clip is wack, maar de muziek heel gezellig. Dansen maar! http://www.youtube.com/watch?v=EgX3dJvZbhw

- Voedselpakketten voor staff Mother of Peace in kersttijd. Tussendoor vaak kleinigheidjes: leesboekje, shampoo (dark 'n lovely natuurlijk of sunsilk), chocola, busgeld, bodylotion (iedereen is hier dol op groene camphor creme, daar kun je altijd mee aankomen als bedankje), een kadootje als je weet dat hun kids jarig zijn, etc etc.

- Theorie rijbewijs voor collega

- Braai braai braaien! Zelfs als vegetarier kan ik enorm genieten van een BBQ al dan niet op het strand met de kids. Heb kiloos vlees gekocht in het afgelopen jaar, wie had dat gedacht..?! En natuurlijk daarbij bonen en gezonde dingen voor salade, brood, liters tomatensaus, drankjes.

- Materialen, eten en uitvoering House Parent Day; teambuilding en opvoedingsondersteuning.

- Koken in de huizen, danwel bij I Care, danwel bij MoP. Vrijwilligers bij MoP koken regelmatig voor 'hun' kinderen en bij I Care heb ik het ook een aantal keer gedaan. Een periode kocht ik wekelijks iets extraas voor 'mijn' huis om bepaalde kinderen te belonen voor bepaald gedrag, elke dag een sticker was een beloning op vrijdag (goed luisteren, bord leegeten, huiswerk maken, alfabet oefenen).

- Veel spullen die kids of school nodig hadden; nagelknippers, tandenborstels, int. stekkers (radio's hebben vaak europese stekker) - Spullen voor school: pennen, stickers, nagelborstel, zeep, spullen voor knutselen met kids, lijm, karton, etc. Horloge van een van de kids laten maken want die had ze van moeder gekregen, etc etc.

- Transportgeld om naar ziekenhuis te komen en geld voor medicijnen voor collega met HIV

- Bekers, borden, lepels, t-shirts, handdoeken, ondergoed, tandenborstels en tandpasta, eten (en een aantal keer ook nog zelf gekookt voor 50 man, jaja) voor Morningside project voor straatboys in Durban, waar ex-I-Care jongens wonen met ex-I-Care huisvader.

- Safari naar Tala Game Park inclusief toegang voor kids en teachers, lunch, foto's na afloop voor school en boys.

Wordt vervolgd...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Namens de kinderen en staff heel erg bedankt!
Ik heb al vaker geschreven dat de kinderen vooral aandacht en liefde nodig hebben, maar met geld krijg je toch ook fijne dingen voor elkaar, die zeker helpen en ze het gevoel geven dat er mensen zijn die om ze geven.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

En... voel je hem al aankomen? Er is altijd meer nodig. Ik weet dat het crisis is momenteel, maar we zijn rijk en blessed. Wil je iets geven, stort dan via Be More (belasting aftrekbaar) op rekening 12.17.74.228, t.n.v. Stichting Be More te Nijmegen. Vermeld dan mijn naam of 'I Care' bij je donatie. Persoonlijk kan ook, maar dat is niet aftrekbaar, naar 8649004 ten name van B. Plaggenborg in Zaandam. Je kunt ook kijken op:
http://www.be-more.nl/be-more/doneren/direct_doneren

Siyabonga kakhulu! Wij bedanken je.
We gaan er weer een mooi jaar van maken.

Salani kahle,
Brigit.

81. Mokum

Fri, 03 Apr 09 17:35:57 +0200

Oh, wat was ik blij om weer in Mokum te zijn!

Een paar foto's voor Wilma en Tabitha en andere vrijwilligers die Mokum ook zo missen...

80. Foto's

Fri, 03 Apr 09 17:06:11 +0200

.

Hallo,

Wat foto's...

Stel je gaat naar de gemeente of het stadsdeelkantoor in Nederland om iets te regelen, krijg je dan in de regel een zak condooms mee met je uittreksel, rijbewijs, nieuwe paspoort? Nee? In ZA dus gewoon wel. Handig he?!

Hier mijn huis-slang.. Ik heb vaker kleine slangetjes in huis gehad, waarvan ik dan niet zeker wist of het een worm was die zich als een slang gedroeg of een slang die heel klein was en op een worm probeerde te lijken. De kleintjes veeg ik altijd naar buiten. Laatst liep ik de badkamer in en lag deze jongen te creperen op de vloer. Moeder- of vaderslang/worm werd aangevallen door een miljoen mieren.

Verder foto's van mijn uitzwaaicomite in Durban. De kids mogen tegenwoordig soms mee naar het vliegveld om vrijwilligers uit te zwaaien en dat vinden ze heel interessant. Gelukkig kom ik gewoon terug, dus het was allemaal niet heel verdrietig.

En foto's van de fam in NL.

Groetjes,
Brigit.

79. Film, haar, kado, sex ed, baby

Sat, 28 Mar 09 13:31:25 +0100

.

Even vijf minuten niks te doen?

Je moet even geduld hebben tot 4 minuut 50 (of doorspoelen), maar ik zit erin! Onderstaand filmpje (link naar youtube) is gemaakt toen ik voor het eerst in Zuid-Afrika was in 2007.

Hier zie je wat ik dagelijks mee maak. In de bus gepropt met veel teveel kinderen en te harde muziek, spelen, lachen, zingen, dansen, palmbomen, zon en gezelligheid. En dan vergeten we even alle ellende. Je ziet ook I Care even voorbij komen in de klas (die nette en goed opgevoede jongens met overhemden aan :)

Enjoy!

http://www.youtube.com/watch?v=3GDMWVnWyac

En als je dan toch op internet zit, dan zijn hier http://www.community.be-more.nl/nl/forum/message/652 nog wat foto's van mijn afscheid bij MoP en woorden van dank van Mother of Peace.

FOTO's
1-4: Van lang haar naar kort. Zie foto's. (ahhh.. zonde!)
5,6: En mijn kado voor MoP
7-9: Sex education voor de boys van I Care
10: Elke keer als we bij de B van Buffalo zijn aangekomen: banana splits in de klas. Lekker! Vooral voor Simanga, die van het woord eten alleen al blij wordt, was het een groot feest.
11: En last but not least; onze nieuwste aanwinst van MoP en degene die ik zo mis! Wat een dropje he?

78. Afscheid #2

Fri, 27 Mar 09 21:03:32 +0100

.

Hallo allemaal,

En hier wat foto's van de braai van afgelopen zaterdag bij I Care. Die dag uitgeslapen, rond 12 uur werden we opgehaald om boodschappen te gaan doen. De jongens waren op een of ander feestje geweest in de ochtend. Zes kilo vlees ingeslagen en drinken, brood en salades en hup, braaien maar.

Ik had drie jongens van Mother of Peace uitgenodigd, in de hoop dat de ruzie bijgelegd zou worden en het pesten zou stoppen. De gepeste jongen was onderweg volop aan het kletsen met Sthe, waarmee ik ze op kwam halen, maar eenmaal aangekomen waren alle drie de MoP-mannen stil. Toch spannend, nieuwe omgeving, allemaal jongens die je niet echt kent. Al snel ontfermde Sandile zich over de jongens en ging ze rondleiden en vanaf dat moment was het oke. Ze gingen voetballen en dat schept natuurlijk altijd een band. Ik geloof dat het probleem nu opgelost is, wat fijn wat fijn!

De interactie met de huisouders ging redelijk goed. Vorig jaar kon ik me af en toe zo aan ze irriteren, vooral omdat het er soms op lijkt dat ze niet van de jongens houden en dit maar gewoon een baan is. Ik begrijp dat niet, aangezien het voor mij zoveel meer dan dat is. De laatste tijd ging het weer goed, was het gezellig en ondanks de taal- en cultuurverschillen was de samenwerking prima. Ik had er wel voor gekozen om mijn verjaardag als schooluitje te doen, zonder de huisouders, omdat we dan meer kinderen mee hebben en de huisouders niet helpen orde houden, maar zelf als kind meegaan. Dat was niet handig en ik wilde de jongens natuurlijk stiekem voor mezelf alleen hebben.

Nu heb ik het vrees ik weer verpest. Ik had zes kilo vlees gehaald en dat zou echt wel genoeg moeten zijn voor iedereen. De laatste keer dat we een braai deden, waren we 800 rand kwijt, hadden we 5 kg vlees, ladingen brood en salades, iedereen zat tot de nok toe vol en we hadden nog eten over. Nu heb ik 900 / 1000 rand uitgegeven en we hadden zes kg vlees en brood en salades. En nog was niemand echt vol na de maaltijd, rarara hoe kan dat?

Aangezien we de jongens van MoP gingen ophalen te voet, heb ik de braai niet gezien. Toen we terugkwamen, stond alles al goed te fikken en heb ik me met gasten en boys bemoeid. De huismoeders hadden de salades gemaakt en stonden op een gegeven moment op te scheppen. Ik bekeek de borden zo 's en bedacht dat het er niet uitzag alsof er in totaal 6 kg vlees op de borden lag. Ik vroeg het de huismoeders, maar die zeiden niets terug. De tv stond natuurlijk weer op een abnormaal volume te bleren, nadat al twee mensen van de staff er iets van hadden gezegd en hij lager was gezet. Ik vroeg het nog tweemaal en kreeg geen respons, huismoeders deden alsof ze me niet hoorden. Ik liep naar Aimable, de huisvader die verantwoordelijk was voor het vlees en vroeg of hij al het vlees had gebraaid. Hij zei: "I think so". Terug naar binnen bekeek ik het beter en zag ik natuurlijk weer een aantal borden met veel vlees erop en op de bordjes van de jongens twee kleine stukjes. Ik vroeg voor wie de borden waren met veel vlees erop. Mambusi zei: "That is for the adults". En na een jaar me op te winden over de gang van zaken in de huizen, komt het er dus nog steeds op neer dat de huisouders om niets geven behalve hun eigen welzijn.

Ik werd kwaad en zei dat ik de braai niet organiseerde voor de adults, maar voor de jongens en dat ze eerlijk moesten delen. Alsnog geen krimp of antwoord, ze gingen braaf door met iedereen 1 lepel salade geven op elk bord. Superonbeschoft. Ik liep boos naar buiten en ging mijn verhaal doen bij Lucia en Sthe. Toen ik wat later weer naar binnen liep, was het beter verdeeld, maar zeiden de huismoeders natuurlijk nog steeds niets tegen me. Ik heb ze nog bedankt voor het helpen eten bereiden, maar het kwaad was al geschied. Ze hebben ze rest van de avond niets meer gezegd en niet eens afscheid genomen. Na het eten verdwenen ze naar hun kamers, want dan valt er ook niets meer te halen. Ik kan daar zo boos om worden. Hoe kan je nou zo'n baan hebben en alsnog altijd alleen maar denken aan jezelf? Ik kan sowieso slecht tegen onrecht en als ik dan boos moet worden voordat ze het vlees verdelen dat ik verdomme voor ze heb gekocht, kan ik wel janken van ellende. In de Zulu-cultuur hebben kinderen minder in te brengen dan volwassenen, maar volgens mij ben ik niet gek. Als iets oneerlijk is, is het oneerlijk en de huisouders worden betaald om de jongens op de eerste plek te zetten en niet zichzelf.

Later vond ik ook nog een grote tas met brood en tomaten, tomatensaus, uien, etc. Toen ik vroeg waarom die spullen nog in de tas zaten, zei een van de huismoeders dat ze dachten dat ik dat weer mee naar huis wilde nemen. Waarom zou ik 1000 rand aan eten uitgeven en dat dan vervolgens allemaal weer mee naar huis nemen? Ik vond er al weinig salade op ieders bord liggen, maar dat is niet gek als de ingredienten ergens in een tas liggen.

Uiteindelijk eindigde de avond super, alle jongens bij elkaar na het eten en de taart werd aangesneden. Zingen en toespraken zijn deel van de cultuur en na de verjaardagstaart was er gelegenheid om iets te zeggen als afscheid voor teacher Brie. Isaac, Aimable, Xolani, Sthe en de jongens hebben mij mooie woorden gegeven en ik hoefde niet eens te huilen (Wilma daarentegen :) Daar kan toch niets tegenop. Ik heb ze bedankt voor de woorden en voor het afgelopen jaar en gezegd dat we ervoor gaan zorgen dat dit tweede jaar nog leuker wordt dan het eerste. De huismoeders kwamen er nog wel even bijzitten, maar met chagrijnige gezichten en alleen omdat Isaac huismoeder Fundi daar praktisch toe dwong, zei ze iets, maar het was duidelijk dat ik wat hun betreft meteen het vliegtuig wel kon pakken.

Eenmaal terug vroeg ik de mannen van MoP of ze het leuk hadden gehad en aan de gepeste (P.) in het bijzonder of hij dacht dat het probleem nu over was. Hij dacht van wel en bedankte me. Ik zei dat ik juist hem moest bedanken, niet iedereen was de confrontatie aangegaan en meegekomen. Ik heb veel respect voor hem en heb dat ook gezegd. Ik weet dat hij het waardeert, het is zo'n goeie jongen.

Een paar dagen later stond huisvader Aimable bij de jongens en zag ik van een afstandje dat Siphiwe Sbonelo een klap gaf, die vervolgens begon te huilen. Ik liep erop af en vroeg Siphiwe waarom hij dat deed en tot tweemaal toe zei hij dat ik dat Sbonelo maar moest vragen en liep van me weg. Vet brutaal, dat is een demerit. Als ik iets vraag, geef je antwoord terwijl je me aankijkt, punt uit. Sbonelo getroost en Aimable gevraagd waarom de jongens het in hun hoofd halen om elkaar te slaan waar iemand van de staff gewoon bovenop staat. Dat doen ze meestal stiekem ;)
Zijn antwoord was dat Skhumbuzo de dag daarvoor Sbonelo ook al had geslagen en dat Skhum daarop ruzie had gehad met huisvader Isaac. Jaja, het gaat lekker daar.

Ligt het aan mij of gaat er iets niet goed? We hebben nu maar 13 jongens thuis en maar liefst vijf ouders. Isaac heeft in zijn eentje vier jongens, dus de anderen hebben met z'n 2-en vier jongens in huis, dat zou toch controleerbaar moeten zijn? Tijdens de speeches merkte ik al dat de jongens minder respect hebben voor de volwassenen en er vrolijk doorheen tetterden ondanks waarschuwingen van huisouders. En nu wordt er vrolijk op los gemept met de leiding die ernaar kijkt. Zaterdag tijdens de braai zag ik Mambusi ook Sbonelo weer een klap op zijn hoofd geeft en als je er dan iets van zegt, zegt ze wederom:""we're just playing". Hoe vaak moeten we nog uitleggen dat je ontslag misschien wel nadert als je zo speelt? En hoeveel waarschuwingen moet ze krijgen totdat ze eindelijk eens ontslagen wordt?

Na het vechtincident had ik Robert boos opgebeld met de vraag of hij actie kon ondernemen en ook verteld van de braai. Ik heb gezegd dat ik niet zeker wist of al het eten wel op de borden lag en vroeg me af of er niet wat in de vriezer van de huisouders is beland. Als dat het geval is, wordt het niet eens de volgende dag gedeeld met de jongens, dat begrijp je. Een van de huismoeders is vorig jaar beschuldigd van diefstal, maar dat kon blijkbaar niet bewezen worden, ze is haar streken blijkbaar niet verloren. Ik begin nu helemaal genoeg van haar te krijgen.

Robert heeft met de huisouders gepraat en vooral twee huismoeders hebben het nu goed met mij gehad. Volgens hen loog ik over het vlees, alles was opgegaan en ze ontkennen dat ze veel voor zichzelf hadden opgeschept. Ze waren beledigd dat ik dit had gezegd en stelden voor dat ik voortaan maar dingen moest organiseren zonder hen, alleen met de jongens. Ja, dat snap ik, als de leiding nooit aanwezig is, kun je ook niet betrapt worden natuurlijk. Ik was erg kwaad en zo kwaad zelfs dat ik ben gaan rekenen ;) en Tabitha en Wilma nog eens gevraagd heb of zij dachten dat er 300 gram vlees op elk bord lag. Mooi niet dus, ik ben niet gek. Geen idee waar het is gebleven, maar niet in de magen van de jongens. Dit is heel jammer, want mijn relatie met de huisouders was prima en dat is toch handig qua samenwerking. Maar of ze me nu mogen of niet, interesseert me op de lange termijn niet. Ik ben er voor de boys en als je daar slecht mee omgaat, kom je aan mij. Ik blijf me mooi overal mee bemoeien, of ze het nu leuk vinden of niet.

Afgelopen dinsdag hadden we bij Mother of Peace een inloopmiddag van THRASS en de homework room. We hadden een boekje voor de kids gemaakt met al hun werk van jan/feb/maart en dat was een flink pakket, vooral voor de kleintjes. Wilma en ik hadden een persoonlijke brief aan elk kind geschreven, met daarin natuurlijk vooral hun sterke punten en kleine aanmoedigingen. De covers van hun boeken mochten ze zelf ontwerpen en kleuren en we hebben de brieven een op een met ze voorgelezen. Trotse en blije gezichten waren het resultaat. Ze zijn stuk voor stuk goed bezig en vooruit gegaan. Wij waren net zo trots als ze op zichzelf waren. Zie foto's.

De laatste dagen bestonden uit afscheid nemen, inpakken (altijd ZO stressvol en vervelend, hoe komen al die spullen in mijn huis, ik kwam hier aan met maar 1 koffer!?) verhuizen, lekker eten met de vrijwilligers en mijn buuf Wilma. De vrijwilligers van Mother of Peace hadden mij en Wilma uitgenodigd om te komen eten en ze hebben een braai georganiseerd. Lekker met z'n allen vis gegeten vanaf de bbq en salades en lekker brood. Bedankt meiden!

Verder de eerste week van de homeworkroom voorbereid voor de nieuwe vrijwilligers van april, homework room overdragen aan MoP/Wilma, mijn rapporten schrijven, laatste dingen voorbereiden voor mijn afwezigheid, etc. DRUK! Maar... alles gelukt en gezellig met de kids van mijn huis naar het vliegveld. Afscheidscomite was onder de indruk van de vliegtuigen, zo lief. Van de kids kreeg ik een dikke knuffel en van P. een hele dikke, hij liet nog niet eens los, toen ik losliet, terwijl het zo'n grote stoere kerel is. Ik denk dat hij toch onder de indruk is van (het effect van) mijn interventie met de I Care jongens. Ik moet er toch niet aan denken om ooit definitief weg te gaan, dat kan ik helemaal niet.

Vluchten waren prima, ondanks drie keer vertraging en een gestoorde vrouw naast me tijdens een 11 uur durende vlucht ("where are you going, i ran away from home!"). Na kou en regen gisteren vandaag een lekker zonnetje, de kids naar school gebracht en weer opgehaald, boekjes lezen, spelen en gezelligheid. Nu zit ik lekker te tikken in het huis van mijn broer. Zo wat foto's uploaden en dan lekker met mijn familie chillen.

Slaap lekker en fijn weekend!

Liefs.

77. Afscheid #1

Fri, 20 Mar 09 19:10:46 +0100

Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie uberlieve berichtjes, heeft me goed gedaan!
Tijdens schooltijd heb ik de dag erna de I Care-jongens toegesproken en ik dacht dat ik boos zou zijn/worden, maar ik was juist heel verdrietig. Ik zat ineens te huilen in de klas, heel grappig. Ben maar doorgegaan met praten, de boodschap komt toch wel aan en misschien zo zelfs beter. Het is heel grappig om te zien hoe de jongens dan reageren. Ze zijn mij niet zo gewend, maar bleven wel geinteresseerd luisteren en kijken. Toen ik in 2007 afscheid nam en begon te huilen, verborgen sommigen hun hoofd in hun handen.

Mijn toespraak heeft volgens mij geholpen, de sfeer na mijn speech was heel erg anders dan daarvoor en ze zaten allemaal nadenkend naar hun schoenen te kijken, hoofd gebogen. Ik heb het de jongen van MoP verteld en hem uitgenodigd om morgen naar de I Care braai te komen. Hij zei meteen nee, koppig, stoer, onnadenkend. Trots.

Ik heb twee andere jongens ook uitgenodigd, die graag willen komen en WIlma en Tabitha zijn er ook, dus het gaat zeker goedkomen. Ik heb gezegd dat de jongens willen laten zien dat het goed kan gaan tussen de MoP en i Care boys dus ik hoop van harte dat ze dat morgen laten zien. Hij heeft uiteindelijk vandaag toegezegd, hij gaat toch mee, zo blij mee! We zullen zien hoe het morgen gaat, maar waarschijnlijk heel goed. Het is altijd gemakkelijker om over iemand te praten waar die persoon niet bij is.

Vandaag was mijn voorlopige afscheid bij Mother of Peace. Op de valreep kon ik springkussen huren, want de DJ probeerde ons op te lichten. En dit was waarschijnlijk nog wel leuker! Wat een hysterische bende! Hoeveel lol kun je hebben met wat plastic en lucht. Ik ben natuurlijk in mei nog elke dag bij MoP voor I Care en een beetje vrijwilligerswerk voor MoP, maar ik woon hier niet meer, dus wilde het wel gezellig afsluiten. En omdat ik dat leuk vind en omdat dat duidelijk is voor de kinderen. Na anderhalf uur driftig springen, lachen, zweten en zorgen dat niemand zijn nek breekt, hadden we een pauze met chips en limonade en kadootjes. Ik kreeg van MoP een grote fotolijst met allemaal mooie foto's en herinneringen van het afgelopen jaar, heel mooi. En Mother of Peace en oprichters Linda & Gavin kregen van mij hetzelfde, maar dan met een collage van de overgang van oude chapel naar nieuwe kerk. Ze waren er heel blij mee.

(Met dank aan de oud-vrijwilligers die foto's hebben gedoneerd!)

Gisteravond regende het pijpestelen, dus ik vreesde even dat mijn feestje in het water zou vallen, maar het was een fantastische dag. Zon, lieve blije kids, alle vrijwilligers erbij, perfect. Dat de kinderen een van de springkussens hebben gesloopt en we een dikke rekening krijgen, deert me dan ook niets! Kijk maar op de foto's hoe leuk het was.

Leuke foto's van mezelf OP het springkussen komen nog, die moet ik even bietsen bij de vrijwilligers. Kom nog eens terug!

Slaap lekker, ik ga naar de filmavond bij MoP. Mijn laatste als inwonende, raar!

76. Tranen

Tue, 17 Mar 09 20:57:16 +0100

Net zitten huilen met een van de kinderen van Mother Of Peace en nu ik het van me aftik, voel ik me nog verdrietig van binnen. Ik kwam in mijn huisje aan en ‘mijn’oudste kind was al wat stiller. Na het eten vroeg hij of hij met me kon praten en toen ik zijn kamer binnenkwam, zat hij enorm te huilen. Huismoeder vertelde dat hij ruzie had gehad met zijn zus en daarom verdrietig was. Maar hij was echt veel verdrietiger dan dat. Hij vertelde al snikkend dat een van de I Care jongens hem had uitgescholden. Ik probeerde uit hem te krijgen wie het was en ze krijgen er morgen flink van langs. Ik vertelde in een vorige weblog al dat ze een beetje verwend aan het raken zijn en dit is daar maar weer een teken van. Het gaat goed met ze, dus gaan ze maar een ander pesten? Ik weet niet of dat de reden was, of dat er nog meer achter zit, maar dit was alles dat ik eruit kreeg vandaag. Hij was beyond verdrietig en kon maar niet ophouden met huilen.

De jongens van I Care en de kinderen van Mother of Peace hebben soms verschillende achtergronden, maar ze hebben allemaal iets gemeenschappelijks, namelijk dat ze niet bij hun familie wonen. Af en toe lijkt het hier een soort groot center parcs met veel gezellige kinderen, maar dat is het natuurlijk niet. Ik realiseerde me vandaag tot mijn schaamte dat ik er te weinig bij stilsta hoe het hier voor de kinderen moet voelen. Ik ben hier enorm gelukkig en vertel regelmatig hoe dubbel het leven is, met heftige verhalen, veel ellende en onbegrijpelijke situaties, maar ook heel veel moois. Maar in de tussentijd blijf ik een buitenlander en op bezoek, terwijl dit voor hen het echte leven is. Echt begrijpen hoe de kinderen zich voelen, doe ik blijkbaar niet. Ik vond het zo sneu voor hem en werd er zelf verdrietig van. Kon het niet aan om hem zo ongelukkig te zien, de tranen kwamen vanzelf.

Ik deel de verhalen van de kinderen meestal niet digitaal, omdat ik ze niet zielig wil laten lijken en het is vaak niet gepast, de kids verdienen ook hun privacy. Maar soms wil ik dat jullie weten hoe zwaar de kids het hier hebben en hoeveel ze alle aandacht en liefde kunnen gebruiken en verdienen.

Stel je toch eens voor dat je bijna volwassen bent en we weten allemaal nog wel hoe eenzaam en onbegrepen je je als puber voelde. In zijn geval word je van de ene op de andere dag in een of ander tehuis gepropt omdat je familie vermoord is en ze vrezen voor de veiligheid van de kinderen. Alsof het verliezen van je familie niet genoeg is, moet je ook nog in angst leven. Je hebt het goed gehad, je woonde niet in een arme community of shack en ineens moet je je slaapkamer delen met vreemde kinderen, naar een andere – veel slechtere – school in een hele andere omgeving, minder goed eten, niet al je kleding en spullen mee. Je hebt een vrouw in je huis wonen die ontzettend lief en echt voor dit werk geboren is, maar die toch niet je moeder is en hoezeer ze ook haar best doet, daar zal ze waarschijnlijk nooit aan kunnen tippen. De oudste jongen onder je is 13 en ook al kun je het daar goed mee vinden, hij is niet bijna 18 en staat niet voor dezelfde keuzes als jij in je leven. Vind je het gek dat je dan af en toe een breakdown hebt en dat iets relatiefs kleins je hele wereld even op z’n kop zet en je je ogen uit je hoofd huilt en niet meer kunt stoppen. Hoe eenzaam moet je je toch voelen dan? Ik heb vanaf dag 1 ontzettend veel respect voor hem gehad. Hij was er net toen ik vorig jaar terugkwam en ik vond het zo knap van hem hoe hij zich aanpastte aan de nieuwe situatie, hoe snel hij vrienden maakte en zichzelf kon zijn in zo’n grote groep kinderen. Hij heeft echt zijn plekje veroverd, iedereen houdt van hem en respecteert hem. Maar zelfs de grootste mannen van de wereld missen af en toe hun mama.

Wat zou jij doen?

Het is voor jullie vanuit Nederland een ver van je bed show, ook al lezen jullie mee en weet ik hoe geinteresseerd jullie zijn, maar toch ben je niet hier en zul je, totdat je hier bent geweest, niet volledig begrijpen wat ik bedoel. En zelfs nu ik hier een jaar woon en denk dat ik de kinderen goed ken, zit ik naast hem een uur over zijn rug te wrijven en te bedenken wat ik kan zeggen of doen om er voor hem te zijn en voel ik me ondertussen ook mijlenver van hem verwijderd. Hoe dichtbij kan ik komen, hoe kan ik helpen, als ik weet dat ik volgende week gezellig naar huis ga en zal worden verwend met aandacht van mijn ouders, mijn broer en zijn vrouw en hun kinderen, mijn opa en oma, mijn vrienden, ex-collega’s. Lekker eten, tijd voor mezelf, beetje op en neer pendelen tussen familie en vrienden.

Een jongen van I Care wiens verhaal ik wel kende, herinnerde mij daar even aan vandaag en vertelde me tussen neus en lippen door en met een glimlach op zijn gezicht hoe zijn vader zijn moeder had vermoord en zijn stiefmoeder met een mes had bewerkt. Dat hij zelf ook altijd door papa werd mishandeld en vaak als klein jongetje (onder de 6!) ’s nachts werd wakker gemaakt om in het donker door de community naar de lokale spaza (shack-winkeltje) te gaan om bier te halen voor dronken paps.

Ik struggle. Het enige wat ik heb en kan aanbieden is aandacht en liefde. En dat is juist datgene dat ze zo missen. Dat geef ik dan maar, in de hoop dat er iets van doorschemert. Dat ze dat weten en onthouden als het goed met ze gaat, maar ook bij een dip. En dat klinkt allemaal zo kazig en met een hoog ‘heal the world’gehalte, maar zo basic is het hier. We raken hier allemaal beschadigd.

75. Durban Art Gallery & nieuw huis

Fri, 13 Mar 09 14:41:28 +0100

.

Sanibonani!

Durban Art Gallery
Woensdag naar de Durban Art Gallery geweest. We waren uitgenodigd voor een opening van werk van moderne Zuid-Afrikaanse vrouwelijke kunstenaars. Actrice, freedom fighter, schrijfster en fantastisch mens Gcina Mhlope was er om de expositie te openen en zij is te gek!

Ik had haar eerder daar gezien toen we met een groep kids van MoP naar een presentatie van een van haar nieuwe kinderboeken met artwork gingen. Zij zingt, danst, vertelt Afrikaanse verhalen, betrekt kinderen, ouders, bezoekers en heeft vuur en passie!

Sommige jongens kenden haar en ze was heel geinteresseerd. Ze bood aan om een keer op school langs te komen, dat willen we natuurlijk maar al te graag! Sandile heeft wel eens gedichten van haar gelezen en een van de andere jongens zei nadat hij haar had ontmoet: "Miss Brie, do you know she is famous?!" Een hele leuke middag dus.

Opening I Care Hope Centre
Woensdagavond de opening van I Care's nieuwe Hope Centre in Durban. Daar vanuit wordt voortaan outreach gedaan en daar kunnen kids langskomen voor activiteiten, een arm om zich heen en een maaltijd. Denk ik, ik moet nog even het naadje van de kous achterhalen.

Het centrum was nog niet helemaal af, dus foto's komen als er echt wat te zien valt. Lekker genetwerkt natuurlijk. Mensen van het Children's Rights Centre in Durban boden gratis cursussen aan en twee dames van een basisschool willen komen helpen. Graag!

Michael, een van de jongens die is weggelopen van de laatste rehab was er ook. Onze vriend Paul zei met een quasi vrolijk maar beetje zenuwachtig gezicht: 'Michael is here too!'. Ik kwam bij hem staan, maar hij geneerde zich en liep weg. Ik geef niet zo snel op, dus achter hem aan. Toen bleek waarom, hij stonk naar lijm. We gaven hem eten en wat te drinken en hij vertelde dat hij terug wilde komen naar de rehab. Nu weet ik niet precies of je wel of niet mag terugkomen als je bent weggelopen en wie daarover gaat, dus ik in de rij bij Lucia en Paul. Doorgegeven dat hij wil terugkomen, zij beslissen verder.

Wel sneu. Arme jongen, hij liep helemaal mee naar de bus, was zo ingestapt als we hem hadden gezegd dat hij mee mocht. Soms snap ik niet hoe dingen werken bij I Care, maar ik heb tegenwoordig een hele goede band met Denise, de grote baas, dus ik ga haar binnenkort eens een lange mail sturen met al mijn vragen. Na een jaar hier wil ik van alle onderdelen van I Care iets weten en niet alleen maar van de school, de huizen en een beetje van de rehab en outreach.

In de klas
Tha is al de hele week moeilijk. Leren is natuurlijk niet altijd makkelijk, dus als hij iets niet snapt, gaat hij vervelend doen. Hij heeft veel op de gang gezeten deze week, maar ik vind het heel knap hoe hij kan schakelen. Ik ben veel boos op hem in de klas als hij zich niet gedraagt, maar hij noemt mij alsnog zijn moeder en springt me om de haverklap in de armen, klein liefje.

Sboniso wilde in de ochtend weer niks zeggen, moest hem dwingen om Engels te spreken. Maar daarna las hij in zijn Engels boek zomaar de woorden cat, fat, mat, etc en fan, man, ran. Joeha!

Simanga is begonnen met een nieuw vak en doet nu ook social studies. Ben zo trots op die jongen. Ik ga hem binnenkort maar filmen als hij aan het lezen is. Het gaat nog steeds langzaam, maar hij doet het goed. En dan te bedenken dat ik in het begin wel eens dacht dat hij het nooit zou leren. Dat krijg je nou van vastberadenheid!

Accomodatie - vraag & antwoord
Nu is het vrijdag en bloedheet! En ik heb goed nieuws op het accomodatie-front. Gisteren bij Heather (werknemer Mother of Peace) gegeten en gepraat met haar landlord en -lady. Ik mag daar komen wonen! Het is een heel relaxed huis. Sheila en John wonen in een groot huis, Heather in de garagewoning daarnaast. Daar ga ik dus bijhokken. De flat heeft drie kamers, een grote woonkamer, keuken, badkamer. En nu komt het....

Dream come true, drumroll please:

Uitzicht op zee. Laat me dat nog een keer zeggen... UITZICHT OP ZEE!
U I T Z I C H T O P Z E E.... UITZICHT OP ZEE Wat klinkt dat goed.
Nog 1 keer: UITZICHT OP ZEE!

WAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!
Again, good things come to those who wait. Heb weken zitten stressen om mijn accomodatie-probleem en het is eindelijk opgelost.
Vanaf mei ga ik daar wonen en heb ik mijn eigen kamer. Het is in Warner Beach, een goede buurt, vlakbij de oude huizen van I Care. Om de hoek zelfs. Xolani, de chauffeur, woont daar nu nog met de bus, dus onderweg naar werk/school kan hij me oppikken. Kan niet beter. Ik kan daar misschien zelfs wel alleen over straat, met een schietgebedje vooraf, snelle benen en alles van waarde in de bh zoals wij Zulu-vrouwen dat doen ;-)

Laatst is wel een Be More vrijwilliger overvallen in Warner Beach, dus we moeten blijven oppassen, maar ik ben daar iets vrijer dan hier in de sugarcane. Hier durf ik niet eens in mijn eentje en daar denk ik wel.
Raar land blijft dit toch...

Mensen vragen waarom ik niet meer bij MoP kan blijven. Ben er niet uitgegooid hoor, even goede vrienden. Er waren plannen met mijn huis, daar komt iemand anders in. MoP heeft gezegd dat er altijd een plek voor me is daar, maar in de praktijk is het niet duidelijk waar die plek dan is. Is toch handig als je slaap hebt :) Ik zou een tijdje bij de vrijwilligers moeten wonen, maar dat is niet ideaal voor een langere tijd. Mijn slaapkamer met drie meiden delen die komen en gaan, komen en gaan en allemaal hun nieuwe ervaringen willen delen is gezellig, maar doodvermoeiend als je ondertussen voor twee projecten probeert te werken en je eigen balans moet houden.

De pastoor van MoP komt hier ook wonen en ik begrijp natuurlijk dat een oude man die een keer per week op zondag wat rituelen uitvoert en wat in Latijn murmelt veel belangrijker is om comfortabel te huisvesten dan een jongedame met onderwijservaring die alle 54 kinderen kent, een goede band met de staff heeft en met hart en ziel haar werk doet zonder daarvoor een cent te vragen. Dat lijkt me logisch :)

Ik ben heel dankbaar dat ik het afgelopen jaar bij MoP heb mogen wonen, begrijp me niet verkeerd. Ik heb een fantastisch jaar gehad en ze hadden me niet perse hoeven huisvesten, ik werk toch altijd ietsje meer voor I Care. Het blijft dubbel, zoals zoveel in dit land en ik begrijp het wel en ook weer niet. Ik had liever gezien dat ze iets meer moeite voor me hadden gedaan, maar alsnog blijf ik me met alle liefde inzetten voor MoP. Alleen niet meer dagelijks zoals nu. Ik blijf er zijn voor de kids en af en toe logeren en leuke dingen doen, maar ben vanaf mei niet meer verantwoordelijk voor de homework room. Dat nemen de vrijwilligers weer over en ik hoop dat ze dat goed doen. Het gaat nu erg goed, gestructureerd en de kids leren echt iets extra's na school en ze vinden het leuk.

At the end of the day ben ik blij en dankbaar dat ik een dak boven mijn hoofd heb en is -als het goed is- dinsdag (als ik mijn nieuwe visum ga ophalen) alles geregeld vor een nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen en uitdagingen. Ik kan met een gerust hart gaan inpakken.

Fijn weekend allemaal!

One love.
Brie.

74. Volle kracht

Thu, 12 Mar 09 06:19:43 +0100

.

Sphamandla
Ik was zo blij dat Sphamandla bij de rehab terecht kon, maar hij trok het toch niet. Tijdens het kamp ging het goed, maar eenmaal terug wilde hij weer naar school en niet het programma van de rehab volgen. Hij is weggelopen en Loren, de vrouw die voor hem zorgde, vond hem in Phoenix. Ik denk dat hij nu bij haar is. Ik weet niet wat de procedure is als ze weglopen bij de rehab, ik denk dat hij niet terug kan en dat Spha dat zelf ook niet wil. Het is nu des te meer duidelijk geworden dat we stap 1 (vertrouwen winnen, voorbereiden op rehab en het leven bij I Care daarna) niet over kunnen slaan en ze niet zomaar kunnen dumpen op school en verwachten dat ze zich aanpassen, zoals werd gedaan. Hopelijk heeft Paul een lesje geleerd. Ten koste van Spha...

Slecht nieuws rehab
Rehab blijft een lastig proces. De jongens worden goed begeleid en er wordt van tevoren goed uitgelegd wat we van ze verwachten, maar eenmaal daar blijft het lastig om ineens regels te hebben en niet de beschikking over alles wat je op straat wel hebt. Vier jongens hadden behoefte aan een sigaret en toen dat niet werd toegelaten, zijn ze weggelopen van de rehab. Zo zonde. Dan zijn ze al zover gekomen en toch lokt de vrijheid. Het is zo lastig om de jongens te laten denken over de lange termijn. Voor de behoefte aan een sigaret geef je je toekomst op, je scholing, je ‘way out’. Ik ben geen counselor, ik weet niet precies hoe verslavingen werken, maar wou dat we ze een pilletje konden geven dat alles oplostte.

Wiseman
We hebben er nu 7 over, wel gemotiveerd. Veel kleintjes dit keer en ze zijn zo lief. Ik heb alweer een favoriet, Wiseman. Ik ken hem uit Durban, heb hem wel eens op het strand gezien denk ik. Rustig mannetje dat me weet te vinden, kijkt waarik ben als ik in de buurt ben. Ik heb nu al zin in mei, als ze in mijn klas komen.

Hel en de duivel
Afgelopen zondag had ik een rotdag. Ik was meegeweest naar de kerk waar de jongens naartoe gaan. Er zijn twee pastoors en de oudste vind ik heel oke. Hij deelt zijn geloof en onderwijst op een positieve manier. Als de jongste er is, houd ik mijn hart vast. Hij is degene die al eerder keihard was wat betreft homoseksualiteit en niet naar de kerk gaan. Afgelopen zondag was hij er weer en ik dacht al: oh oh! Hij had een enorme presentatie over de duivel en de hel en hij heeft letterlijk gezegd dat je 10.000 huizen kunt bouwen hier in de community, ladingen mensen kunt helpen en kunt denken dat je een goed mens bent, maar je gaat alsnog naar de hel als je je hart niet aan Jezus hebt gegeven. Dat hij het vervelend vond om begravenissen te leiden van mensen van wie hij niet zeker wist of ze Jezus hadden geaccepteerd als hun Lord and Saviour. Dat hij niet ging liegen, zegt op de begrafenis dat hij niet weet of ze in de hemel zijn, waarschijnlijk niet. Oh, wat was ik chagrijnig. Ik ga niet meer naar Sweetwaters Church, heb het gehad. Als je niet in hun hokje past, ben je van de duivel. En dat terwijl ik hier mijn uiterste best doe voor anderen, maar in zijn ogen ben ik niets waard. Laat dan maar. I ain’t in no box.

School
In de klas gaat het wel goed. Sboniso vind het nog steeds eng om Engels te spreken, maar het gaat beter. Een op een durft hij het wel, dus doen we dat maar regelmatig. Soundblending vindt hij moeilijk, dus hij kan nog niet leren lezen. Hij begrijpt nog niet dat individuele letters/klanken samen een woord vormen. De klanken van losse letters snapt hij, maar zodra ze bij elkaar staan, begrijpt hij het niet meer. Zo grappig om te zien hoe dat werkt. Bij Simanga was dat ook zo, het duurde heel lang voordat hij klikte.
Maar nu gaat hij goed! Simanga doet nu science en hij kan goed lezen! Hij is af en toe cheeky, maar zo lief. Nog steeds klunzig als altijd. Hij blijft nog wel een tijdje in mijn klas, want niet alle letters beheerst hij even goed en zijn letter formatie heeft nog wat aandacht nodig.
Thandazani gaat oke. Hij kan inmiddels beter stilzitten en werken. En hij begint werken zelfs leuk te vinden! Hij heeft van de week zijn eerste wiskundetest gedaan en had maar liefst 95%. Hij kan nu 1 t/m 5 schrijven. Hij was trots als een pauw. Hij is nog steeds erg brutaal, ik heb hem er nog niet onder. Maar het gaat de goede kant op.

Nicola is nu de nieuwe Catherine en doet het zo goed! Ze voelt zich thuis op school, heeft overwicht, de jongens accepteren haar heel natuurlijk en ze weet haar weg te vinden op school. Nieuwe vrijwilliger Tabitha doet het ook goed. Ze vindt het erg leuk en is dol op de jongens. Ze neemt mijn klas over als ik in Nederland ben, dus ze is aan het inwerken qua alfabet. Afgelopen donderdag en vrijdag was Nicola afwezig, dus Tabitha werkte in klas 1. Vond het stiekem ook wel weer fijn om even alleen met de boys te werken. Het is fijn om te weten dat de jongens in vakkundige handen zijn als ik in Nederland ben, Tabitha is een topper.

Gelukkige avond
Donderdagavond hebben we gegeten bij de jongens thuis, fantastische avond gehad. Mlungisi en Skhumbuzo gaan nu naar school in Umlazi, doen een beroepsopleiding, dus ik zie ze niet meer elke dag. Ik mis ze zo! Die jongens zullen voor altijd een plek in mijn hart hebben. Toen ik wegging gaf ik Skhum een knuffel en zei ik in Zulu dat ik van hem houd. Die botterik zei het niet eens terug, zijn antwoord was: “Okay”. Zo schattig.
Soms denk ik dat ik te weinig doe hier, er zijn zoveel meer kinderen die hulp nodig hebben en ik werk met jongens waar het relatief goed mee gaat. Maar op dat soort momenten weet ik wel waarom ik hier ben. Ik ken Skhum al anderhalf jaar en nog steeds is hij niet in staat om te zeggen dat hij van me houdt. Nu hoeft dat ook niet, maar het geeft wel aan dat het lastig is voor die jongens om iemand echt toe te laten in hun leven en hart, ze zijn zo vaak teleurgesteld door mensen. Ik heb de keuze tussen veel kinderen een beetje helpen of een klein groepje kinderen heel veel helpen en echt van ze te houden. Na anderhalf jaar staat Skhum’s hart nog steeds op een kiertje, we blijven volhouden om de deur wat verder open te krijgen. Good things come to those who wait.

Boos!
De dag na zo’n hysterisch gelukkige avond is altijd anders. Vrijdag was ik zo boos op de jongens. Ze waren ondankbaar en zeurderig en iemand was zo leuk geweest om Tha oogschaduw van type-ex te geven. Om iets te bewerstelligen moet ik soms als juf net doen alsof ik boos ben, maar van binnen ben ik dat dan niet echt. Dit was een van de eerste keren dat ik echt boos op ze was van binnen. Ze waren zo ondankbaar dat ik even dacht: Ik ga wel voor Umthombo werken ofzo. Met straatkinderen die niets hebben en alles wat je ze geeft waarderen. Ik noem mijn jongens nooit straatkinderen. Ik weet dat ze dat niet prettig vinden en ik focus liever op wat ze inmiddels zijn en waar ze naartoe gaan. Maar ze vergeten soms een beetje waar ze vandaan komen en hoe weinig ze hadden in het verleden. Als ze verwend gaan worden, gaat de uitdaging er voor mij vanaf. Maar juf zijn betekent ook opvoeden en het is soms lastig. Ik heb geen kinderen, maar voel me wel de moeder van de jongens, ook al zien ze mij niet als hun moeder. En om te zien dat je kinderen zo ondankbaar zijn en elkaar dingen aandoen die niet oke zijn, dat voelt niet goed. Van de week maar even met ze praten.

Koers
En nu iets heel anders...
Soms moet je in het leven je koers bepalen. Kijken of de weg die je volgt nog de juiste is, of dat het tijd is voor een afslag. Je kompas bestaat uit je eigen gevoelens en gedachten, de mensen met wie je praat, voor sommigen de Bijbel of de kerk, en voor mij is dat (duivels!) ook muziek. Mijn MP3 speler heeft het door de vochtigheid hier begeven, dus mijn geliefde MP3 cd met muziek van Opgezwolle kon ik een tijd niet luisteren. Weet niet of jullie Opgezwolle kennen, maar het is fantastische nederhiphop uit Zwolle met fijne teksten. Dit weekend mocht ik Wilma’s laptop lenen en blerde Opgezwolle het hele weekend uit de computer. Nu had ik al besloten wat ik met mijn leven wilde, maar de teksten die me vandaag opvielen, bevestigden mijn keuze. Leest u mee?

“Eigen lichaam, eigen lot, eigen leven.
Je moet het zelf doen, want niemand komt het geven.
Ik neem mezelf mee
Vaar mijn eigen vlot
Op deze wijde zee
Volle kracht
Ik neem mezelf mee
Bepaal mijn eigen lot
Mijn eigen idee
Volle kracht vooruit
Ja, ik vaar mijn eigen vlot
En neem mezelf mee
Naar mijn eindbestemming
En dat is Kaap de Goede Hoop”

(Volle kracht, Opgezwolle)

Ik heb een jaar lang met veel plezier gewerkt in Afrika, veel liefde gegeven en ontvangen en veel moois en heel veel lelijks gezien. Ik heb het vertrouwen gewonnen van mijn kinderen die heel wat achter de rug hebben en laten zien dat ik er voor ze ben. Dankzij mijn sponsors heb ik leuke en goede dingen voor ze kunnen doen en ze laten zien dat er mensen zijn die ze niet kennen, maar die wel om ze geven.
Jullie weten waarschijnlijk dat 25 maart de dag is dat ik naar huis ga/moet. Ik vind het spannend om iedereen weer te zien, familie, vrienden, mijn geliefde Mokum!

Maar ik heb besloten dat ik hier nog niet klaar ben. Bij sommige kinderen is hun vertrouwen winnen gemakkelijk, bij anderen merk ik nu pas dat ze hun hart op een kiertje hebben gezet en mijn kant op komen. Het zou zonde zijn om nu afscheid te nemen. Ik weet zeker dat ik iets goed heb gedaan het afgelopen jaar, maar weet dat ik, nu iedereen me kent en vertrouwt, verder zou kunnen gaan bij waar ik ben gebleven.
Dus na een vakantie in eigen land en veel geregel waarschijnlijk, vertrek ik op 1 mei weer naar Zuid-Afrika om voor een tweede jaar te werken met mijn geliefde kinderen hier. Er is werk aan de winkel. I Care is dolblij dat ik blijf, ik ben bezig om mijn visum te verlengen. Mijn chest x-ray wees uit dat ik geen TBC heb opgelopen hier, dat is toch fijn. Accomodatie is nog even een uitdaging, want bij Mother of Peace is geen plaats en ik moet mijn huis uit. Maar dat komt allemaal goed, ik heb vertrouwen.
Dus... Ik zie jullie in april en zeg dan weer gedag.

“Ik deed de regendans, ik kreeg de zegen van de zon
Vergeet die donkere wolken
Dit zijn de tijden dat ik blij ben dat ik leef
Het is een mooie dag”
(Regendans, Eigen Wereld, Opgezwolle)

FOTOS:
Bij de nieuwe huizen van de jongens. Foto's van de huizen, de jongens, Tabitha aan het verliezen met een kaartspel :), de omgeving, lekker eten.

Lieke, namens S'the heel erg bedankt voor het voetbalshirt. Hij is er erg blij mee. Nog blijer daarmee dan met mijn mooie Robbeneiland 466/64 t-shirt, hij blijft een voetballer, he?! We missen je. Liefs!

73. De beste verjaardag ooit!

Mon, 02 Mar 09 12:48:41 +0100

.

Volgens mij kan hij in de boeken als een van de leukste verjaardagen ooit! Misschien wel de beste!

Mother of Peace
We hadden een klein surprisefeestje in de homeworkroom bij Mother of Peace en alle kinderen hadden een kaart voor me gemaakt, mooi gekleurd en sommigen met een lieve tekst. Bedankt MoP-meiden voor 't organiseren!

Kokkin Regina kwam mijn lievelingskostje brengen, uphutu en imfino (couscous en spinazie) en bloemen. En van iedereen natuurlijk een knuffel, zo doen we dat hier.

Back to Cape Town!
Het afgelopen weekend waren we terug in Kaapstad (een van mijn lievelingssteden inmiddels!) Mijn lieve mede-vrijwilligers en inmiddels goede vriendinnen Lieke en Wilma hadden onze hostel-kamer in Kaapstad versierd met slingers en ballonnen en IEDEREEN die we tegenkwamen verteld dat het mijn verjaardag was. Lekker uit eten en goed gefeest daar. Ik kan er weer een paar maanden tegenaan in de sugarcane zonder sociaal leven :) Wat is die stad toch mooi! ZO mooi! ZO MOOI! We hebben de Tafelberg beklommen op slippers en in mini-jurk. Onderweg werden we uitgelachen door hardcore wandelaars met stokken en stevige schoenen en kleding, mocht de pret niet drukken. Wat is het mooi daar! Ongelooflijk. Prachtig uitzicht over de zee, de stad en de bergen. Ook een dag een auto gehuurd en naar Kaap de Goede Hoop gescheurd. Daar waren we al geweest, maar het blijft zo mooi. Wilma is een hele goede taxi-chauffeur!

Foto's ook te vinden bij Wilma: http://wilmavanwijngaarden.helptmee.nl)
(Thanks so much meiden! I had a blast! Mijn buikspieren doen nog steeds pijn van het lachen)

I Care / Tala Game Park
Bij I Care kreeg ik in de klas van elke jongen een hele mooie kaart met foto, zo blij mee, tranen in mijn ogen. Van de juffen ook een lieve kaart en kadootje.

En van mijn oom en tante mocht ik van sponsorgeld een schooluitje combineren met mijn verjaardag. Anderhalf jaar geleden had ik al bedacht dat ik de kids mee wilde nemen op safari. En omdat de kleintjes nog geen giraffe van een zebra konden onderscheiden, en omdat alle vrijwilligers altijd op safari gaan en de jongens dat nog nooit hadden gedaan. Je kunt niet in dit land wonen en niet al die dieren in het echt hebben gezien. Dus vorige week was het zover, naar Tala Game Reserve. Al op school waren de jongens onrustig en blij, ik kreeg knuffels. We hebben een fantastische dag gehad! Zebra's, giraffen, wildebeesten, fish eagles, antelopes, nyala, impala, kudu, struisvogels, neushoorn (met baby!) etc. En mooi weer, en een grote 4x4 (maakt toch indruk bij jongens) en een leuke gids.

Iedereen was blij, onder de indruk, gelukkig, gedroeg zich goed. Het was goed georganiseerd door de hele school, goede afwisseling tussen zitten en kijken, vragen stellen, zelf dingen doen en leren. Er was ook een prachtig zwembad bij, dus na een lange dag doken we het water in. Het was een perfecte dag en de jongens en juffen hebben het er nog steeds over.

Give thanks
Familie Brouwer in Oosterhout, jullie hebben ons in staat gesteld om iets fantastisch voor de jongens te doen, dat ze voor altijd zullen herinneren. Siyabonga kakhulu, ontzettend bedankt! Namens de jongens: "Thank you and God bless you!"

Iedereen in Nederland: bedankt voor de kaarten, smsjes, e-cards, belletjes. Means a lot to me! Ik heb me geloof ik nog nooit zo geliefd gevoeld. Thanks a million!

Lieke, niet alleen bedankt voor de leuke verjaardag, maar ook voor je gezelligheid en sponsoring van een arme vrijwilliger! Uit eten op kosten van een ander is heerlijk :) Wanneer gaan we weer naar Cape Town Fish Market? Dan zonder al die andere vrijwilligers, he, gezellig samen romantisch. Of wil je Pierre ook mee hebben? Pierre is als het goed is nu onderweg van de Northern Cape naar Western Cape. Moet ik hem naar NL sturen of blijft hij voorlopig in Kaapstad?

Love,
Brie.

(weinig ge-weblog-t de laatste tijd, we hebben geen internet meer bij MoP.. Afrika... je went eraan)

72. Afscheid Irish

Sun, 15 Feb 09 12:15:55 +0100

Gisteren is er weer een groep Ieren weg gegaan. Een gemeenschap Ieren sponsort Mother of Peace en eens in de zoveel tijd komt er een groep hierheen om te kijken wat ze eigenlijk sponsoren en om te helpen. De nieuwe kerk is door hun betaald en voor een deel door Ierse werkmannen gebouwd. De afgelopen twee weken was er weer een groep en zij hebben een oude werkplaats in het grote gebouw omgetoverd tot een gemeenschappelijke keuken. Hij is nog niet af, maar ze hebben heel hard gewerkt. Gisteren namen we afscheid van ze en de kinderen zongen en dansten. Veel foto's natuurlijk, dus ik heb de camera er ook maar weer eens bijgepakt.

Er werd ge-Zulu-danst, allemaal in een kring zingen en klappen en 1 voor 1 iemand in de kring die de benen de lucht in gooit. Ik heb dat inmiddels al heel vaak gezien, maar het blijft leuk.

Gisteren werden we getrakteerd op een stroomstoring net nadat ik mijn weblog had geplaatst. Ik heb net foto's van mijn rendez-vous met Thabani en liefje Lwazi bij het vorige bericht geplaatst. Kijk even, Lwazi is zo lief!

Geen radio, licht of email te lezen, dus ik heb romantisch met Lieke en een wijntje buiten gezeten op Valentijnsdag. De kerk is inmiddels aangesloten op de generator dus de buitenlampen van de kerk doen het wel bij een stroomstoring. (Heel belangrijk natuurlijk, het eten van de kinderen ontdooit, bevriest, ontdooit en bevriest in de huisjes, maar we hebben wel licht in de kerk! First things first) De kerk staat voor mijn deur, dus we hadden schijnsel van de kerk en kaarsen, heel gezellig.

Salani kahle.

p.s. Veel foto's gemaakt van mijn naamgenoot Mpumelelo (Mpume), bijnaam Tiny. Wil je geloven dat ze al 6 is?

Nikki, dat meisje in mijn armen is net zo oud als jij! Geloof je dat? Wat een kleintje he??!! Ze is heel lief en ze gaat nu net naar school. Daar heeft ze echt erg naar haar zin, net als jij. Dikke kus en tot over zes weken!

(en ja, Jan, de opwindlamp die ik van mijn Greenpeace-o-lega's heb gekregen wordt natuurlijk dankbaar gebruikt in deze donkere tijden zonder stroom. Vooral de kinderen vinden het leuk, die winden de lamp en radio altijd voor me op, hoef ik niet te doen, heel prettig!) Kan me overigens niet herinneren dat ik een kerstmail van jou niet heb opengemaakt.. Sorry..?! Kaart nooit aangekomen dus?

71. Who, being loved, is poor?

Sat, 14 Feb 09 15:24:54 +0100

Hello everyone,

Sphamandla / school update
Een enorme overwinning behaald deze week, vind ik zelf. Nieuwe jongen Sphamandla deed het de eerste twee dagen goed, was erg druk en had veel aandacht nodig, maar het zag ernaar uit dat hij het wel zou redden. De derde dag was trouble. Teveel aandacht vragen en opeisen, gillen/zingen/springen/op de grond liggen in de klas, mokken als hij zijn zin niet kreeg of moest werken, niet zelfstandig kunnen werken, dus non-stop 1 op 1 aandacht nodig hebben. Ook sprak hij voornamelijk Zulu in de klas, weigerde Engels te spreken zelfs na waarschuwingen en schold mij doodleuk uit in Zulu. Nu verstond ik dat dus had hij meteen een paar demerits te pakken, maar ik vroeg me af of dat als consequentie ging helpen.

En daarnaast een Tha van 7 die werken nog niet heel interessant vindt en zich als een stuiterbal door het lokaal beweegt als hij niet bezig gehouden werd. Simanga deed het wel goed, maar was toch een beetje afgeleid en door de komst van Spha en een nieuwe vrijwilliger viel Andile weer een beetje terug in het gedrag dat hij vertoonde toen hij net bij ons was. Ook zich als een kleuter gedragen, verkeerde antwoorden geven voor de grap en stopwoord/zin, i can't do it! Heel vermoeiend!

De druppel was een vechtpartij in de ochtend tussen Spha en Simanga. De house parents hadden zich er al voor school mee bemoeid, Gill had ze toegesproken toen ze op school zaten te chagrijnen en moeilijk doen. In de klas heb ik het er met ze over gehad en nog zaten ze elkaar doodleuk te schoppen onder tafel en zat Spha hem uit te schelden. De jongens toegesproken en nog geen minuut later slaat Spha lieve rustige Sboniso met een potlood op zijn vinger. Toen brak mijn klomp. Heb hem buiten gezet, heb duidelijk gemaakt dat dit geen gedrag is dat we graag zien in school en dat als hij zo doorgaat, dit niet de school voor hem is. Ik wil met alle liefde geduld hebben, maar hij mag niet mijn andere jongens terroriseren en brutaal zijn tegen me. Niet nadat ik zoveel moeite heb gedaan om de anderen te drillen. Ongelooflijk hoeveel invloed 1 zo’n jongen kan hebben in de groep.

Vervolgens ging hij doodleuk in de regen staan, dus moest ik hem alsnog aandacht geven, terwijl hij eigenlijk buiten straf had. Ze zijn sociaal zo slim, die jongens van mij. Robert gebeld en die kwam hem een preek geven in de pauze. Ik had het al met Nicola en Robert besproken en onze conclusie was meteen al dat je zo’n jongen niet zomaar kan dumpen en kan verwachten dat hij zich goed gedraagt en snel leert. Bij Sboniso gaat het goed, maar dat is een hele zachtaardige jongen en heeft misschien minder meegemaakt. We waren het erover eens dat Spha eigenlijk het rehab-programma moet doorlopen voordat hij terugkomt naar school, waar hij anger management, social skills and councelling leert/krijgt. Paul, de trustee die het voor het zeggen heeft en niet zoveel verstand heeft van onze jongens, zei aanvankelijk dat de rehab al vol was en dat we hem maar naar huis moesten sturen als hij zich niet gedroeg. Dat is geen oplossing, want daar gaat het juist niet goed en zijn moeder interesseert zich niet voor hem. We hebben gepraat als brugman en de dag erna heb ik Nicola tijdens schooltijd nog een keer gebeld of ze alsjeblieft aan Paul wilde vragen of hij toch niet met de rehab mee kon doen, want hij was niet te houden op school en ik kwam niet aan lesgeven toe. En..... Hij zit in de rehab!

Hij is meteen mee op kamp, dat is altijd de start van het programma, waar ze de andere jongens leren kennen en survival skills opdoen en teambuilding starten. Ik had hem al een beetje warm gemaakt voor het kamp en toen ik vertelde dat hij mocht gaan, was hij erg blij. Zijn respons: “I love you so much, teacher Brie!”. Dat zal wel meevallen, ik doe alleen iets dat naar zijn zin is en hij scheldt me uit als het niet naar de zin is, maar het is toch altijd leuk om te horen.

Ik vraag me af of hij het drie maanden volhoudt. Het is best een pittig programma en het is een stijfkop. Als iets hem niet zint, stapt hij eruit en heeft hij niets meer. Maar met een beetje goede wil zien we hem over drie maanden terug in de klas, dan beleefder en iets gemotiveerder en met ietsje minder issues. Ik hoop dat hij het redt.

Sboniso
Donderdag even met Sboniso gebabbeld. Hij doet het erg goed en is zo lief en leuk. Af en toe vindt hij school nog spannend en dan durft hij niet te praten, maar hij accepteert mij en nieuwe vrijwilliger Tabitha wel. Nadat Spha naar kamp was, kon ik Sboniso wat meer aandacht geven en dat ging erin als koek. Als we het alfabet doen heeft hij een grote glimlach op zijn gezicht en hij is heel eager om te leren. Donderdag waren alle jongens behalve Sboniso naar zwemmen, dus eerst samen gewerkt en daarna samen op de grond zitten puzzelen. Ik vroeg hem of hij snapte waarom Spha wel naar een kamp ging en hij niet. Ik zag hem al kijken toen ik Spha vertelde over het kamp. Ik bracht dat alsof het een uitje was en kan me best voorstellen dat Sboniso er moeite mee had dat Spha op kamp mag terwijl hij zich niet gedraagt. Sboniso vertelt dat Spha af en toe ondeugend is (op z’n zachts gezegd) en niet weet hoe hij zijn medeleerlingen en teachers moet respecteren. Dat Spha op kamp moet om te leren hoe hij zich moet gedragen. Sboniso daarna honderd veren in zijn achterste gestoken, dat hij zo goed kan leren, zo goed luistert, weet hoe hij zich moet gedragen, etc etc, en dat hij daarom niet naar dat kamp hoeft. Denk dat hij het wel snapte, ondanks het feit dat hij niet zoveel Engels spreekt. Hij keek er heel rustig en begrijpend bij, denk dat het wel oke is.

Lastige tijden in de klas van juf Brie deze week.

Homework room
In de homeworkroom van Mother of Peace ging het deze week heel leuk. De nieuwe vrijwilligers zijn enthousiast en bereiden alles zelfstandig en goed voor. Ik ben wel aanwezig om orde te houden, te helpen en tips te geven, maar in principe doen ze alles zelf en dat is heel fijn. Ik werk al lange dagen van 8.00 tot 18.00, het is fijn dat ik niet alles zelf hoef voor te bereiden.

Lieke is back!
Ex-vrijwilliger Lieke is vrijdag aangekomen en slaapt bij mij. Zij was hier in mei vorig jaar en is nu twee weken terug. Zij is vet gezellig, gisteren lekker gegeten met Wilma en haar en een wijntje en bijkletsen maar. De kinderen kennen haar nog en zijn blij dat ze terug is. Vooral leuk voor grote Mbali, zij houdt niet altijd van vrijwilligers, maar wel heel erg van Lieke en mij. Nu heeft ze twee vriendinnen.

I Care verhuist
Vandaag verhuizen de I Care jongens. De nieuwe huizen zijn nog niet helemaal klaar en de Kuthaza (rehab) gaat in het tweede Warner Beach huis wonen. Dus voor even moeten alle jongens in 1 huis. (Dat wordt chagrijnige hoofden volgende week...). Hopelijk zijn de nieuwe huizen snel klaar, dan hebben ze weer wat meer ruimte.

Goeie dag
Vandaag is het zo’n goeie dag. Ik was vroeg wakker, want de zon scheen zo loeihard mijn slaapkamer in. Kopje koffie en een broodje buiten met Lieke en Thabani was verderop met zijn babyneefje en mijn liefde Lwazi aan het spelen. Ik vroeg hem erbij en we hebben heel lang met zijn allen buiten gezeten. Lwazi is zo lief, ik kan zo van hem genieten. Hij is nu een maand of 7 denk ik en een enorme dikkerd. Ik had een kleedje voor mijn huis gelegd en hij kroop gezellig rond. De nestdrang is volop aanwezig hoor..

Gevaar in de sugar cane
Daarna kwamen de kids vragen of we niet naar het strand of het zwembad konden. Dat is best, ga iedereen maar verzamelen. De vrijwilligers gingen zelf naar het strand, dus gingen niet mee. Nuh en Lieke gingen mee en met z’n 3-en met 30 kids op stap. Onderweg kwamen we mensen van Bobbi Bear tegen die vertelden dat er vanmorgen een man met een mes in de sugar cane op de loer lag en een moeder en kind van hun project had aangevallen, of ik mijn kids wel in de gaten hield. Meestal lopen er een paar wel een beetje voorop, die meteen teruggeroepen en zelf voorop gaan lopen (wat een held ben ik he?! ;-) De kleinere meiden Ntombizonke, Sindi en Zethu hadden gehoord wat Kerry van BB zei, dus ik had ineens een heleboel meiden aan mijn armen hangen. De jongens pakten effectief grote stenen en liepen daarmee rond. Hartstikke veilig! Er gebeurde niks, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Bobbi Bear: respect!
Mijn leven lijkt hier via de weblog misschien soms een lange vakantie, maar in je achterhoofd zijn er altijd verhalen en ellende. De verhalen waar kids mee komen, schrijf ik niet altijd op. Om maar niet te spreken over de verhalen van Bobbi Bear. Jullie weten het vast nog, maar Bobbi Bear zorgt voor kinderen die verkracht zijn, geeft ze psychologische hulp, gaat samen met de politie achter de daders aan en begeleidt de kinderen tijdens de rechtszaak. De schade van de afgelopen week: een blank Zuid-Afrikaans stel neemt een Zulu-taxi, de man wordt in elkaar geslagen en de vrouw verkracht door een man of tien, gisteren een meisje van 7 dat was verkracht en vandaag een meisje van 16. En maar kijken wat de dag van morgen brengt. Mijn respect voor de mensen van Bobbi Bear is en blijft gigantisch. Ik zou de hele dag alleen maar huilen denk ik. Of van binnen zo keihard worden dat ik nooit meer ergens van kon genieten. Maar zij doen het wel en altijd kunnen ze nog een grap maken en vragen hoe het met mij gaat, de CSO’s (child safety officers) zijn bigger than life.

Zwembad
Veilig aangekomen in het zwembad was iedereen door het dolle heen. Badmeester Bryan complimenteerde mij met de lengte van mijn zwembroek, terwijl ik al meerdere malen heb aangegeven dat hij wordt betaald om op de kinderen letten en niet op de aan/afwezigheid en lengte van mijn badkleding, maar dat mocht de pret niet drukken. Sandile, die gehandicapt is, hing vroeger altijd als een baby aan je arm, wat een heel grappig gezicht is, want hij is 12. Maar we hebben hem nu geleerd om in het ondiepe te staan en als je zijn hand vast houdt, vindt hij het best. Hij kan af en toe ondeugend zijn, maar in het water heeft hij altijd een enorme glimlach op zijn gezicht. De grotere meiden waren en onderweg en in het zwembad natuurlijk weer druk met jongens uit de buurt. Als we ernaar vragen zijn het altijd jongens van school, maar als we dichterbij komen, lopen ze snel weg. Jaja. Ik heb een goede reputatie inmiddels, ik hoef alleen maar naar de meiden te kijken en ze lopen haastig bij de jongens weg. Overwicht en respect, heel fijn.

Eenmaal terug geluncht buiten en Mthokozisi kwam een beetje bij ons hangen en een boekje lezen. Kortom: een gelukkige dag in ZA. Ik wens jullie er ook een op deze warme zaterdag. Geniet ervan.

Valentijnsdag
Ps. Ik kan iedereen aanraden om Valentijnsdag in ZA door te brengen. Mijn opbrengst: Een liefdesbrief van Sbonelo (aaahhhh!), een roos met beertje en I love you van Thandeka uit mijn huisje en van caregiver Nuh en chocola en een lieve brief van mijn buuf Wilma. Who, being loved, is poor?

70. Er is er 1 (bijna) jarig

Fri, 06 Feb 09 22:43:17 +0100

!

En dat kun je niet zien maar dat ben ik.
Mag ik jullie subtiel wijzen op het feit dat ik bijna jarig ben :-)

He, ja, leuk! Een kaartje! Wat een goed idee ;) :) :D
(post doet er soms een tijdje over, lukt nog net , ben de 22e pas jarig...)

Mother of Peace
Att. Brie Plaggenborg
P.O. BOX 7047
4150 Illovo
Kwazulu-Natal
South Africa.

69. Deze week

Fri, 06 Feb 09 21:38:24 +0100

Sanibonani,

Vorige week vrijdag hadden we een afscheidsfeest van Roos, die twee maanden voor Umthombo heeft gewerkt. We zijn met haar naar Kaapstad geweest en de care workers van Umthombo hebben we ook een aantal keer ontmoet. Haar afscheidsfeest was op het strand in Durban, vlakbij het casino. We hebben Byron en Deon vantevoren maar niet verteld waar we heen gingen, die vinden altijd dat wij vet gevaarlijke dingen doen. Het was een verlaten parkeerplaats aan het strand, wij hadden braai en muziek/dj/soundsystem mee. De staff ging los, drinken, eten, dansen, gezellige boel. Al snel kwamen er vreemde mensen de parkeerplaats op, parkeerden voor de boxen en laadden eten, drinken, stoeltjes en vrienden uit. En feesten maar! Dat is nog eens Afrikaans. We hebben geprobeerd de dansstijlen te kopieren, het was Zulu-house de hele avond. Moeilijker dan je denkt. Als wij het doen ziet het er echt niet uit, terwijl ik echt het idee heb dat ik het precies nadoe. Wilma heeft het op film, ik zal het jullie besparen. Toen wij mlungu's besloten dat het genoeg was, reden we onder luid getoeter weg terwijl alle Zulu's ons vrolijk uitzwaaiden. Op de snelweg is het nooit eng, we waren wel even stil toen we met z'n drieen over de enge brug reden om 2 uur 's nachts. Toen we de oprijlaan van Mother of Peace opreden sloeg ik even een kruisje. Baat het niet.. Ik was blij om veilig in mijn bedje te liggen later.

Zaterdag had ik een gesprek met Carol, die ook voor I Care heeft gewerkt. Zij vertelde dat Buzy Bodies, de creche waar Tha naartoe ging voordat hij op school kwam, had aangeboden om hem nog een jaar te sponsoren. Hij is nog niet klaar voor school, dat blijkt elke dag weer opnieuw, maar ik wist niet dat zij dat ook hadden aangeraden. Ik had spoedberaad met Gill deze week, want Tha wil elke seconde van de dag mijn aandacht en anders gaat hij zitten klieren en de anderen afleiden. Ik heb het idee dat ik alleen maar met hem bezig ben en de anderen te weinig aandacht geef. Hem terugsturen naar de creche is niet voordelig voor hem, hij is al 7 en moet naar school. Hem naar een school sturen met leeftijdsgenoten zou goed voor hem zjin omdat hij dan met kinderen van zijn eigen leeftijd zit, maar hij zal daar de halve dag op de gang zitten omdat ze in een klas met 30 kids ook niet genoeg aandacht aan hem kunnen besteden.

Maar gelukkig is daar Tabitha! Zij is maandag aangekomen en blijft de komende vier maanden als vrijwilliger. Ze is superenthousiast en wordt goed opgenomen door de jongens. Ze heeft een rustige houding en is geinteresseerd, maar heeft voldoende afstand om wel respect af te dwingen. Een natural dus! Ik ben heel erg blij dat ze er is. Als ze is ingewerkt, gaat ze waarschijnlijk meer in mijn klas helpen. En dat is fijn. Dan krijgen alle jongens wat meer 1 op 1 aandacht en niet alleen Tha. Gisteren is ze meegeweest naar zwemles en vandaag mee naar surfen, actieve dame. Welkom Tabitha!

Zondag was ik met Wilma even naar het strand en we hebben allebei een kind meegenomen. Wilma nam Nolwazi mee en ik Mbali. Stugge, grote, lieve Mbali. Ik vroeg haar of ze mee wilde en ze antwoordde dat ze moe was. Vervolgens liep ze weg en vertelde andere kinderen dat we naar het strand gingen. Anderen vroegen: ‘Brie, are we going to the beach?’
'No', zei ik. Toen Mbali dat hoorde kwam ze teruglopen. ‘Only me?’ 'Yes!' 'Ah, ngiyahamba!' (Ik ga!) Snel haar spullen gepakt en hup, richting strand. Ze kan niet zo goed zwemmen dus samen in de golven heb ik me een ongeluk gelachen en zij ook. Elke keer als er een golf aankwam, zette ik me schrap en met haar en zand in mijn gezicht kwam ik uit de golf, maar ik stond nog wel. Mbali lag een paar meter achter me in het zand en een volgende golf spoelde alweer over haar heen terwijl ze nog op probeerde te krabbelen van de vorige. Ze heeft in zee gespeeld als een vijf-jarige, grote glimlach op haar gezicht. Het was mooi om haar zo gelukkig te zien.

Deze week is Sphamandla, de jongen die gedropt was maar toch weer meegenomen, toch bij I Care beland. Op dinsdag had hij zijn eerste dag en Gill heeft hem getest, zodat ik een extra dag had om rust in de tent te krijgen in mijn klas. Meestal heb je een klas er wel binnen een week onder, maar met Sboniso en Tha in de klas duurde het even. En nu het net rustig is, komt Sphamandla. Ik dacht dat hij zich slechter zou gedragen, maar het gaat wel goed. Woensdag was hij voor het eerst bij mij en het ging heel goed. Hij begrijpt nog niet dat je niet mag schreeuwen en zingen de hele klas of dat je op je stoel moet blijven zitten als je klaar bent met werk en gewoon rustig moet wachten tot ik kom nakijken. Hij hangt vrolijk ondersteboven in zijn stoel, neemt een aanloopje en springt met zijn volle gewicht in de beanbags, wat veel herrie maakt, zingt en leidt iedereen af. Maar hij leert snel. Je merkt wel het verschil tussen kinderen die de rehab hebben gedaan en kinderen die zomaar binnen komen. Ik doe eigenlijk ook een deel van de rehab wat betreft social skills, structuur, omgang met leraren en medeleerlingen. Zie foto's voor zijn snoet.

Het is niet makkelijk voor hem, gisteren had Sphamandla een zware dag. Hij zou meegaan naar zwemles, maar de bus was weggegaan zonder hem, omdat hij in de klas zat te wachten ipv buiten. Ineens zat hij in zijn office te snikken. Gevraagd wat er was, zowel in Engels als in Zulu, geen antwoord. Tranen met tuiten, vet verdrietig en ik kon hem niet echt helpen. Gezegd dat ik snap dat hij teleurgesteld is, dat hij volgende week gewoon kan gaan zwemmen, dat het allemaal niet gemakkelijk is, een nieuwe school, nieuw huis, alle veranderingen. Maar niets mocht helpen. Hij is de rest van de dag stil gebleven. Vanochtend had hij een houding alsof ik persoonlijk verantwoordelijk was voor het vertrekken van de bus en dat ging me tever. Me niet aankijken, weglopen, geen antwoord geven als ik iets vraag. Ik heb hem even stevig toegeproken. Teleurstelling prima, maar ik ben wel je leraar en je zal me met respect behandelen. De rest van de dag ging het goed en aan het einde van de dag kreeg ik kussen en knuffels, dus ik denk dat hij wel een leuke dag heeft gehad ;)
Het is soms zo lastig voor die mannetjes. Helemaal alleen, geen ouders, geen familie om je heen. Woon je ineens met allemaal van die jongens. Het zijn stuk voor stuk lieverds, maar er heerst wel een hierarchie in de groep. Je moet toch een beetje je plaats veroveren, kijken wie je vrienden zijn. Het is niet makkelijk voor hem. Gelukkig is hij wel aanhankelijk en ziet hij wel dat we een heleboel lieve juffen hebben die het beste met hem voor hebben. Hij komt er wel.

Vanochtend voordat school begon al twee huilende kinderen van Mother of Peace op de stoep . Mbali had ruzie met drie andere meiden en Mthoko had ruzie met z’n huismoeder. Van Mbali mocht ik alleen troosten en niet bemiddelen en Mthoko heb ik uitgehoord en toen met zijn moeder gepraat, dat is opgelost. Die meiden kunnen soms zo gemeen zijn. Mbali lijkt zo groot en ze is bijna volwassen, maar ze is soms nog zo klein. Een van de drie waarmee ze ruzie had stond druk te praten en gebaren vanochtend toen iedereen stond te wachten op de schoolbus en Mbali stond van een afstandje alles te bekijken, verdrietig gezicht en de armen over elkaar. Zij heeft het ook niet makkelijk.

Soms vind ik het zo lastig. Je wil ze allemaal helpen en je doet je best. Praten, aanhoren, sussen, knuffelen, bevestigen, bemoedigen. Maar hopen dat het helpt, je weet niet wat er van binnen allemaal gebeurt bij die kinderen, vooral als ze slecht Engels spreken zoals Mbali.
(Lieke, jij mag haar social worker zjin als je terug bent! Volgende week al, ze heeft echt zin om je te zien!)

De nieuwe vrijwilligers van Mother of Peace zijn hartstikke leuk. Gezellige, gemotiveerde meiden. Op maandag kwamen ze meteen allemaal naar de homeworkroom, terwijl vrijwilligers die eerste dag vaak willen rusten van de reis. De rest van de week waren ze er ook bij in groepjes, hup aan de slag. Volgende week gaan ze zelf dingen voorbereiden en zit ik er wel bij om te helpen en orde te houden, maar hoef ik het niet zelf te organiseren. Fijn, want deze week was wel druk. Om 8 uur school tot 13 uur, opruimen en voorbereiden voor volgende dag, lunchen, voorbereiden voor homework room en dan homework room zelf tot 18 uur. Opruimen, naar huis en snel eten en dan naar ‘mijn’ huisje, daar weer helpen met laatste huiswerk, Pamela aanzetten tot eten, knuffelen, kletsen, Generations kijken en dan dan dan eindelijk lekker slapen! Het zijn lange dagen maar ik geniet met volle teugen.

Hoe gaat het in NL dan? Koud? Hier was het maandag tropisch heet, de vrijwilligers wisten niet waar ze in terecht kwamen. Gisteren en eergisteren veel regen en weer stroomuitval, ze vallen met hun neus in de boter. Gezellig met kaarsjes aan en koken in de gemeenschappelijke keuken waar we gas hebben, met alle huismoeders op een kluitje en maar twee pitten. Welcome to Africa! Vandaag scheen de zon, dus Wilma en ik zijn vanmiddag er lekker even tussenuit geknepen voor een einde-van-de-dag-duik. Drie jongens meegenomen, Mondli, Nkosi en Thabani en die vermaakten zich natuurlijk prima. Eerst lekker zwemmen en daarna beestjes zoeken in de rotsen. Mondli had een vis gevangen en nam die mee naar huis. Onze local gluurder was er ook, misschien moeten we hem een keer zeggen dat het niet netjes is om vlakbij ons te gaan liggen en de hele tijd zo te staren. Na het strand gaan koken en toen gaan film kijken met alle kids. Daarna nog even met Mbali gekletst over de ruzie, moeten we gaan oplossen de komende tijd. Nu het zand afspoelen en lekker slapen.

Geniet van je weekend en mocht je willen, laat een krabbel achter! Ngiyabonga.

Na dit verhaal nog meer zin om te lezen?
East Coast Radio heeft een programma genaamd Newswatch en daarin een interview gehouden met Denise Cochran, de baas van I Care. Hier lees je meer over I Care en haar werk:
http://blog.ecr.co.za/newswatch/?p=3992#comments

68. De I Care boys

Sun, 01 Feb 09 19:31:45 +0100

En aangezien Mother of Peace en I Care in het echte leven ook zoveel mogelijk gescheiden willen blijven, ook aparte weblogs :)

Hier wat foto's van de jongens op school. We zijn begonnen om de Bijbelverhalen 's ochtends anders aan te pakken. We hadden normaal drie keer per week een ander verhaal, was wat vluchtig en Sandy deed dat normaal terwijl wij nakeken of iets anders voorbereidden. Nu doen we 1 bijbelverhaal per week. Op woensdag bereid Sandy het voor en vertelt zij een verhaal. Op donderdag bespreekt ze het verhaal nogmaals met de jongens en probeert dit interactiever te maken. We willen dat ze erover nadenken wat het verhaal voor hen betekent. En op vrijdag gieten we het verhaal in een creatief jasje. Dat mag ik dan antuurlijk voor mijn rekening nemen.

Ik combineer soms wat ik doe voor I Care en MoP, scheelt weer voorbereiden. De boom waarover ik sprak in het vorige bericht, hebben we ook bij I Care gemaakt. Hieronder foto's van tijdens het tekenen en het eindresultaat.

Vorige week hadden we een ander verhaal, boodschap you are the salt of the earth. Op vrijdag heb ik proefjes met ze gedaan, waaronder het 'Floating Egg experiment'. Was erg leuk en vooral de oudere jongens hebben er enorm van genoten. Ze gaven niet de standaard antwoorden, maar dachten echt na over wat ze aan het doen waren. Heel leuk.

En een foto van de klas zoals hij nu is, met alle juffen. Skhumbuzo en Mlungisi doen nu een praktijkopleiding, maar komen nog wel langs. Op de foto's zijn ze bij mij op bezoek in de klas en leren Tha de letter A schrijven. Zo lief. Enjoy!

Myrthe, Siphiwe heeft je brief nooit gehad en geen telefoon.. Ik zal wel een nr van een van de andere jongens mailen, kun je dat proberen.
Manon, speciaal voor jou een van Simanga. Hij kijkt alleen heel chagrijnig omdat hij nog wat ziekig was.
Reinier, leuk dat je nog leest! Hoe vind je de klas? We hebben er nu maar 11 en een nieuwe.

67. Communal lunch

Sun, 01 Feb 09 18:52:34 +0100

Hallo allemaal,

Afgelopen donderdag hadden we zoals ik al schreef een communal lunch. Dat doen we bij Mother of Peace al een tijdje elke maand. We nemen dan afscheid van de vrijwilligers van die maand, we vieren de verjaardagen van de kinderen die die maand jarig waren en we bespreken een bepaald thema. Elke maand bespreken de vrijwilligers in de huisjes een thema, dat ook wordt verwerkt in de chapel, de huiswerkkamer, de boys en girlsnight, etc. We hebben tot nu toe respect, vriendschap en liefde behandeld en deze maand was 'Relationships' aan de beurt. Ik had met 'mijn' kinderen (elke vrijwilliger helpt mee in een van de huisjes met kinderen en dat doe ik niet elke maand, omdat ik in mijn avonden soms wel eens alleen wil zijn, maar nu heb ik er weer een) een kunstwerk gemaakt dat een combinatie was van alle voorgaande thema's.

We presenteerden met z'n allen en Thuliswa deed de speech. Ze zei: Our artwork is a combination of all the themes we have talked about. The basis is the Bible verse 'Each tree is known by its fruit' (Luke 6:44). We are the trees and our fruit is what we say and do. We want to be good trees that represent respect, friendship and loving relationships.

Zie hieronder het resultaat.

Anke, speciaal voor jou foto's van het huis van Purity!

66. De eerste week school

Thu, 29 Jan 09 18:13:18 +0100

Hallo allemaal,

We zijn inmiddels alweer een week met school begonnen en het is hard werken! Ik heb in de vakantie voornamelijk voor Mother of Peace gewerkt en wel bedacht dat ik mijn klas moest gaan voorbereiden, maar ik had nog niet zoveel gedaan.

Vandaag was er een nieuwe jongen op bezoek, Sphamandla. Hij zou bij ons komen wonen en naar school gaan. Na de rondleiding op school wilden ze hem meteen dumpen, ik vond dat niet zo’n goed idee. Meestal krijgen jongens eerst drie maanden rehab waarin ze leren met volwassenen en elkaar om te gaan, wennen aan af en toe Engels spreken, sociale vaardigheden training, weer wennen aan structuur, etc. Ik merk aan Sboniso, die geen rehab heeft gedaan en dat niet perse nodig had omdat hij niet verslaafd was, dat hij alsnog veel moeite heeft om te wennen aan school. Je moet die jongens wel een beetje tijd geven en niet van het een in het ander dumpen. Ik heb gezegd dat hij vandaag eerst maar eens thuis en aan de huisouders en de structuur van het ‘gezin’ moet wennen en dan zien we morgen wel of hij naar school kan. Ik heb per slot van rekening ook tijd nodig om zijn komst voor te bereiden. Gelukkig namen ze hem toen weer mee.

Mijn inschatting was juist, eenmaal bij de jongens thuis bleek dat hij toch niet helemaal begrepen had hoe het bij I Care werkt. Hij begon te schreeuwen en wilde naar huis. Ik denk dat hij dacht dat hij thuis zou blijven wonen en alleen bij ons naar school zou gaan. Ik heb I Care al laten weten dat ik vind dat we te weinig van het een naar het ander begeleiden en de jongens zelf laten opdraaien voor het wennen aan al het nieuws. Dit is maar weer een voorbeeld daarvan. Arme jongen. Ik weet nu niet of hij wat later komt of helemaal niet.

De kleine Tha vindt het leuk op school, maar kan zich nog niet zo goed concentreren. Hij is thuis niet zoveel structuur gewend en bij de creche waar hij hiervoor zat, is het ook nog veel spelen. Bij mij mag hij ook veel spelen, maar als we werken, dan werken we ook. Hij vindt het niet zo leuk dat hij niet de hele tijd mag weglopen als hij geen zin meer heeft in het alfabet. Op zich gaat het goed, hij went snel en hij is vrolijk, maar hij moet wel af en toe op de stoel buiten zitten als hij niet luistert. Vandaag zat hij Sboniso’s gedrag na te apen, hij is zijn en mijn grenzen aan het opzoeken. Voorlopig komt hij halve dagen en dat is voor ons allebei heel prettig. Dan is hij alweer moe en ik eerlijk gezegd ook. Dan kan ik rustig aandacht geven aan Simanga, Andile en Sboniso.

Sboniso is een enorme scheet en was gewend aan mij en altijd vrolijk, maar is toch wat geintimideerd door school en mijn iets andere rol als juf. Toen ik voor het eerst een beetje boos werd op Andile keek hij me met grote ogen aan. Hij vindt het erg eng om Engels te gaan spreken, vaak zegt hij gewoon geen woord. Best lastig. Andile vertaalt veel voor me, hij is de grootste van de klas nu en neemt gelukkig verantwoordelijkheid, alhoewel hij de rest ook wel eens op sleeptouw neemt en gaat proberen te klieren.

Vorige week was ik een beetje onzeker over mijn nieuwe klas. Ik heb nog nooit kleintjes zoals Tha lesgegeven en ik wist niet zeker of ik het goed deed. Sboniso zei op een gegeven moment niks meer tegen me en leek ongelukkig. Maandag lang met principle Gill gepraat en ik doe het gelukkig wel goed. Ze hebben gewoon tijd nodig. Ik heb wat meer oefeningen gekregen om met Tha te doen en we gaan wat vaker praten over mijn boys. Ik heb wel vaker aangegeven dat ik daar af en toe behoefte aan heb, maar het komt er vaak niet van. Nu is het oke. Maandag ging het hartstikke goed en waren Tha en Sboniso goed bezig en blij. Vanochtend was Sboniso stil, maar zodra we dan samen gaan puzzelen of hij mag gaan rekenen, is het weer oke. Alleen Engels vindt hij gewoon zo eng. Een paar dagen later gaat het stukken beter. Basis Engels snapt hij, hij doet in ieder geval wat ik zeg en hij durft een beetje Engels te praten, ook omdat een computer tegen hem praat en hij dan vrolijk woorden na kan zeggen “i for ink, m for monkey”

Simanga is ziek. We gaan nog steeds elke donderdag naar Life Saving en vorige week stonk het water heel erg. Het zwembad ligt aan zee en ze gebruiken zeewater om het zwembad mee te vullen. Het stonk enorm naar vis en smaakte niet heel lekker. Ik heb wel eens witte vlekjes in mijn gezicht gehad nadat ik daar gezwommen had en nadat de jongens daar in het weekend ook waren geweest, kwam Simanga maandag op school met dichte en tranende ogen. Vandaag was hij ook niet op school. Donderdag maar eens vragen hoe schoon ze dat water eigenlijk houden.

Andile gaat goed. Hij doet niet meer zo vaak kinderachtig, omdat Tha die rol nu heeft. Hij wil graag naar klas 1 en is nu nog gemotiveerder. Hij moet met social studies beginnen, iets harder werken, zijn eigen doelen gaan stellen en beter lezen en dan mag hij naar klas 1 van mij. Voorlopig is het wel fijn dat hij er is om te vertalen voor Sboniso. Hij heeft nog steeds een enorme crush op Wilma. Hij was laatst boos op mij omdat ik af en toe moe wordt van zijn verhalen over Wilma en niet wil snappen dat hij niet met een volwassen vrouw kan trouwen (het gaat er ook niet in dat zij dat ook niet wil). Hij heeft het me nu vergeven en zei vandaag weer dat hij van me hield. Zo lief.

Thobani en Sbonelo blijven toch altijd een beetje mijn leerlingen, ook al werken ze in klas 1. Thobani kwam op de eerste schooldag meteen vragen of hij in mijn klas mocht komen (op vrijdag mag er altijd een in mijn klas komen werken) en Sbonelo komt af en toe hallo zeggen, giechelen en een knuffel halen. Alleen met Qaphela en mij gaat het niet zo soepel, met alle andere boys gaat het erg goed. Qaphela heeft een houding van heb ik jou daar momenteel en ik heb niet altijd tijd om daar rustig mee om te gaan en het uit te praten met hem, aangezien hij niet in mijn klas zit.

Volgende week komt Tabitha, een vrijwilliger die maar liefst vier maanden blijft. Erg leuk. Sinds Manon en Reinier weg zijn, hebben we bij I Care geen vrijwilliger meer gehad en het is toch fijn om je werk te kunnen delen. Voor mij is het soms lastig, omdat de andere juffen na school verdwenen zijn en ik extra dingen dus alleen moet doen. Nu dus lekker samen. Ze komt wonen bij de vrijwilligers van Mother of Peace, dus aan gezelligheid geen gebrek. En alsof dat nog niet genoeg is, komt eind april vrijwilliger Anneke die twee maanden blijft. Zij overlappen elkaar dus, scheelt ons weer inwerken J

Ik hoop dat we non stop vrijwilligers hebben vanaf nu, zeker nu Catherine een andere baan heeft gevonden. Zij werkt altijd in klas 1 en daar hebben we nu in ieder geval een monitor nodig. Huisvader Aimable komt waarschijnlijk ook drie dagen per week in klas 1 werken, dan kan Tabitha misschien bij mij komen helpen. We zullen zien. Vraag me af hoe leuk het is om een weblog te lezen waarin ik hardop nadenk J Het kan niet altijd een fantastisch verhaal zijn.

Vandaag ook het afscheid van de Mother of Peace vrijwilligers. Binnen helaas, want het regent al twee dagen. Je merkt dat meteen aan de buien van de mensen om je heen en je eigen bui. Wat een beetje zon al niet doet. We hadden allemaal een presentatie voorbereid over het thema ‘relationships’ en dat was heel leuk. Vrijdag en zaterdag vertrekken er vier, Angela blijft nog een maand. Weer kijken wat we maandag krijgen, vast weer een leuke groep.

Tot zover de school-update. Morgen weer een dag!

Liefs,
Brie.

Kijk voor leuke foto's van Kaapstad ook nog even op:
http://wilmavanwijngaarden.helptmee.nl/message/67/Fantastisch%20kaapstad!.html
Mijn camera begaf het op een gegeven moment, dus weinig foto's van mezelf. Vond het vooral leuk dat we sliepen in Bree street! Toevallig!

65. Amandla!

Sat, 24 Jan 09 14:11:19 +0100

Sanibona!

Vorig weekend naar Kaapstad geweest en wat is dat een fantastische stad! Volgens mij vindt iedereen ter wereld daar wel iets van zijn gading, wat een pracht. We waren er maar drie dagen, ik wil zeker nog een keer terug. De stad is rustig, maar bruisend, heeft miljoenen inwoners, maar prachtige natuur, nachtleven en cultuur, mensen uit alle werelddelen. We kwamen op donderdagavond aan en Wilma, Roos en ik hadden alledrie hard gewerkt die dag. Snel ingepakt, snel weg, weinig bedacht wat we gingen doen. En ineens in Kaapstad, ’s avonds met de taxi langs de verlichte Tafelberg gereden en ik was al onder de indruk. De vriend van Roos en zijn vader waren al ingecheckt in een hotel en hadden een kamer voor ons en korting kunnen regelen. Wat een luxe en uitzicht op de Tafelberg, waar gezellig een wolkje omheen hing.

Vrijdagochtend hebben we een toer gedaan langs de kust. Hier en daar gestopt om een haventje te bekijken, de hele tijd die prachtige bergen om ons heen. Het was een prachtige dag, naar Cape Point gereden en daar natuurlijk foto’s gemaakt. Daarna naar Kaap de Goede Hoop. Ik heb geen woorden voor hoe prachtig het is. Je kunt naar boven lopen of met een wagentje en je hebt het mooiste uitzicht! Alleen maar zee, wind, rotsen. Geef mij een stapel stenen en wat water en ik ben gelukkig. De trip was alleen na dat bezoek al meer dan de moeite waard. ’s Middags zouden we naar Robbeneiland, maar de wind was te sterk. Lekker ergens geluncht en toen een beetje rondgehangen in de stad. ’s Avonds lekker gegeten en daarna met Wilma nog even uitgeweest. Gewoon, lopend, over straat, zonder mannen, veilig, alleen! Wat een wereld van verschil met Durban. We gingen op zoek naar cafe Mama Africa, waar een ex-vrijwilliger van Mother of Peace en Xhosa-zanger aan de haak had geslagen een aantal maanden geleden. En ja hoor, hij stond druk te zingen, heupwiegen en flirten, zoals het een zanger betaamt J Wij kwamen niet meer bij van het lachen, het was een enorme parodie van zichzelf. Gewoon ’s nachts om twee uur teruggelopen naar het hotel, geen centje pijn. Heerlijk! Toen voldaan tukken.

Zaterdagochtend naar Robbeneiland en weer was ik zo ontzettend onder de indruk. Ik ben natuurlijk Sirius-scheepsvrouw, dus ik vond het wat fijn om op een schuit te mogen. In de haven zwemmen robben gezellig rond. De haven uit en weer: dat uitzicht! Ik kan er niet over uit. Ik bleef dezelfde foto’s maken van Kaapstad vanaf de zee, met die prachtige Tafelberg erachter met een wolk erop. Als de berg bewolkt is, mag je er niet op, we hadden nog geen mazzel gehad. En de locals maken dan nonstop grappen.” The mountain is covered by a table cloth, they’re still having breakfast”. Er waren wat golven, lekker deinen op de boot, genieten. Aankomst op Robbeneiland is raar, want je kent de beelden uit films. Ik had al verwacht dat het eiland grote indruk op me zou maken, zeker na het lezen van The long walk to Freedom van Nelson Mandela. (Verplichte kost everyone, ga eens lezen..)

Stel je voor dat je jaar na jaar na jaar je man komt opzoeken op Robbeneiland. Je moet vanuit Pretoria of Johannesburg of waar Winnie dan op dat moment woonde, naar Kaapstad, met de boot, je moet een jaar van tevoren een afspraak maken en dan mag je eens in het halfjaar je echtgenoot zien, omdat hij vecht voor iets dat de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn. Bij aankomst kregen we eerst een toer per bus langs de highlights van het eiland, inclusief de lime stone steengroeve, waar de gevangenen werkten en in de brandende zon nutteloos stenen uithakten. Er staat een torentje van stenen die voor zoveel staat. Nelson Mandela was daar een aantal jaar nadat hij was vrijgelaten voor een reunie met zijn medegevangenen. Allen waren stil en overdachten hun jaren op het eiland, tot Nelson een steen pakte en deze bij de ingang van de steengroeve neerlegde. De andere ex-gevangenen volgden geluidloos zijn voorbeeld en de toren van steen is het symbool van hun lijden, strijd, opoffering en triomph.

Daarna kregen we een rondleiding door de gevangenis van een ex-gevangene genaamd Sparks. Hij vertelde ons over het leven in de gevangenis, liet ons verschillende afdelingen zien, vertelde over de bezigheden van gevangenen, hun stiekeme manieren van communicatie, hun menukaart, langs de cellen. Je werd er stil van. Als moment supreme voor mij was daar de binnenplaats waar Nelson stenen hakte, sportte, een tuin aanlegde en stiekem de toekomst van zijn land besprak met mede-ANC-leden. Als ik erover schrijf, voel ik nog hoeveel indruk het maakte. Sparks vertelde aan de hand van drie grote foto’s die er staan, meer over de plek, maar ik moest me even afzonderen. Ben op de grond gaan zitten om even een paar stiekeme tranen te laten. Daarna kwamen we door de gang waar hij zoveel jaren vast heeft gezeten, in een mini mini-cel met een deken/mat om op te slapen. Hoe sterk moet je zijn om in iets te blijven geloven, ondanks alle tegenslagen, vastzitten bijna zolang als ik besta, vernederingen? Ik kan niet anders dan enorme respect hebben voor Madiba, de vader van mijn tweede thuis.

’s Middags nog steeds een wolk, dus we konden de berg niet op. Weer in de stad rondgehangen en toen even een tukje in het hotel. ’s Avonds lekker gegeten bij Nyoni’s kraal en de hort weer op. In Durban gaan we nooit uit, dus het was leuk om eens wat meer van het leven te genieten. Na het zoeken van een reggae-cafe dat al anderhalf jaar niet meer bestaat, belandden we in cafe Pretoria. Leuke muziek, leuke mensen, een Savannah in ons handen en lekker dansen maar. En weer (blijf het zo fijn vinden..) gewoon teruglopen naar huis, alleen wij meiden, midden in de nacht.

Zondag ook een wolk op de berg, dus we kunnen niet anders dan nog eens terug. Het uitzicht schijnt adembenemend te zijn daarboven, dus dat ben ik aan mezelf verplicht. Heb het afgelopen jaar hard gewerkt en ik mag mezelf nog wel even trakteren op wat chillen en entertainment. We hebben ontbeten op een leuk pleintje dat ook in Barcelona of zelfs in Belgie had kunnen staan en toen richting vliegveld. ’s Avonds bleken we allemaal voedselvergiftiging te hebben opgelopen, de nacht was niet heel prettig en maandag hebben we niet gefunctioneerd, maar dat kon alsnog ons fantastische weekend niet verpesten.

Bij thuiskomst kreeg ik een lief welkomstbriefje van Gill, de principle van onze school. Gill is als een Zuid-Afrikaanse moeder voor mij, zij luistert naar mij en staat me bij met raad en daad. Ik respecteer haar mening en hou van haar. Ze had een bijbelvers voor me in de brief geschreven en thuis pakte ik er driftig mijn bijbel bij, benieuwd wat ze voor mij had uitgekozen. Het was Psalm 106, vers 3: "Blessed are those who keep justice. Blessed is one who does what is right at all times" (World English Bible).

Het vers past mooi in mijn ervaringen in Kaapstad. Wat ik hier doe staat in geen enkele proportie tot wat Nelson Madiba Mandela heeft gedaan voor dit land, maar ik doe mijn best. Als Nelson Mandela de Tafelberg is, dan ben ik korreltje zand. Maar zand is ook een steen en veel stenen zijn een berg. Dus stapelen maar met z’n allen, we komen er wel.

Amandla awethu!

http://en.wikipedia.org/wiki/Amandla_(power)
http://en.wikipedia.org/wiki/Robben_Island
http://en.wikipedia.org/wiki/Nelson_Mandela

(sommige foto's zijn heel groot, andere heel wazig/snipperig en anderen mini, sorry, computer heeft ook zin in een dagje vrij..)

64. Miss Brie love us

Wed, 14 Jan 09 20:49:50 +0100

.

Sanibonani, oftewel: lieve allemaal,

Mijn leven in plaatjes.. Ik loop zo achter met schrijven dat het veel handiger is om adhv foto's te vertellen hoe het gaat. En als je denkt dat het er allemaal mooi, warm, leuk en gezellig uitziet, dan klopt dat. Ik heb deze vakantie meer gewerkt voor Mother of Peace en minder voor I Care en we moesten zwemmen, naar het strand, zwemmen, spelletjes doen, zwemmen.. Pfff, hard werken! ;)

Het is hier dus warm. Soms niet eens meer warm, maar heet met hoofdletter H. Vorige week een dag met 43 graden en een stukje verder in Pietermaritzburg zelfs 50 graden. En dat terwijl alle ex-vrijwilligers sms-en dat ze hebben geschaatst en ik per mail foto's krijg van nichtje en neefje op de schaats. Raar!

Foto's dus:

1. Eten met MJ en Wilma bij Heather en haar ubergrappige vriendin Sharon (Shazzz) uit Johannesburg
2. Vergeten: Samson moest ook nog een voedselpakket.
3,4. Mooie woorden van kids (ik geloof Nonkululeko) op het bord in de huiswerkkamer
5. Zwemles is paying off
6/7. Had ik al gezegd dat het zo gezellig was toen MJ er was???
8. Romantisch..
9,10,11. Zwemmen zwemmen, zo heet
12 t/m 17. Kids spelletjesparcours aan het doen met de nieuwe vrijwilligers. Leuk gedaan, meiden!
18. Artsy fartsy
19. Wilma en ik in de sportwinkel. Van MJ's sponsorgeld zwembandjes enzo gekocht voor de kleintjes en meteen wat leuks gepast
20 t/m 23. Verjaardag van Sthembiso. Leuk klein feestje buiten met I Care, taart, chips, ballonnen. Lieke, Manon, Papa en mama, RoKaNiMi, ZO lief dat jullie belden voor hem! Siyabonga!
24. Uit de categorie sponsorgeld: badpakje gekocht voor onze nieuwste aanwinst, koosnaam "Tiny". Alles was te groot voor haar, nu maakt ze in ieder geval de blits bij het zwembad.
25. Uit de catergorie 'nestdrang': Need i say more?
26. Gekookt voor mijn huisje. Verse groenten, curry, vissticks, jammie. Mthokozisi heeft wel 5 keer 'Mnandi!' gezegd.
27. Deze is voor Manon. Hij mist je zo! Ik voorzie hem nu dagelijks van een bakkie troost.. Alleen dat samen roken weiger ik.
28 t/m 31. Vandaag genomen in het zwembad. Ik heb zwemles gegeven aan de kids van MOther of Peace en de jongens van I Care kwamen ook gezellig langs.

En dan... dankzij een gulle gift van Linda van Zolder 50 en MJ kan ik een weekendje naar Kaapstad! En het werd tijd. Ik ben hier al 9 maanden en heb nog geen klap van het land gezien. Superblij mee natuurlijk. Ik ga met Wilma en Roos (Umthombo). Morgenavond weg, zondagavond terug. Foto's volgen volgende week natuurlijk.

Linda en MJ: Ngiyabonga kakhulu!

63. Teken van leven

Mon, 12 Jan 09 13:23:29 +0100

Afgelopen vrijdag ijverig zitten tikken en geschreven wat ik die week had gedaan... en toen... stroomuitval. Ik zal niet herhalen welk scheldwoord ik gebruikte.

Nu dus even snel wat foto's, tekst volgt.

Mijn huisgenoot MJ is helaas weer vertrokken. Zij was 1,5 jaar geleden bij Mother of Peace en nu terug. Dit is wat zij te zeggen had over de verschillen die ze ziet tussen toen en nu:

It is good to be back! It is very nice to see all the kids again and it feels like I haven't been gone for 1,5 years. Besides the fact that the children have grown older, some of them went back to their families and some new ones arrived and Mother of Peace has had some very good changes.

I am very impressed by the homeworkroom, computerroom, theatre, English classes, new houses, new church and offices. It is all very professional. However these things are all material things. And despite the fact that these are all in place, some of the same problems and challenges still influence the behavior of the kids. Of course these tangible things need to be in order to help the kids, but it feels like now is the time to start focusing on the causes of the challenges instead of healing the effects.

Thank God MOP has some incredible people working here. I am very impressed by two of them: Wilma and Brie. Both were volunteers last year, who after returning in Holland, couldn't quite let go of Africa. So they decided to go back for 1 year! The best thing to happen both for the kids and volunteers is to have a person there for a longer period!

It is their enthusiasm, understanding and love that makes me feel like MOP will survive! It will not only be a safe heaven for abandoned and abused children, but also a place in the community for people to get educated and get work. And it needs people like Wilma an Brie that devote a year of their life to make sure there is a continuation of projects that start up and volunteers that come. Wilma and Brie, keep up the amazing work!

Die kan zo in de broekzak! Thanks MJ.

FOTO'S:
1. Deze is nog van onze kerstlunch met Linda en Gavin, de oprichters van Mother of Peace. Links naast mij dus MJ.

2,3,4: Het is koud in NL maar hier niet altijd prachtig hoor (ook al zegt mijn bruine hoofd iets anders :). 's Avonds hebben we vaak regen en dan ook echt Regen... Hier Wilma en ik singing in the rain.

62. Surroundings

Sun, 04 Jan 09 15:33:27 +0100

.

Op speciaal verzoek van Nike: snelweg, omgeving, stadsfoto's.

Dit was onderweg van Amanzimtoti naar Durban en een deel onderweg naar het huis van Sbonelo en Mlungisi. Je ziet de verschillen tussen de grote stad met grote gebouwen, veel mensen, auto's, taxi's en de communities met kleinere en soms armoedige huisjes (al valt het op deze foto's wel veel, weinig shacks), veel meer groen.

Maar wel dus mooi palmbomen he.. In de stad en op de snelweg zelfs. Je ziet hier heel veel huizen die nog niet af zijn. Dan is het geld op denk ik, en dan laten ze het maar zo. Geen plafond bijvoorbeeld, alleen maar planken en wat dakbedekking. Handig bij storm, die hebben we nogal vaak de laatste tijd namelijk.

Ook zal ik niet wennen aan de hoeveelheid mensen die je ziet op de snelweg. In Nederland krijg je een vette boete als je gezellig langs de A10 wandelt, hier is het heel normaal. Taxibusjes stoppen op bepaalde plekken op de snelweg om mensen op te pikken en soms steken mensen doodleuk een snelweg over omdat nou eenmaal de snelste weg naar huis is. Je begrijpt dat Zuid-Afrika een zeer groot aantal auto-ongelukken heeft en doden op de weg...

Enjoy.

61. Speciaal voor Nikki en Mila

Sun, 04 Jan 09 14:59:46 +0100

Speciaal een weblog voor mijn liefste neefje en nichtje:

Dag lieverds,

Gelukkig nieuwjaar! Gaat het goed? Ik mis jullie zo! Was de kerst leuk? Hadden jullie een mooie boom? Ik hoorde dat papa ziek was. Jullie hebben hem vast goed verzorgd. Is hij nu weer beter? Geef hem maar een dikke knuffel en mama ook. En als jullie toch bezig zijn: ook knuffels voor opa en oma. Zijn jullie opgebleven met Oud & Nieuw? Er was vast veel vuurwerk in de buurt. Was Mickey bang? Vast wel. Is Milaatje alweer beter en lekker buiten aan het spelen? Ik hoop niet dat het zo koud is dat jullie niet naar buiten kunnen. Hier is het lekker warm, gisteren was ik nog op het strand.

Ik heb speciaal foto's gemaakt voor jullie van apen hier uit de buurt.
Ik noem jullie altijd apen en dat vinden jullie niet altijd leuk, maar jullie lijken toch wel een beetje op die apen van hier hoor! Die houden ook van spelen, snoepen (en af en toe een snoepje pikken!), knuffelen, rennen, springen, schreeuwen en ze zijn af en toe een beetje brutaal. Zie maar, ze wilden de keuken in om wat brood te stelen. Wat een boeven he?!

Dikke kus en knuffel van jullie tante.

xxxxx

60. Rare dagen

Fri, 02 Jan 09 12:12:44 +0100

.

Sanibonani!

Hebben jullie de kerstdagen allemaal overleefd? Oliebollenlucht de deur uit en een nieuw abonnement op de sportschool voor die extra kiloos?

Hier vliegen de dagen voorbij. In de weekenden ben ik vaak weer bij de I Care-jongens. Samen naar het strand, naar de kerk, filmpjes kijken, kletsen. Met de vrijwilligers van MoP van december hebben we laatst een braai op het strand georganiseerd voor I Care, superleuke dag gehad! De vrijwilligers vonden het erg leuk en de jongens ook. Ik vind het fijn als de vrijwilligers van MoP ook zien hoe I Care werkt en zien hoe leuk de jongens zijn. Nogmaals, meiden, bedankt! Goeie reis gehad?

We hebben een nieuwe jongen bij I Care en mijn hart maakt wederom ruimte om hem erin te laten, blijf me erover verbazen hoeveel ruimte ze heeft :) Hij heet Sboniso en heeft een verleden waar je u tegen zegt. Maar zo lief, zo beleefd. Elke aandacht die je hem geeft is welkom en na een paar dagen met grote ogen en gespannen rondlopen, slaat hij nu een arm om me heen als we op straat lopen, durft hij in het openbaar mijn hand vast te pakken en kijkt hij de hele tijd waar ik ben en of ik wel naar hem kijk. Zo zoet. Zie eerste foto voor zijn snoet.

Simanga is naar huis gebracht voor een home visit een paar weken geleden en na twee weken thuis te zijn geweest, belde zijn moeder mij om 6 uur in de ochtend dat hij al twee dagen verdwenen was. I Care staff ingeschakeld en gaan zoeken in Durban. We vonden hem niet, vette stress en bezorgdheid. Twee dagen later is hij in zijn community gevonden en weer opgehaald door I Care, hij is nu weer bij ons. Toen ik hem weer zag en een knuffel gaf en zei dat ik zo bezorgd om hem was geweest, draaide hij zich om en vroeg: "Can i play the computer?" Hij wil er niet over praten. Prima. Geen idee wat de aanleiding was, maar ik ga het er wel even met I Care over hebben waarom zoveel jongens eigenlijk 'thuis' zijn met de feestdagen, terwijl hun thuissituatie er vaak de reden van is geweest dat ze wegliepen en op straat belandden.

De avond voor kerst zijn we met alle vrijwilligers uit eten geweest hier in Amanzimtoti ('Toti' in de volksmond). Daarna wat drinken in lokale kroeg Olmeca (met alleen maar blanken, schreef ik vorig jaar ook al over), waar mijn benen helaas de dansvloer niet op wilden. Kerst zelf waren er activiteiten voor de kids, hebben we buiten geluncht met Linda en Gavin. Weinig kerstsfeer hoor, zonder kou en familie. Beetje gek wel.

De hele week van kerst was er feestje na feestje voor de kinderen, je werd er moe van. Ze hebben nooit iets gehad, dus verdienen het, maar Wilma en ik vonden het wel een beetje overdreven. Wij hebben een vrijdag- en zaterdagavond besteed aan het uitzoeken van de belachelijke hoeveelheid (gedoneerde) kerstkadoos en bezoekers namen vaak ook nog spullen mee. Het was leuk geweest om daarvan te deel uit te delen in de omliggende communities, waar mensen niets hebben.

Daarom ook mijn initiatief om voor de bewakers en tuinmannen van MoP iets te doen. De kinderen worden verwend en de huismoeders en caregivers genieten ook van de feestjes en het lekkere eten voor de kinderen. De bewakers en tuinmannen (9 in totaal) daarentegen werken hard voor weinig en hebben allemal familie thuis die ze waarschijnlijk amper kunnen onderhouden. Nu ik langer bij MoP ben, bedacht ik beschaamd dat ik niet eens al hun namen ken, omdat ik weinig met ze te maken heb. Actie is reactie, al hun namen gevraagd en voedselpakketten voor ze gemaakt. Een boodschappentas vol met rijst, meel, suiker, frisdrank, blikjes eten, koekjes, tandpasta, zeep, kruiden, etc. Vet zwaar, ik heb ze een hernia bezorgd, verbaas me er niet over als ze zich daardoor ziekmelden :) Mirjam (een van de eerste vrijwilligers van MoP die nu terug is en bij mij logeert) vond het ook een goed idee en zij besteed een deel van haar sponsorgeld eraan. Nicole, ook een ex-vrijwilliger, mailde dat ze iets wilde doen voor iemand met kerst, was het er ook mee eens. Dus met z'n 3-en de mannen blij gemaakt, en blij waren ze! En dat voor iets meer dan een tientje per tuinman!

Oud en Nieuw heb ik rustig bij Mother of Peace doorgebracht. Alle vrijwilligers gingen bij Tamara (Be More) thuis chillen en daarna naar de Olmeca, maar ik had geen zin. Ik heb de hele dag met Sthembiso gehangen en om twaalf uur was ik met een hysterische bende kinderen in de keuken aan het aftellen, gillen, springen en dansen. Nou ja, zij dan, ik maakte er foto's van :) En hier geen miljoenen die de lucht in gaan, waar ik me dan weer aan irriteer en dus voor mij ook geen angst voor vuurwerk! Dit land heeft enorme voordelen!

Nu een beetje moe van alle drukte. Ik wil eigenlijk wel weer lesgeven, vind het wel weer mooi geweest. Maar ik moet nog tot 21 januari wachten. Ga binnenkort maar mijn klas opruimen, lessen voorbereiden. Sboniso spreekt amper Engels, dus volgend jaar heb ik drie jongens in mijn klas die amper Engels spreken. Nieuwe uitdagingen dus, heb er zin in.

Ik zit in het internetcafe en we moeten over een halfuur alweer in het zwembad zijn met de kids, dus ik moet er een eind aan breiden. Ik wil heel graag elke week webloggen, maar zonder vrijwilligerscomputer bij MoP is dat lastig. Bear with me. We worden ook weer regelmatig getrakteerd op stroomstoringen, onweer, regen. Maar ook wel weer veel zon overdag. Mijn schouders, armen en hoofd beginnen een oranje/bruine kleur te krijgen en de rest gebroken wit, haha. In preuts en gelovig ZA zit ik niet zo vaak in de bikini.

Peoples, hou je taai. Hou je niet aan je voornemens, maar wees gewoon dankbaar voor wat je hebt, doet en meemaakt. Every day is another chance to get it right.

Shanna en Monique, ik zet dolblij een DE- bakkie in de ochtend tegenwoordig! Jullie zijn lief. Ngiyabonga!

Anke, hoe gaat het? Sterkte meid, het zal wel lastig zijn weer in NL. Fijn om familie weer te zien? Dikke truien aan? We missen je!

Lieke en Manon, thanks voor het bellen. Je weet niet hoe blij ik ervan werd dat jullie aan me dachten met de eenzame kerstdagen ;) Ik word omringd door lieve mensen, maar het is toch anders zonder familie en vrienden. En jullie snappen dat. Dikke kus. En Lieke, bedankt voor je research voor Mbali, je maakt haar hier heel gelukkig mee.

Nicole, de laaste foto is voor jou! MaPa heeft zich vermaakt met Oud en Nieuw. Terwijl andere kleintjes allang lagen te pitten, was zij druk aan het dansen!

.

59. Foto's

Wed, 24 Dec 08 15:39:04 +0100

Sanibonani,

Ik loop enorm achter met vertellen, excuus. Wederom weinig tijd, tekst volgt. Hierbij een teken van leven en een kerstgroet.

Fijne Kerst, koester wat je hebt en wees dankbaar.
Bedankt voor jullie steun en berichten de afgelopen 8 maanden.

Liefs,
Brigit.

58. De afgelopen week

Sat, 13 Dec 08 07:35:27 +0100

Een update...

Zaterdag
De nasleep van de verkrachting hier in de buurt was heftig. Vorig weekend werd de dader door de politie opgehaald, handboeien om en Bobbi Bear was er ook bij. De jongen bleek pas 11, dus kon niet mee. Hij bleef nog een paar nachtjes onder toezicht thuis, totdat ze hem op maandag wel mee konden nemen. Het slachtoffer is/wordt gecounseld door Bobbi Bear. Maandag kwam de politie weer naar het huis van de jongen, om hem mee te nemen om zijn statement op te nemen en volgens hem had het meisje wel degelijk meegewerkt en was het zelfs haar initiatief. Zijn woord tegen het hare. Voor daders van zijn leeftijd is er weinig te doen, de jeugdgevangenis is pas vanaf een hogere leeftijd. Het alternatief was een tehuis met jongens waar hij tussen moordenaars en andere verkrachters van hogere leeftijden zou zitten, daar zou hij ook vrolijk verkracht worden of erger. Daar kon hij blijkbaar niet terecht, hij is nu bij een ander familielid geplaatst. Het afgelopen weekend waren we er allemaal zo van slag van, dat we even de stad (Amanzimtoti wel te verstaan, vlakbij) in zijn gegaan voor een lunch en een winkelbezoek. Van ellende mezelf getrakteerd op een nieuwe rok, oorbellen en ketting. Kerstkadootjes voor mezelf, heb er zomaar 27 euro doorheen gejaagd! Een flinke hap uit mijn maandbudget, maar soms moet je jezelf verwennen.

Zondag
Zondag mee naar de kerk, daarna naar de I Care boys. Commotie in de tuin, drie huismoeders die aan het gillen waren en naar de waslijn leken te slaan. Er bleek een slang op het hek te zitten en wel een levensgevaarlijke green mamba! Als hij je bijt, ben je binnen drie minuten dood. Ik was erg blij dat de huismoeders hem weggejaagd hebben, flinke emmer water op zijn hoofd vond hij niet prettig, hij koos het hazepad. Daarna nog even voorzichtig door de tuin gelopen, maar je staat er niet zo lang meer bij stil.

‘s Middags met wat jongens naar het strand. De meeste jongens zijn inmiddels thuis, er zijn er nog zes over. Het was een mooie dag, die bewolkt begon, dus ik had geen badpak mee/aan. Daar baalde ik van, kon alleen maar toekijken hoe de jongens zich vermaakten in de branding. Lekker op blote voeten teruggelopen naar huis,een potje geknikkerd met Siphiwe, Tha en huisvader Isaac, blijven eten en ‘s avonds weer naar huis.

Maandag en dinsdag
Maandag Thrass lesgegeven in de huiswerkkamer van Mother of Peace, dinsdag mee naar zwemles. Hier om de hoek zit een (buiten)zwembad. Niks drie euro om binnen te komen, helemaal gratis! De life guard geeft onze kinderen vanaf deze week elke ochtend les. De kids kunnen helemaal niet zwemmen en spelen altijd alleen in het ondiepe als we naar het zwembad gaan, dus het werd hoog tijd. Badmeester Bryan mag eigenlijk helemaal geen lesgeven tijdens werktijd, dus wij kijken goed mee, zodat wij het de vrijwilligers weer kunnen leren. Erg leuk om te zien.

‘s Middags kwamen de I Care boys hierheen voor computerles. Ze vervelen zich altijd zo in de vakantie, een halfuurtje Thrass gedaan en daarna mochten ze muziek luisteren of spelletjes doen. Ik moet volgende week even kijken wanneer de MoP-meiden niet in de buurt zjin en dan de jongens uitnodigen, nu hadden ze iets teveel oog en oor voor elkaar. Een beetje vind ik niet erg, maar ik krijg op mijn kop als er meer van komt..

‘s Avonds voor Patience gekookt. Zij werkt ook bij MoP en heeft twee zoons, Wandile en Thabani. Thabani is mijn grote vriend. Patience heeft ook een dochter en die heeft weer een zoontje, die jullie wel eens op de foto hebben gezien, Lwazi. Het eten was heerlijk en de avond gezellig. Met bordje op schoot Generations gekeken en ik moet weer wat vaker kijken, er was heel wat gebeurd in de soap. Patience deed kleinzoon Lwazi in bad, mams had nachtdienst dus was weg. Ik zat er met mijn neus bovenop en mocht hem afdrogen en aankleden. Een beetje knuffelen en wiegen en hij sukkelde zo in slaap. Hij is zo lief!

Woensdag
Woensdag weer mee naar zwemmen en Bryan zat op een bankje een hele grote beker water te drinken en vertelde:” I drank myself into a stupid last night”. Ik dacht even dat ik letterlijk en figuurlijk in het diepe gegooid zou worden en zelf les moest geven, maar hij gaf alsnog zelf les en wij assisteerden. De kids deden het nog beter dan dinsdag en ploeterden ijverig door met hun plankjes toen het allang playtime was. We waren alleen met vrijwilligers op pad, geen Zulu-sprekers mee en ze luisterden erg goed. Overwicht!

‘s Middags wat interne politiek bij MoP, kunnen we nu wel of niet adhoc naar het strand, is er wel of niet vervoer, de activiteit staat niet op de planning, wiens verantwoordelijkheid is het nu eigenlijk, moeilijk moeilijk. Het begint hier steeds Westerser te worden.. Uiteindelijk geen strand, maar we mochten wel weer met ze naar het zwembad. Prima! Vrienden gemaakt met life guard nummer twee, Stanley, die graag langs Mother of Peace wilde komen om wat tijd met me door te brengen. Dacht het niet, let jij maar gewoon op de kinderen..

‘s Avonds naar backpackers hostel Blue Sky Mining. Daar gaan we meestal een keer per maand eten, nu met de vrijwilligers van Mother of Peace, Bobbi Bear, I Care (alleen ik nu) en Umthombo aan tafel! Voor 50 rand krijg je wat de pot schaft en als vegetarier wat de pot schaft min vlees, met boternoot. Jammie! Roos, een vriendin van Wilma, is nu aan het werk bij Umthombo en kwam met drie collega’s. Ik wil al een tijd netwerken met Umthombo, omdat we met dezelfde jongens werken, dus dat was een goede avond. Zij kennen al mijn jongens en ik houd ervan om over mijn jongens te praten. Umthombo medewerker Biza kon me meer info geven over Sfiso en wat andere jongens die ons verlaten hebben. Sfiso is helaas weer op straat en aan de lijm. Mbuso is thuis en daar gaat het redelijk mee. Senzo die laatst op het strand het nummer van Lucia vroeg, is nog steeds op straat.

Donderdag
Met een groep kids naar de Pavillion, een gigantische winkelcentrum zoals we dat in NL niet hebben, om vouchers in te ruilen voor kleding en kadoos. De kids hadden allemaal 300 rand (23 euro?) gekregen als kerstkado van een gulle gever. Daar kun je hier best wat van kopen, vooral in onze favoriete winkel Mr. Price. Oud-vrijwilligers weten waar ik het over heb, menig kilo overgewicht op de terugweg is veroorzaakt door bezoekjes aan deze winkel :)

De meiden die wij op sleeptouw hadden, hebben normaal gesproken stuk voor stuk een grote mond, maar ze zijn soms nog zo klein. Nosipho moest een nieuwe broek, ik mee in het pashokje. Ik zag al dat hij redelijk strak zat, maar zij vond hem prima. Ik opperde dat hij bij de billen niet helemaal goed zat en ze antwoordde: “No, it’s right”. Toen ze de riem ook nog aanhaalde en haar buikje erover uitpuilde zei ik dat ze zo misschien een 'stomach ache' zou krijgen en toen bedacht ze dat ze toch maar een maatje groter moest. Tot twee keer toe pakte ze mijn hand stevig beet en liep met me door de winkel naar de andere afdeling, zo schattig.

Mbali, de stugge maar oh zo lieve 18jarige hier, weinig voorbereid op een zelfstandig leven in de toekomst, was aan het twijfelen over haar aankopen en in de stress. Ze wilde een broek, schoenen, een rok en een trui. Dat ging niet, dus ze moest van mij kiezen. Lastig. Toch een broek dan, en het liefst in maatje 32. Nu heb ik hier Zuid-Afrikaans maatje 34 en een iets bescheidener achterwerk dan Mbali, dus ik opperde ook bij haar voorzichtig dat ze ook maatje 32, 34 en 36 mee kon nemen in het pashok, gewoon voor de zekerheid. Dat vond ze een goed idee en het werd maatje 36, maar die broek was toch niet leuk.

Iedereen dacht waarschijnlijk dat ze het wel aankon met haar 18 jaar en ze kan ook een stijfkop zijn en je de indruk geven dat ze niemand nodig heeft, maar hier had ze duidelijk hulp nodig. Ik heb haar blijkbaar goed geholpen, toen ik voor de terugreis de bus instapte, klopte ze enthousiast op de stoel naast haar en riep: “Brie!”. Ter vergelijking, als je net bij MoP komt werken en je zegt haar gedag, kijkt ze je niet eens aan en blijft stil.. Gezellig achterin gezeten samen. Ik had van Mara nog een iets te grote korte broek liggen die Mbali wel zou passen, die heb ik haar nog gegeven, toch alles wat ze wilde gekregen. Mara, bedankt!

Vrijdag
Vrijdag koud, vergeleken met de warme dagen van deze week. Wel weer veel onweer en regen, maar (we kloppen het af) meestal elektriciteit. Niet altijd internet, mazzel vandaag dus.

Zaterdag
Nu bewolkt, heel Mother of Peace is verlaten. Wilma, Anke, Roos (Umthombo) en Tamara (Be More) zijn naar Sinethemba, een ander project van Be More. De andere vrijwilligers zijn een boottocht doen, Mr. Price leegkopen en naar de markt. Ik heb een rustig dagje en dan vanavond naar de hysterische cupfinal voetbalwedstrijd van de Orlando Pirates tegen Ajax Cape Town. Lastig, ben ik nu voor de Pirates, want dat zijn alle jongens van I Care, of moet ik mijn Ajax Amsterdam hemd aan? Ik ben heel benieuwd, ben nog nooit in een stadion naar een wedstrijd gegaan en het moet een echt feest zijn. Zeker bij de finale. Erg veel zin in dus. Kijken of ik daarna bij de jongens kan pitten, morgen mee naar de kerk en daarna met ze hangen.

Ben ondertussen een beetje bezorgd om Skhumbuzo. We hebben hem thuisgebracht, maar vorige week zaterdag spotte Sthembiso hem in Durban. Toen ik hem zondag belde, zei hij dat hij met zijn broer iets moest kopen voor zijn familie en hij was toen weer thuis. Maar vannacht om 2.20 belde hij me twee keer. Mijn geluid stond zacht, dus ik heb het niet gehoord en toen ik vanochtend belde, stond zijn telefoon uit.. Raar! Hopen dat hij braaf thuis is en dat er iemand met zijn telefoon zat te spelen. Sphiwe hebben we nog niet opgezocht in de gevangenis trouwens, omdat het personeel de telefoon amper opneemt en ik er niet achter kon komen wanneer bezoekuur was. Gisteren namen ze eindelijk op, kijken of ik met Nicola volgende week kan gaan.

Fijn weekend allemaal!

FOTO'S:
- 1. Sanele en Mthokosizi aan het chillen achter mijn huis
- 2,3. Tha aan het zwemmen
- 4. De I Care bus, een onverlaat had een zijruitje gesloopt..
- 5 t/m 11. Op het strand zondag.
- 12-14. Bij het strand is een zwembad (met zout water, rare gewaarwording de eerste keer) en ik maakte vrienden met wat kleintjes. Als je hier je duim naar iemand opsteekt zeg je 'Sure' (uitspraak 'shore') of 'Sharp Sharp'.
- 15. In Blue Sky Mining eten met alle vrijwilligers en onze nieuwe vrienden van Umthombo
-16 t/m 19. Shoppen in Pavillion. Bij de fontein staat Olwethu/Gogo. De Sky Diver Bratz pop-foto was voor Anke en Wilma, die zijn zo gek geweest om zich uit een vliegtuig te werpen de afgelopen week..
- 20,21. De kleine Siyabonga/Tia bewijst dat je van shoppen moe wordt, hij was op mijn schoot in de bus in slaap gevallen. Zo zoet.

Lieke: Mbali vroeg van de week wanneer je terugkomt, ze heeft er zin in!

.

57. Een superdag, toch verdrietig

Fri, 05 Dec 08 15:32:41 +0100

Sanibonani lezers,

De dag na mijn vorige weblog alweer een nieuwe, moet even wat dingen van me afschrijven. Zoals ik al eerder heb geschreven, kan alles hier ineens veranderen. We hebben bij I Care een superdag gehad! De laatste dag van school en de grote Prize Giving Day. De jongens waren vanochtend in een goede bui. Ik had koffie meegebracht voor iedereen, dat we dronken terwijl Sandy een bijbelverhaal las. Nog een laatste keer de liedjes en opkomst oefenen en dan showtime!

Er waren dit keer veel ouders, tantes, gogo's en broers en zussen gekomen, heel leuk en bijzonder om de familieleden van de jongens te ontmoeten. De familie van Andile had ik nooit ontmoet en Simanga's moeder en broer waren er weer. Ook van de andere boys had ik sommige familieleden nooit ontmoet. De hele I Care staff was er en bijvoorbeeld de outreach worker zie ik ook niet zo vaak, dus feest.

Gill speechte en bedankte iedereen persoonlijk, over mij ook een mooi en vleiend verhaal (met de uitgesproken wens dat ik nooit meer terugga naar Nederland!). De jongens zongen prachtig, daarna predikte Qaphela (zijn nieuwe ding) met bijbel in de hand en Lindelani en Andile bedankten I Care voor het veranderen van hun leven. Toen eindelijk de award-ceremonie, veel applaus, blije gezichten en gelukkige jongens. Na afloop eten en drinken en veel kletsen met familie en collega's. Tassen pakken, knuffelen, afscheid nemen, nog meer knuffelen en hup de bus in. De meeste jongens gaan de hele vakantie naar huis, dus die zie ik pas op 21 januari weer. Zo lang! De jongens die niet naar huis kunnen, heb ik gevraagd of ze niet een keer per week hierheen willen komen en dan doen we computerles ofzo. Dat vonden ze een goed idee, Siphiwe zei zelfs: "Twice a week, miss"

Toen alles was opgeruimd, alle jongens naar huis en na het afscheid van juffen was het ineens zo raar. Had gewerkt om alles af te krijgen, rapporten klaar, klas schoon. En ineens is iedereen weg. Ik mis ze nu al! De komende tijd ga ik twee a drie dagen voor Mother of Peace werken en daarnaast vakantie-activiteiten met de achtergebleven jongens. Lessen voorbereiden, etc. Druk genoeg dus, maar toch ga ik ze missen, ga maar veel bellen, gelukkig hebben veel boys nu een telefoon :)

Vanmiddag verontrustend nieuws gehoord dat me na het hysterische geluk van vanochtend weer even van mijn stuk heeft gebracht. Je hoort hier voortdurend schokkende dingen, ook via Bobbi Bear. Ik schrijf er niet altijd over op mijn weblog omdat ik vooral het positieve wil benadrukken en niet toekomstige vrijwilligers wil afschrikken. Er gebeurt hier ondertussen wel van alles, waar je nooit aan kan wennen. Gang rapes van jonge meiden, familieleden die elkaar allerlei slechts aandoen, een kaping van een auto vanochtend hier om de hoek onder bedreiging van een pistool, criminaliteit, racisme en nog eens, veel veel verkrachtingen..

Je kan het niet altijd heel dichtbij laten, omdat je je werk zo lastig kan doen als je chronisch verdrietig bent. Maar net gehoord dat een jongen hier uit de buurt een meisje heeft verkracht. Slachtoffer 14 jaar, dader nog jonger. Ver van mijn bed kun je het dan niet meer houden, als je beide kinderen in kwestie kent. Soms.. heel soms.. is het lastig. Verkrachting is sowieso een heftig ding en dan gaat het ook nog om kinderen. Wat doen we elkaar toch allemaal aan. Heel kwaad worden op de dader om stoom af te blazen zit er zelfs ook niet in, hij heeft zelf een bizar verleden van verwaarlozing, misbruik en andere ellende achter de rug. Je leert hier te begrijpen hoe verkrachters en moordenaars zo worden als ze zijn.

Je moet je maar blijven focussen op de kinderen waar het mede door jou wel goed mee gaat en kleine overwinningen koesteren. Bijvoorbeeld Andile die een award krijgt voor het overwinnen van persoonlijke obstakels en een speech houdt en zo trots is op zichzelf en ook op zijn teachers.

Of Thobani die altijd als ik zeg dat ik van hem houd antwoordt met: "Okay". En vandaag plotseling met een blij hoofd zegt: "And me too!"

Of Mlungisi die zegt dat hij me gaat missen als hij al die weken thuis is. En zegt dat hij zijn telefoon bij de buren gaat opladen omdat ik anders niet kan bellen.

Of Simanga die helemaal blij is met zijn nieuwe telefoon en mij meteen belt als hij thuis is, er meteen zijn beltegoed doorheen jagend, alleen maar om me te melden dat hij veilig thuis is. En hetzelfde deed Sbonelo, even hallo zeggen en ik ben thuis. Zo lief.

Of de liefde van de staff en juffen van I Care die zo blij met me zijn en bidden dat ik hier blijf. De trotse gezichten van de familieleden van mijn jongens en hun verbaasde maar blije hoofden als ik ze in Zulu bedank voor hun komst en een goede reis terug wens.

En natuurlijk jullie lieve reacties na het lezen van dit bericht, bij voorbaat dank :)

56. Domweg gelukkig

Thu, 04 Dec 08 13:01:57 +0100

Sanibonani!

Ik zal de komende tijd wat minder digitaal zijn, de vrijwilligerscomputer bij Mother of Peace is gestolen. Afgelopen weekend hadden we weer onweer, storm, hagel zelfs en een tornado die over Amanzimtoti raasde. In het donker hebben dievegges het ervan genomen, zijn over het hek van MoP geklommen, hebben de tralies van de vrijwilligersruimte doorgezaagd en zijn door het raam geklommen. Computer en dvd-speler gejat. Helaas.. Voel me er geen seconde minder op mijn gemak door, dus dat is mooi.
(Debbie, mocht je dit lezen, de cd met foto's van I Care zal dus even moeten wachten, kan voorlopig niet branden...)

Zwembad
Deze week ben ik weer domweg gelukkig in Zuid-Afrika. Afgelopen zaterdag bleef ik bij MoP, hysterisch warm, dus met de hele bups naar het zwembad hier om de hoek. Lekker lopen, fijn om eens buiten te zijn zonder mannelijk gezelschap. In het zwembad was het zo leuk! De kleintjes kunnen niet zwemmen, maar springen vol vertrouwen het water in. Da's dus af en toe snel opvangen. Sandile, gehandicapt en dol op water, op je heup, kleine Andiswa die geniet als waterrat en Dotta, een al wat groter jongetje die ineens bedacht heeft dat hij van me houdt en om me heen hing als een baby. We moesten af en toe de jongens uit de buurt van onze oudere meiden afplukken, maar gelukkig kan ik heel goed boos kijken, in combinatie met 'stop', 'ga weg' en 'opzouten' in Zulu. Ze begrepen me best. De meiden daarentegen snappen het niet zo goed. Als je zelf ooit door iemand onzedelijk bejegend bent, kun je niet zo goed grenzen stellen. Ik probeerde de meiden dan ook uit te leggen dat je vooral niet moet lachen en terugpesten als je het niet leuk vindt wat de jongens doen. Zo houden ze namelijk niet op. De jongens sprongen met z'n vieren tegelijk op de meiden, dus we moesten de boel in de gaten houden. De meiden snappen het nog steeds niet zo... Langzaam aan.

Charity
Zondag mee naar de kerk, wat zowaar erg leuk was. 's Middags met de boys naar een charity ding, op zich leuk bedoeld. Jongens kregen lunch en een kadootje. Maar na afloop moesten wij de tafels en stoelen van alle mensen opruimen en helpen afwassen. Dat noem ik geen kerstfeestje. Arme jongens. Dat is wel lastig soms. Mensen denken zelf vaak dat ze ons een enorm plezier doen met sommige dingen, en met elke positieve aandacht zijn we natuurlijk heel blij, maar de jongens moeten soms komen opdraven terwijl het niet perse een heel leuk of goed iets is voor ze.

Andile en Simanga
Met de jongens gaat het verder goed, bij Mother of Peace ben ik ook druk en we doen ons best. De jongens hebben heel hard gewerkt om alle Paces af te krijgen. Vandaag hebben ze hun rapport gekregen en Andile kwam zowaar niet meer uit zijn woorden na mijn overdonderende (positieve) speech. Ik had twee oude telefoons mee uit NL die ik graag aan Simanga en Andile wilde geven. Maar dat geeft natuurlijk 'een jealous' bij de anderen. Heb het sneaky kunnen regelen. Alleen mijn jongens hadden deze week genoeg 'merits' om naar de storeroom te gaan. Robert bleek ineens twee gedoneerde telefoons in de storeroom te hebben, die ze mochten uitkiezen. De jongens stuiterden mijn klaslokaal door van blijdschap. Simanga heeft de telefoon nu aan zijn hand vastgeplakt zitten en heeft gedanst van geluk. Bedankt, familie!!

Nieuwe vrijwilligers
Maandag is de nieuwe groep vrijwilligers aangekomen. Een leuke groep gemotiveerde dames, dus daar zijn we erg blij mee. Wilma en ik hebben ze afgelopen dinsdag getraind om Thrass te kunnen geven, of in ieder geval mee te helpen in de homeworkroom. Ze waren heel enthousiast. Zie foto's, puzzelen om in snelste tijd het alfabet op volgorde te krijgen. We hebben ze een deel van de training als kinderen behandeld, om ze te laten zien wat we de kinderen dagelijks aandoen :)

Thandazani
Dinsdag was kleine Tha te gast in mijn klas. Vanaf januari komt hij elke dag in de klas, dus hij kwam even wennen. Ik wilde hem ook even observeren, zodat ik in de vakantie een plannetje voor hem kan maken. Ik was onder de indruk van hem. Hij kan zich beter concentreren dan ik dacht en het was erg leuk om hem erbij te hebben. Altijd leuk om een leerling te hebben die je om de haverklap om de hals vliegt en in Zulu zegt dat hij van je houdt! Dat doet Andile ook nog wel eens, maar die is toch wat groter gegroeid de afgelopen maanden :) Zie foto van Tha achter de computer.

Ushaka met Inkwali
Gisteren was ik mee naar Ushaka met grade 7 van Inkwali Primary School. Superleuke dag gehad! Natuurlijk eerst op school een tijdje wachten, geen idee waarop. Toen kwamen de taxi's en konden we met 44 hysterische kinderen op weg naar Durban. Het was een beetje bewolkt, wat de pret niet mocht drukken. Uskaha heeft een wet 'n wild-glijbanen paradijs en de kids genoten volop! Ze kunnen vaak niet zwemmen, maar met z'n allen zorgen we ervoor dat we niet verzuipen. Van de glijbanen af, lekker gillen. Een burger en patat bij de lunch en daarna weer het water in.

Verloren zoon Sphiwe
Tussendoor even het strand op in mijn eentje. Ik zag een groepje straatkids en wilde checken of Sphiwe erbij was. Ik stond eerst een beetje de kat uit de boom te kijken en zij ook. Eentje herkende me en keek terug. Iets later stak hij zijn hand op, zodat ik ook kon groeten. Vijf minuten later zat ik naast ze te kletsen. Ze waren met twee begeleiders van Umthombo, ook een organisatie die voor straatkinderen werkt. Ook een Be More project overigens. Ik vind het zo bijzonder hoe de jongens reageren. Buitenstaanders zullen vast bang zijn voor een groep jongens op de straat of het strand, je ziet wel aan hun kleding en soms aan hun hoofden dat het straatboys zijn. Maar als je ze aanspreekt blijken het altijd gewoon jongens te zijn. Die ook behoefte hebben aan een praatje en wat aandacht op zijn tijd. Ze konden me vertellen dat Sphiwe laatst is opgepakt. Ze waren er nogal ontstemd over, hij was opgepakt voor diefstal, met nog een jongen, terwijl ze het niet gedaan hadden. Hij zit in de gevangenis in Westville, een wijk in Durban. Even met ze gekletst en toen terug naar Ushaka. 's Avonds het besproken met Nicole en zij wil me gelukkig wel rijden, volgende week zie ik mijn verloren zoon weer! We gaan hem opzoeken, hopelijk kunnen we iets voor hem doen.

Morgen een grote dag
Morgen de grote Prize Giving van I Care en de laatste dag van school voor de vakantie. Zoals altijd zijn de jongens de dag ervoor niet te genieten. Vandaag een beetje zenuwachtig en dat uit zich in ruzies en rebels gedrag. Morgen komt het allemaal goed en staan we ongetwijfeld weer met tranen in onze ogen ontroerd te zijn door onze jongens. Wat een leven he?

.

55. Don't ever be less

Sat, 29 Nov 08 08:42:53 +0100

Sanibonani!

Ninjani bafethu?
Ik hoop dat alles wel is in het koude Nederland. Wat een vreemde gewaarwording om je in Zuid-Afrika zorgen te maken over je verbrande schouders, terwijl je familie in Nederland een sneeuwpop aan het maken is!

Vorig weekend gechillt in Durban en dat was heerlijk! Na zeven maanden hier heb ik voor het eerst voor de lol voor mezelf zonder kinderen op het strand gelegen!! Heerlijk. Op het strand zijn met de kids, danwel I Care boys, danwel Mother of Peace-kids is altijd supergezellig, maar even alleen op je handdoek is af en toe heel fijn. De golven zijn hier hoger dan in NL en de stroming sterk, dus je moet altijd goed oppassen bij het zwemmen en niet te ver.

Deze week waren de jongens op kamp. Het is een groots gebeuren met kinderen uit het hele land. Alle jongens zijn weg, behalve Tha en ook de jongste jongens van Morningside zijn daarheen. Ik mocht helaas niet mee, was graag met ze mee gegaan. Dat was ook een goede gelegenheid geweest om wat meer van het land te zien, want het kamp is meer richting het binnenland, vijf uur rijden. Ook een gevaarlijke onderneming blijkt, want begeleider Lucia van I Care is gebeten door een puff adder en moest naar het ziekenhuis voor tegengif. Nu het heter wordt, krijgen we weer meer slangen te zien, bbrrr…

Dinsdag geshopt met de juffen van I Care. Op 5 december hebben we een grote Prize Giving Happening op school. Dat is de laatste schooldag voor de zomervakantie en dan komt iedereen van kantoor de jongens veren in hun achterste steken. Alle jongens krijgen een trofee, bijvoorbeeld ‘most improved maths’ of ‘most impressive leadership’ en ze krijgen allemaal een boek. Ze mochten kiezen wat voor boek ze wilden hebben, dus op kosten van I Care boeken geshopt. We hebben een indrukwekkende stapel en volgens mij hebben we voor iedereen iets dat hij echt leuk vindt.

‘s Middags meegeholpen in de huiswerkkamer. Thrass heeft een heel leuk computerprogramma en de kinderen van Mother of Peace gaan een keer per week naar de computerroom tijdens de huiswerkkamer, om Thrass IT te doen. Goed om te zien dat ze het leuk vinden en dat ze allemaal inmiddels een beetje computerskills hebben. Woensdag heb ik zelf lesgegeven in de huiswerkkamer, was erg leuk en het ging goed.
Daarvoor hadden we met I Care een staff meeting bij juf Sandy thuis met gezellige lunch.

Donderdag een fantastische dag gehad als afsluiting van het schooljaar op Inkwali Primary, een school hier op de heuvel waar de meeste MoP-kinderen naartoe gaan. Wilma en Ireen hebben dat voorbereid en het was een heel spektakel! Met 344 kids hebben we op/in luchtkastelen gesprongen, cakes versierd, een clown gezien, hotdogs gegeten, gedanst met een echte Zulu-dj en nog meer pret. Ik was mijn camera vergeten, kijk voor foto’s op: http://wilmavanwijngaarden.helptmee.nl. Een aantal kids had snel door dat ik een beetje Zulu spreek, dus ze kwamen steeds op me af en dan hoorde ik in Zulu zeggen: vraag het dan, vraag het! Dan kwamen ze in Zulu gedag zeggen en zich erover verbazen dat deze mlungu terug kon spreken. Ik leer niet zoveel meer bij, moet me toch meer over mijn Zulu-boeken gaan buigen. De kids hebben enorm genoten en we hadden zelfs kinderen uit de community die aanschoven, kan allemaal! Deon was verkleed als Father Christmas (stond je goed, Deon :).

De dag voor de Funday stond Thobile voor mijn deur. Ze had niets om aan te trekken en op zo'n afsluiting moet je natuurlijk goed voor de dag komen. Nu heeft Thobile ongeveer het grootste achterwerk van heel Mother of Peace (serieus!) en toen ze vroeg of ze naast een jurk ook een legging mocht lenen, had ik toch mijn bedenkingen. Maar je kan toch geen nee zeggen. Zie de foto, ze zag er prachtig uit. De dag erna hing mijn jurk fris gewassen aan mijn waslijn.

Toen ik mijn tas kwam halen in grade 6 werd ik uitvoerig bedankt voor de dag. "Siyabonga, may God bless you!" Het was leuk voor mij om eindelijk eens op Inkwali mee te lopen. Ik moet altijd zelf lesgeven, dus kan nooit met de vrijwilligers mee daarheen. Wilma heeft me uitgenodigd om aanstaande woensdag mee te gaan op een uitje met grade 7 (vergelijkbaar met groep 8). Zij gaan bijna van school af, dus as woensdag gaan we zwemmen en glijbanen bij Ushaka in Durban. Ik mag een dag vrij van I Care en kan niet wachten!

Voorlopig zonder jongens dus weinig nieuws over hen. Lee, voormalig I Care jongen die in augustus is weggelopen omdat hij ruzie had met de huisvader, is opgedoken in Morningside. Hij ziet er niet al te ‘goofed’ uit. Hij is minder hartelijk en minder gelukkig dan hij bij I Care was, maar ik ben niet al te bezorgd over hem. Met Thabo en Vukani gaat het minder goed. Ik vraag met echt af wat er van Thabo moet komen… Hij doet niets, gaat niet naar school, hangt de hele dag rond, snuift lijm volgens mij en doet als hij mij ziet alsof hij hartstikke vrolijk is. Sneu.. Vorig weekend in Durban steeds om me heen gekeken of ik Sphiwe zag, maar helaas. Ik mis hem!

Vrijdag hadden we bij Mother of Peace de maandelijkse verjaardagen van de kinderen, een afsluiting van thema Vriendschap, afscheid van de November-vrijwilligers en een gezamenlijke lunch. Heel gezellig. Zelfs de tuinmannen durfden aan te schuiven, al was het schoorvoetend. Het werd lijfelijk duidelijk hoe vrijwilligers de spil zijn tussen Zulu-personeel / Zulu-kids en de blanke leiding. De tuinmannen, huismoeders, schoonmaaksters en kids zijn allemaal aan de tafels met de blanke vrijwilligers, de rest van de blanke staff zat aan de kant. Maar dit is precies waarom we de communal lunch hebben, dit was pas de tweede keer. Volgende keer tafelzetting en om en om drie kinderen, vrijwilliger, Zulu-medewerker, blanke medewerker, drie kinderen, vrijwilliger etc.. Er is werk aan de winkel.

Mijn kleine vriend Lwazi, de kleinzoon van Patience, groeit als kool en wordt met de dag mooier. Ik moet me elke keer bedwingen om hem niet te stelen. Zie de foto's met trotse oom Thabani, moeder Thanda en oma Patience.

Donderdagmiddag na de funday doorgeracet naar Durban voor een voorstelling van Cinderella. Een interactieve show met prachtige decors en kostuums. Ik vind het verhaal van Assepoester heel goed voor de kinderen, het leert ze te dromen van wat je zou kunnen zijn. Niet dat ik wil dat ze verwachten dat er echt een prins komt om je een glazen muiltje te laten passen, maar je kunt je wel realiseren dat er een uitweg is uit de situatie waar je je in bevindt. Je hoeft alleen maar geduld te hebben en te dromen en hard te werken om je droom waarheid te maken. Voor mij is dit jaar in Afrika een ‘dream come true’ en ik had nooit kunnen dromen dat ik het zo leuk zou vinden als ik het vind.
Het eindlied van Cinderella luidde dan ook:
DON’T EVER BE LESS THAN EVERYTHING YOU CAN BE!

.

54. Goede week

Thu, 20 Nov 08 16:47:07 +0100

Hallo,

Tijd, zin, internet en elektriciteit! Dus een tweede weblogbericht deze week. Net terug van een middagje Splash, een glijbanen- en zwembadparadijs hier in Amanzimtoti. Elke donderdag hebben we life guard training en de life guard had ons vandaag een dagje lol bezorgd. Het was eerst bewolkt, later klaarde het op, rode konen. Het was een hele leuke middag, zie foto's!

Andile gaat supergoed momenteel. Ik weet niet of hij ondergesneeuwd werd door Sphiwe of ineens zijn houding heeft veranderd, maar ik ben erg trots op hem momenteel. Hij laat zich niet meer zo uit het veld slaan als iets niet gaat zoals hij dat wil. Hij is goed bezig, met een nieuw vak bezig en dat gaat goed. Goed aan het lezen en hij reageert niet meer als een kleuter op me, wat voor mij ook een stuk rustiger is. Gisteren zei hij: "teacher Brie, you must be the best teacher i ever had". En alsof dat nog niet genoeg is, zei hij vandaag: "Teacher Brie?" Ik zei: "Yes?". "Do you know I love you?" Waarop ik antwoordde: "Yes, i know. Andile?" Hij zei:"Yes, miss Brie?". "Do you know I love you too?" Waarop hij ook bevestigend antwoordde. Wat kan het leven toch simpel zijn.

Huismoeder Nomonde is trouwens weg. Net voordat ik naar NL vertrok trokken de jongens even een boekje open over haar en Catherine had kramp in haar handen van alle klachten die we moesten opschrijven. Heftige dingen ook, Sandile heeft een duw van haar gekregen met een strijkijzer en had een mooie v-vorm in zijn arm staan, zakgeld dat ingenomen en weggemoffeld werd.. Ernstig. Ze is gelukkig ontslagen, ik was toch al niet zo dol op haar de laatste tijd. Huismoeder Mambusi moet op haar tellen passen en mag in ieder geval geen geld meer beheren. Haar houding naar de jongens en mij toe is niet heel positief. Ik geloof niet dat ze haar baan enorm leuk vindt. Ik begrijp niet zo goed waarom het zo moeilijk is voor sommige mensen om gewoon om de jongens te geven als ouders. Zeker als je daar ook nog voor betaald wordt..

Dinsdagavond hebben Wilma en ik een speciale girls night georganiseerd voor de tien oudste meiden van Mother of Peace. Dat was heel leuk en bijzonder. Zij nodigde de meiden uit waar zij goed mee gaat en ik de mijne. Ze vonden het heel leuk om bij ons te komen eten. Met de andere vrijwilligers gaat het niet altijd goed. De meiden zijn stuk voor stuk onzeker, maar uiten dit door een flinke attitude op te zetten naar sommige nieuwe vrijwilligers. Wilma en ik zijn er altijd en ze respecteren ons, dus we hebben en gezellig gegeten en het thema loverboys besproken. Een van de meiden krijgt opvallend vaak cadeaus van een jongen en we wilden ze voorbereiden op het feit dat zo'n jongen misschien wel eens iets terug gaat vragen voor al dat moois. Het was een hele toffe avond en die nacht sliep ik heel goed. Voelde me een grote zus voor de meiden en dat voelt mooi.

Maandag (ik tik vandaag niet chronologisch) liep ik met mijn karretje vol boodschappen in onze lokale checkers en kwam iemand uit NL tegen! What are the odds?! Ik ken Nicole van Brightside (de fantastische sportschool in Amsterdam waar ik een sponsormiddag mocht houden :) en ik weet nog dat ze voordat ik wegging erg geinteresseerd was. Ik heb haar mede geinspireerd om hierheen te komen (yeah!) en ze doet nu zes weken vrijwilligerswerk voor Bobbi Bear! Grappig en erg leuk, dinsdag een wijntje met haar gedronken. Haar belevenissen lees je op: http://nicolebrunsting.helptmee.nl/

Nu nog wat foto's uploaden en dan lekker eten en naar bed.
Morgen weer eens kijken wat voor avontuur we gaan beleven met de jongens.

Liefs,
Brie.

53. Mijn tweede thuis

Tue, 18 Nov 08 14:05:43 +0100

Sanibona,

Ninjani? Ik hoop dat het goed met jullie gaat. Aan deze kant alles wel. Zoals altijd kan er hier veel gebeuren in een korte tijd, meestal goed en slecht dat elkaar afwisselt. Vandaar ook mijn behoefte aan een vakantie naar huis, om bij te komen, mijn familie te zien en wat dringende zaken te regelen. Het was heerlijk om weer thuis te zijn en mijn familie te zien! Ik realiseer me des te meer hoe fijn we het hebben, hoe bijzonder het is dat je kunt gaan en staan waar je wilt, wanneer je dat wilt en hoe luxe ons leven is (dus ophouden met zeuren allemaal :). De eerste week in NL was raar en was ik echt even de weg kwijt. 's Nachts droomde ik over de jongens, werd dan wakker en sprak Engels. De laatste twee weken was ik weer helemaal thuis in NL.

Thuis in ZA twee dagen ook weer raar, maar bij het zien van mijn jongens was het natuurlijk allemaal weer goed. Nu weer helemaal hier thuis bij mijn Zulu-familie. Ik heb inmiddels twee plekken die ik thuis noem.

Toen ik in NL was, is er ingebroken bij I Care, door twee voormalige I Care jongens. Heftig natuurlijk. Met de jongens gaat het goed, die zijn een stuk steviger dan wij vaak en zijn niet zo snel van slag. Met de jongens in mijn klas gaat het heel goed. Reinier, Anke en Wilma, bedankt voor het overnemen van mijn klas, goed gedaan!

Andile gaat goed, Simanga gaat fantastisch en kan zo goed als lezen inmiddels (yeah!) en Sphiwe was blij om me te zien. Ik was bang dat hij niet meer terug wilde komen in mijn klas, omdat hij kwaad was toen ik wegging. Maar hij had een grote glimlach op zijn gezicht toen hij me weer zag en pakte meteen zijn spullen en verhuisde terug naar mijn klas. De hele week lesgegeven en vorige week donderdag met de boys mee naar huis. De huisvaders waren mee op huisbezoeken en de huismoeders waren niet vooruit te branden, dus ik trommelde het zootje op om naar het strand te gaan. De zomer is hier begonnen en dat betekent warm weer overdag en 's avonds heel veel regen en onweer. Heel gek. Overdag bloedheet, dan snel je was binnenhalen :) Op het strand was het superleuk, gezellig met z'n allen onderweg, lachen, Zulu kletsen, de kleine Tha die mijn hand vasthoudt. Supermiddag gehad en weer helemaal thuis hier.

Des te groter was vrijdagochtend de schok toen ik hoorde dat Sphiwe is weggelopen. Hij had het donderdag al gehad over op home visit gaan en niet meer terugkomen. Ik meteen de staff gebeld om te vragen hoe dat zit. Robert heeft met hem gepraat in de pauze en was van mening dat alles weer oke was met hem. 's Avonds thuis leek ook alles oke, maar hij heeft blijkbaar best een goede pokerface... Hij had vorige week ruzie gehad en gevochten met Skhumbuzo, dat was waarschijnlijk de druppel. Hij scheen ook al niet zo blij te zijn met de regels thuis en de duties die de boys moeten doen. Jullie begrijpen dat mijn dag niet zo leuk was. Ik in tranen en de jongens begrijpen dat niet zo goed. "Don't cry, teacher Brie, he's gone". Sphiwe is al vanaf het begin bij mij en ik weet dat hij moeilijk is en soms buien had. Soms kreeg ik hem uit zijn bui, soms niet, maar ik weet zeker dat hij wel weet dat ik om hem geef. Ik weet dat het zijn beslissing is en dat hij niet zo goed overziet wat hij zichzelf op de lange termijn aandoet, maar je voelt je toch niet zo geslaagd als een van je boys ervandoor gaat. Nicola en Wilma vingen mij op, daarna gewoon over naar de orde van de dag en gewoon lesgeven en je focussen op de jongens die er wel zijn. Maar het is moeilijk! Iedereen zegt dat je het jezelf niet kan aanrekenen en dat is ook zo, maar zij voelen niet voor de jongens wat ik voor ze voel. Als een van je kinderen wegloopt, raak je in paniek, wil je ze gaan zoeken en vraag je je af wat je verkeerd hebt gedaan.. Of je ze nu gebaard hebt of niet, dat gevoel is voor mij niet anders.

Over naar leuk nieuws:
Een heel leuk pakket gekregen van ex-vrijwilliger Lieke, met drop, een boek over Holland, klompjes en tulpen en narcissenbollen! Thanks Lieke!

Mijn nichtje Nikki en neefje Mila van 6 en 4 hebben kunstwerkjes gemaakt van kralen die je aan elkaar strijkt en zijn daarmee langs de deuren gegaan. Zonder moeder, helemaal zelfstandig, en hebben daarmee tien euro opgehaald. Ze vonden het namelijk zielig dat die arme kinderen in Afrika helemaal niet zo vaak wat lekkers krijgen. Hoe lief is dat?! Ik heb gisteren boodschappen gedaan en vandaag alle jongens uit hun naam een grote zak chips en een chocoladereep gegeven. Nikki en Mila, ze waren en dolblij mee! Ze zeiden: 'We like them, we love them!' Alles is alweer op. Ik heb een foto gemaakt, maar moet zo naar de huiswerkkamer, dus foto's volgen hopelijk vanavond. Veel elektriciteits- en internetuitval weer, dus ik garandeer niks.

Even een kort teken van leven, alweer honderden dingen te vertellen. Salani kahle allemaal!

Liefs,
Brigit / Brie ;)

De foto's:
1. Katongo van Morningside met een voetbalshirt van mijn broer
2. Awanda met Ajax shirt van neefje Mila
3. Sisi Nuh met mijn winterjas. Ze heeft het vaak koud en heeft geen jas, dus mijne meegenomen.
4. Nuh met kleren van Lieke. Namens Nuh ngiyabonga! Ze is er heel blij mee.
5. Kikkervergadering in het grote gebouw van Mother of Peace. Ik kreeg ze er helaas niet allemaal op. 's Avonds vliegen er vaak hele vieze grote vliegbeesten rond en daar zijn kikkers dol op. Ze hoppen dan met z'n achten achter elkaar aan en smikkelen erop los.
6. De boys met chips en chocola, gesponsord door Nikki en Mila (Rodg, ik zal de foto printen en opsturen)
7. ixoxo- frog- kikker
8/9. Manon, de boeken staan eindelijk op de boekenplanken. Sorry voor de vertraging, veel boeken vielen half uit elkaar, dus moest ik eerst plakken. De boys zijn er erg blij mee en Isaac (die het nu heel goed doet overigens!) leest met ze. Ik heb hem een overzicht gegeven van de moeilijkheidsgraad vd boeken. Er is wel 1 bijbel 'verdwenen', ik vrees door een van de jongens meegenomen tijdens mijn vakantie. Nu is de vraag natuurlijk of God dat erg vindt of niet ;)
10. Sbonelo en Tha hebben lol tijdens de schoonmaak
11. Sandile en Philani
12. Ik weet niet hoe koud het momenteel in NL is, maar kon het toch niet laten om een foto van mij in korte broek te plaatsen. De benen zijn nog wit, maar daar komt nu eindelijk eens verandering in!
13. Boeken
14. Delicatesse in de Zulu-cultuur: chicken feet! Die werden vorige week lekker opgepeuzeld op de bank terwijl we Generations keken. Ze vonden het heel raar dat ik niet wilde proeven!
15. Simanga hard aan het werk
16. Andile idem dito
17. Lindelani (altijd lachend!) aan het typen

52. Even thuis

Mon, 03 Nov 08 09:39:53 +0100

Hallo!

Even niets van me laten horen, want ik ben in Nederland! Na een halfjaar had ik behoefte om even op te laden, familie te zien, dingen regelen. Vertrek as vrijdag weer. Hierbij wat foto's.

51. Durban en braai

Wed, 15 Oct 08 16:14:11 +0200

Sanibonani,

Als ik toch mijn foto's aan het uitzoeken ben, kan ik er net zo goed nog wat plaatsen voor jullie. Ik was de foto's van de borden bij Morningside vergeten, bij deze. Ook wat foto's van Durban. Op deze kiekjes komt de stad best mooi uit de verf, dat is meestal niet het geval. En foto's van de braai van de verjaardag van Reinier afgelopen maandag. Er zitten wat leuke bij van de boys.

Ook gezellig nieuws van onze kroonprins (met dank aan postduif Peter :) :

Kroonprins promoot handenwassen in Zuid-Afrika

AMSTERDAM - Kroonprins Willem-Alexander vraagt woensdag in Zuid-Afrika aandacht voor handenwassen. De voorzitter van de VN Adviesraad voor Water en Sanitatie viert Global Handwashing day in Pretoria.
Doel van de wereldwijde actiedag is mensen ervan bewust te maken dat zij hun handen moeten wassen met water en zeep na een toiletbezoek en voor het bereiden van eten. Jaarlijks komen ongeveer 3,5 miljoen kinderen onder de 5 jaar om door diarree en longontsteking, grotendeels doordat mensen hun handen niet met water en zeep wassen. Scholen in de hele wereld doen mee aan de actiedag. Global Handwashing Day wordt georganiseerd door onder meer Unicef, de Wereldbank, en een aantal bedrijven waaronder Unilever. http://www.nu.nl/news/1789958/20/Kroonprins_promoot_handenwassen_in_Zuid-Afrika.html

Foto's:
1,2: finally enough plates
3: ik moest promofoto's maken van de jongens met gedoneerde tijdschriften
4 t/m 17: Durban, inclusief taxibusjes waar ik wel eens over heb geschreven
18: Amabhakabhaka! Once a pirate, always a pirate...
19. Een oudje met Tha
20. De camera van Wilma geplunderd en daar stond ook een leuke op van ons met Nuh
21. Met de stillle maar een van de liefste van I Care: Mlu
22, 23: Leek net een videoclip, rook en licht en dansende stoere kerels
24. Siphiwe (probeert op LL Cool J te lijken) met nieuwe liefde Anke (Myrthe, hij houdt ook nog steeds van jou, hij heeft het er maar moeilijk mee!)
25. Stoere boys
26 en 27. Met partner in Crime Wilma, hier ook voor een jaar en we werken bij MoP samen aan lesmethode Thrass
28. De echte mannen aan het bakken
29, 30. boys boys boys
31 t/m 35. Mijn grote kleine liefde Tha (zou hij in de koffer passen?)
36, 37. De jarige Job!
38. Met MoP- en Top-vrijwilliger Anke, die in mijn klas gaat invallen en dat zeer vakkundig doet. (ankebaltussen.helptmee.nl)
39. Sphiwe en Sandile, boeven van de eerste orde, maar ontzettend leuk en liefdevol.
40. Ahhhhhhhhhh

Broer, dank voor je oplettendheid :)

50. Alles is Dubbel

Tue, 14 Oct 08 22:04:07 +0200

Hallo iedereen,

Als je een week niet weblogt, heb je meteen veel te vertellen :) (sorry Rodg..) Vorige week twee dagen geen internet, net op de dagen dat ik tijd had om te schrijven. Ik loop achter.

Woensdag 8 oktober: Volunteer Day en Zodwa
Gewerkt met mijn boys in de klas. Heel ontevreden over Andile, die blijft onderpresteren om aandacht te krijgen en zoveel beter kan. Hem motiveren lukt me vaak wel, maar zorgt er wel voor dat ik hem meer aandacht moet geven dan de andere jongens, wat natuurlijk zijn hele bedoeling is. Hem toegesproken en zijn werk uitgegumd en opnieuw laten doen, kijken of dat werkt. Hij was goed geirriteerd en dat was ik ook. Een uur later begon de volunteer day. Elke maand komen de vrijwilligers van verschillende projecten bij elkaar om van elkaar te leren en bekijken ze de projecten Mother of Peace, I Care, Bobbi Bear, Isaiah54 en soms Dream Center en Agape. De vrijwilligers kwamen bij ons in de klas en Qaphela en Andile staken me daar toch een verhaal af. Ze kunnen zichzelf goed verkopen en lieten de voornamelijk vrouwelijke vrijwilligers smelten danwel lachen om hun praatjes. Andile vertelde wat I Care voor hem betekent en doet en zei: "And teacher Brie is such a nice lady". Ondanks onze irritaties houden we toch van elkaar.

's Middags stond een bekend gezicht voor het kantoor van de social worker bij Mother of Peace. Zodwa, een meisje dat hier woonde, geld heeft gestolen van haar huismoeder en er vandoor ging met een vriendje, was teruggekomen en wilde hier weer wonen. Nadat ze een gesprek had gehad met de leiding van MoP, de social worker en haar voormalige huismoeder, bleek dat we haar niet opnieuw binnen kunnen laten. En ze heeft iets gedaan wat niet door de beugel kan, maar inmiddels is ze 18 en kunnen of mogen we juridisch gezien niets meer voor haar doen. Ik kwam haar gedag zeggen en na een knuffel begon ze te huilen. Ik vroeg of ze terugkwam en ze zei snikkend: "No, it's all my mistakes". Ik vroeg waar ze nu naartoe ging en gelukkig kan ze naar haar stiefouders, maar ze had geen transport daarheen en geen geld. Wat kun je doen? Ze heeft inderdaad iets gedaan dat niet oke is, maar het blijft een kind. Een groot kind inmiddels en ze kan nu niet anders dan op eigen benen staan, maar nog steeds een kind. Ik heb haar geld gegeven voor transport en Byron heeft haar een lift gegeven naar de eerstvolgende taxistandplaats en there she goes...

Donderdag 9 oktober: vechtende familie en life saving
De jongens hebben goed gewerkt, blije hoofden en goede prestaties in de school. Mlungisi vertelde tussen neus en lippen door dat zijn home visit leuk was, maar zijn broer en moeder hebben veel ruzie gemaakt en gevochten.
Daarna Life saving op het strand. Strak blauwe lucht, gemotiveerde club jongens in het water, opdrukken, teambuilding, zwemtraining. Verbrande armen (die van mij natuurlijk) en een goed humeur.

Vrijdag 10 oktober: domweg gelukkig
Nuh, 'Sisi Nuh' voor intimi, onze collega en vriendin, was vrijdag jarig. Samen met Wilma en Mara hadden we een ontbijtje voor haar geregeld met sap, taart, muffins en broodjes en ze kreeg een leuke verrassing toen we haar vroegen om even langs te komen. Surprise!

Tijdens een van teacher Sandy's befaamde bible stories in de vroege ochtend vroeg Sandile: "If God says you must love your enemies, does He love the devil?" Zo zien we het graag, nadenkend en intelligente vragen stellen.
Geen dubbele dag, alleen maar blije dingen. Ik was weer eens zo gelukkig met de jongens. Na een halfjaar in Afrika word ik niet elke dag hysterisch gelukkig wakker omdat ik hier ben. Het is nog steeds fijn hier natuurlijk, maar de dagen lopen soms net zo in elkaar over als thuis. Opstaan, werken, nakijken, les voorbereiden, lunchen, in de homework room van MoP helpen, eten, douchen, slapen. Dat is wel een teken dat het goed gaat met de jongens, dus de rust wordt gewaardeerd. Maar vrijdag waren ze toch weer zo leuk. Allemaal in een goede bui. Voor Sphiwe had ik via Wilma een tweedehands Nokia geritseld waar hij extreem blij mee was, Lindelani was te gast in mijn klas en gedroeg zich ook gezellig. Soms word ik overvallen door hoeveel ik van ze houd. Ik zei tegen ze" Really, boys, if i wasn't your teacher, i wouldn't know what to do. You guys make me so happy". Ze kijken je aan en gaan vervolgens verder met wat ze aan het doen zijn, maar ik zie aan hun ogen dat ze me horen en het waarderen. Zoals Jetske het ooit heeft omschreven, soms zijn ze onhandig met de liefde. Ze hebben geen idee hoe ze daarop moeten reageren, maar ik zie hun reactie wel.

En dan te bedenken dat ik in juni af en toe niet wist hoe ik de nieuwe jongens moest laten zien dat ik om ze geef en er voor ze ben. Vier maanden later blijkt het heel simpel. Gewoon doen wat je altijd doet, er gewoon zijn. Lesgeven met plezier, ze laten zien dat je het heel leuk vindt dat zij er zijn. Af en toe een luisterend oor, een knuffel en een glimlach en dan komt het allemaal vanzelf. Heel blabla als ik het zo teruglees, maar het is waar.

Vrijdagmiddag weer surfles en ik heb met plezier mijn rug laten verbranden om in de branding foto's te maken van de boys. Ongeveer tweehonderd foto's gemaakt en de meeste meteen verwijderd. Ze vielen natuurlijk om de haverklap van de plank, dus die foto's moesten weg. Maar de moeite was niet voor niks, een paar superfoto's gemaakt! Er waren ook wat straatkids aanwezig die de jongens van alles (vriendelijks) toeschreeuwden, maar de jongens gedroegen zich zo goed. Ze snappen ook wel dat ze niet moeten verpesten wat ze nu hebben en laten zich niet afleiden. We kunnen ze vertrouwen, heel fijn om met ze weg te kunnen zonder je zorgen te maken.

Zondag 12 oktober: interactie, borden, lijm en alcohol
Bij Morningside mijn sponsorspullen gebracht. Thabo blij gemaakt met meer shirts, ondergoed en een handdoek. Meer lepels en eindelijk borden meegenomen en het is leuk om mensen blij te maken met zoiets simpels als een bord. We konden eindelijk 'dishen' voor iedereen, zonder snel te hoeven eten in lichtingen, snel afwassen zodat de volgende ploeg kan eten. De jongens zijn inmiddels aan mijn aanwezigheid gewend en stelden zowaar vragen. "Where have you been, it's been a while, thanks so much for the plates and everything you do for us". De interactie is fijn, want als ze niets zeggen of alleen Zulu spreken, voel je je wel eens alleen. Nu is het goed!

Kleine tegenvaller als je de gang inkomt en een sterke lijm- of thinnerlucht je tegemoet komt.. Kniesoor die daarop let ;) Ik begin ook een flinke hekel aan wiet te krijgen. Dat wordt wat als ik in Amsterdam nog eens naar mijn reggaefeestjes terugkeer. Je kan in Morningside de hoek niet omslaan of de wietlucht komt je tegemoet. Mensen kunnen blijven zeggen dat het een soft drug is en weinig kwaad kan, maar in veel gevallen is de reden voor het gebruik hier een onderdrukking van een gevoel waar je mee moet dealen, maar niet kan of wil. Uitstel is afstel. Een goede psycholoog zou wonderen doen en een hoop (verslavings)ellende besparen.

Een van de boys kwam zaterdagavond lallend thuis. Ze zeiden dat hij teveel whiskey ophad, maar zijn spraak en bewegingen deden mij denken aan druggebruik. Hij werd op mijn verzoek aan een Zulu-kruisverhoor onderworpen en daar gaf hij met een drie keer zo dikke tong antwoord op. Ik probeerde wat water en frisdrank aan hem te slijten, wat (volgens mij) een compliment opleverde. Ik verstond iets over een 'mlungu' (blanke) en wat positief gebrabbel in Zulu. Hij bleek op zijn tong gebeten te hebben, daarom de drugs-mondbewegingen. Zondag kwam ik even bij hem kijken en toen ik vroeg hoe het ging zei hij zachtjes: "I have a headache". Haha, gek he?!
Ze hebben geen first aid kit (staat nu op mijn prioriteitenlijstje, hebben we een nurse of dokter als sponsor ergens??), dus ik heb hem een pijnstiller en vitaminepil gegeven en een paar uur later was hij weer op de been. Bij het eten vroeg ik hoe het met hem ging en de jongens lachten hem uit door mijn belangstelling, maar je ziet hoeveel een minibeetje aandacht en zorg uitmaakt. We hebben voor altijd een band.

Met een van de kleinere jongens een leuk gesprek gehad over boeken. Ik heb mijn boekenkast in de klas weer eens uitgespit en een stapeltje boeken voor hem en de andere jongere jongens uitgezocht.

Tot slot 's middags even naar Mitchell park in Durban, waar ze een soort mini-dierentuin hebben. Camera net niet bij me, maar het blijft grappig om een hele bende apen los te zien lopen, langs prullenbak na prullenbak om alles brutaal leeg te halen. Nikki en Mila, jullie geloven zeker nog steeds niet dat de apen hier gewoon op straat lopen??!

Maandag 13 oktober: dood, doodslag en braai
Altijd weer even wennen voor de jongens om zich na het weekend te concentreren. Prima dag op school. Slecht nieuws gehoord. Mbuso, een van de jongens die een tijd geleden is weggelopen, is nu thuis en het blijkt dat zijn grote broer tijdens een vechtpartij iemand heeft neergestoken en vermoord. Moeders heeft niet de middelen/puf/wil om haar kinderen op te voeden, dus je bidt maar dat Mbuso zelf geen ruzie zoekt, aangezien zijn buien ook nog wel eens kunnen wisselen.

Bij Bobbi Bear hoorden we dat het kindje van een van de Child Safety Officers is overleden aan Hiv/Aids. Daar ook de hele ploeg van slag en het is zeker niet het eerste kind van een staff member dat is overleden.

Deze ellende werd weer afgewisseld door een fantastisch leuke avond met de boys. Vrijwilliger Reinier was jarig en hij vierde het met I Care house parents, boys, en MoP-vrijwilligers met een Braai op het strand. De jongens gedroegen zich voorbeeldig (afgezien van de opborrelde hormonen bij het zien van al dat vrouwelijk vrijwilligersschoon dat bij Mother of Peace komt werken) en hebben een hele goede indruk gemaakt. Iedereen was blij, lekker eten, leuk gekletst en niemand had een bui. Ik realiseerde me dat het maar vier maanden geleden is dat we de laatste groep uit de rehab kregen. En nu kunnen we in het donker op het strand braaien zonder dat we iemand in de gaten houden of bang zijn dat ze weglopen of iets raars gaan doen. Heel bijzonder. De vrijwilligers vonden de jongens erg leuk.

Dinsdag 14 oktober: klachten en vertrouwen
Vandaag weer een dubbele dag met hele goede en hele stomme dingen. Ons dinsdagochtend-kringgesprek ging over de huisouders en hoe zij de jongens behandelen. Van het een kwam het ander en ik wist wel dat vooral twee huismoeders in het bijzonder (de anderen functioneren eigenlijk heel goed de laatste tijd) niet heel erg hun best doen om zich als een ouder te gedragen, maar wat we nu hoorden dat ze uitspoken slaat alles. We hebben de info gecheckt en aan de reacties van de jongens te zien, is het waar. Sandile wordt belachelijk gemaakt na zijn home visit, krijgt een strijkijzer op zijn arm als hij te langzaam is met zijn overhemd. Lindelani en Sphiwe worden in het bijzijn van hun familie bij een home visit gevraagd: "And where is that cd you stole? Give it back!" Ze krijgen slecht te eten, spullen verdwijnen, pocket money wordt ingehouden maar toch door de huisloeders uitgegeven (geen tikfout). De lijst was 2 A4tjes lang, kortom, een zootje. Ik kan daar zo kwaad en verdrietig van worden. Kom niet aan mijn jongens en zoek dan toch een andere baan! Als je niet om ze kunt geven, ga dan iets anders doen. We hebben meteen (in overleg met de jongens natuurlijk) Nicola en Robert van I Care erbij gehaald en die zijn ook furieus. Het wordt schorsing met hopelijk ontslag als gevolg. Meestal ben ik dan bang dat we weer een vertrouwd persoon weghalen waar ze aan gehecht zijn, maar in dit geval zal het wel loslopen.

Wat me dan wel weer heel blij maakt, is het feit dat de jongens ons in vertrouwen nemen en dit allemaal durven te melden. De huismoeders in kwestie hebben gezegd dat dit binnenskamers moet blijven en de jongens krijgen thuis de wind van voren als ze horen dat wij dit weten. Maar dat melden de jongens vervolgens ook weer bij ons. Tijdens het gesprek spraken de jongens vaak tegen mij: 'Miss Brie, the problem is...' en dat maakt me blij. Ze vertrouwen me, weten zeker dat ik het beste met ze voor heb en er werk van maak, met mijn medeteachers natuurlijk.

De moraal van dit (enorm lange) verhaal:
Ik loop allang met het gevoel dat dingen hier vaak dubbel zijn. Ik heb nu een paar dagen met dubbele ervaringen achter de rug, en eigenlijk een halfjaar vol fantastische maar ook hele verdrietige dagen. In Nederland is het zoveel makkelijker om ellende buiten de deur te houden. Telefoon en televisie uit, geen kranten lezen. Hier is het onmogelijk om niets te merken van de ellende van mensen om je heen, want er is zoveel. Soms heb ik hier ook de wens om het even buiten te kunnen sluiten, even geen ellende en armoede om je heen. Maar meestel overheerst toch (gelukkig) de behoefte om er iets, hoe klein ook, aan te doen. Ook in NL, maar zeker hier is het belangrijk om je eigen geluk in de gaten te houden, zeker als er zoveel werk te doen is om anderen ietsje gelukkiger te maken.

Nilale kahle, slaap lekker.

De foto's:
1. Op het strand met mijn grote vriend Skhum, die me er steeds aan blijft herinneren dat hij me waar dan ook ter wereld komt halen om bij zijn bruiloft te zijn. De schat..
2. Simanga blijft een schatje in zijn spiderman-pak. Volgens mij is het een pyjama en hij wordt een beetje te klein, maar het kan hem niets schelen. Manon, ik moet altijd aan jou denken als ik hem zie in zijn pak!
3. Philani doet grappig :)
4. Rekken en strekken met de life saver
5. Surprise-ontbijt voor Nuh
6 t/m 11. Op het strand en surfen maar
12. Gum boot dance door de jongens van Morningside. Als ik tijd heb, zet ik mijn filmpjes een keer op YouTube, dat moet je zien.

49. Van alles en nog wat

Wed, 01 Oct 08 15:01:09 +0200

Hallo allemaal,

Vorige week vrijdag de laatste dag school voor de vakantie. Rapporten uitgedeeld aan mijn boys en ze even apart genomen om hun rapport toe te lichten. Ze doen het allemaal erg goed en ik ben trots op ze. Op vrijdagochtend drinken we altijd thee in de klas en nu met koekjes. Ik heb hun stapels werk bewaard en aan ze laten zien, ze waren erg onder de indruk van hun verrichtingen, zie foto's.

's Middags mee met Skhumbuzo, hij ging tijdens de vakantie naar huis. Het is bizar om te zien waar de jongens vandaag komen en hoe ze voor I Care leefden. Krotjes met een stroompje water erlangs, waarvan niet duidelijk is of het afwaswater en urine is. Heel ranzig. Foto's gemaakt van hem en zijn broers. Een van zijn vrienden is of tegen een bus aangelopen of met zekere regelmaat tegen een stel vuisten, hij heeft een enorm beschadigd gezicht. Best eng om te zien. Skhum vindt het altijd leuk als we met hem meegaan, goed geknuffeld voordat we weggingen en nog even gecheckt of hij niet ging roken oid in de vakantie. Hij zei van niet..

In het weekend was ik bij de boys van Morningside. Thabo (weggelopen bij I Care wegens incident met huisvader) is inmiddels van de straat en naar Morningside gekomen. Hij is flink afgevallen en ik was blij om hem te zien. Ik had een t-shirt voor hem meegenomen, hij heeft amper kleren. De dag nadat ik hem weer had gezien kwam ik hem verdwaasd (combi tussen verdwaald en verbaasd :) in de gang tegen met enorm witte lippen en een witte rand om zijn mond. Het breekt je hart. Hij is wel zo slim om naar Morningside te komen, nu heeft hij weer een dak boven zijn hoofd en te eten. Maar zijn lijmsnuif-gewoonten van de straat heeft hij helaas meegenomen. Hoe breng je zo'n jongen toch aan zijn verstand dat dat een van de domste dingen is die je kan doen in je leven? Het ging al niet heel snel op school voorheen, hij zal er nu niet veel slimmer op worden.

Eindelijk foto's gemaakt van de shacks beneden bij Morningside. Ik weet niet of je het goed kunt zien, maar naast het huis in een dalletje wonen mensen in hutjes zonder elektriciteit en water. Het kleine mannetje op de foto heet Junior en kan dansen als de beste! Zo'n schatje. Ik heb eindelijk plastic borden gescoord voor de jongens. We hebben er niet zoveel, ik schreef al eerder dat de eerste lichting snel moet eten, zijn bord afwast en afstaat en dan kan de tweede lichting eten. Zo gaat dat door tot iedereen heeft gehad. Nu hebben we genoeg borden en bekers voor limonade en lepels. Ook nog wat meer t-shirts en handoeken geregeld voor Thabo en een kussen, slopen, tandpasta, etc. Die jongens hebben niks, het is bizar.

Sipho, ex-huisvader van I Care, kwam het weekend langs om mee te eten. Hij heeft nog steeds geen nieuw werk en zegt zelf als antwoord op hoe het gaat: 'still struggling'. Hij is afgevallen en doodongelukkig. Ik schreef in mijn laatste bericht dat ik er soms moe van wordt dat iedereen geld van je wil, maar wat kun je doen? Heb hem geld gegeven voor eten, je moet toch wat. Ik denk dat ik nooit rijk zou worden in dit land, zoveel mensen hebben niks en je kan niet anders dan delen.

Zondag speelden de Orlando Pirates (gecoacht door onze eigen Ruud Krol! die tenenkrommend Engels spreekt overigens, je schaamt je dood) en we keken met alle boys op de bank. Supergezellig. Ze praatten allemaal door elkaar en klagen en puffen en steunen en schreeuwen als het niet goed gaat. Ik versta het natuurlijk niet, maar de strekking is heel duidelijk. Bij goede acties wordt keihard geklapt en roepen ze: 'Hare, Hare' (goed gedaan). De Pirates verloren, maar niet iedereen was ervan onder de indruk. De helft van de jongens was voor Bay United.

Zondag voor ze gekookt en een enorme pan curry gemaakt. Reem, ik kan zeker wel bij Peter Pan komen werken als ik terug ben in NL? Voor 40 man draai ik mijn hand niet meer om..

Maandagochtend in de taxi terug naar Amanzimtoti. Het blijft een interessant fenomeen, elke keer kijk ik mijn ogen uit. Weinig mensen hebben hier een eigen auto, dus we zijn afhankelijk van public transport, hier in de vorm van taxibusjes. Ook kleine ondernemers nemen de taxi. Afgelopen maandag deelden we de taxi met een stuk of 7 vrouwen met al hun handelswaar, zo'n tien enorme rieten manden/tassen, 2 vrouwen met vuilniszakken met fruit op schoot en de achterbank was bezet door een meneer met zijn enorme dozen sinaasappels, uien, aardappels, meel en wat niet al meer. Je probeert er maar niet aan te denken wat er gebeurt als je plotseling heel snel uit de taxi moet. Van Morningside naar Mother of Peace heb je drie taxi's nodig en soms vertrekt hij pas als hij vol is. Zulu-mensen zijn dat gewend en zonder mokken wachten ze in de taxi of maken een praatje. Daar kunnen Nederlanders in het openbaar vervoer nog iets van leren!
Ik denk niet dat ze me inmiddels kennen op de route, maar een taxichauffeur vroeg me in Zulu om de deur te sluiten! Een groot compliment. Hij noemde me daarbij SISI, wat zus betekent. Ik hoor erbij! ;)

Morgen weer terug naar Kingsway hospital, ik ben een graag geziene gast inmiddels. Vorige week terug naar mijn dokter, want ik had twee maanden na de operatie nog klachten. Een echo gehad en ik heb alweer een (kleine, andere) cyste. Gaat lekker! Een antibioticakuur gehad de afgelopen week en morgen weer kijken of alles nu in orde is, hopelijk heeft mijn lichaam de boel opgeruimd. Prayers are welcome!

Vandaag zou ik meegaan om Tha naar zijn home visit te brengen, maar het is een uberAfrikaanse afspraak. Het is nu 15 uur, we zouden op 10 uur gaan en ik denk zomaar dat het niet meer doorgaat. Oh well.

Salani kahle!

p.s. ik schreef eerder al dat Zulu-vrouwen niet bang zijn om elkaars borsten aan te raken en dat een van de huismoeders mij laatst half aanrandde. Op een van de foto's zie je eenzelfde ritueel! Ik sta rechts op de foto en de vrouw naast mij ondersteunt de borst van haar buurvrouw.. Beter dan een bh!

48. Sugar cane

Tue, 23 Sep 08 14:32:05 +0200

Sanibona,

Een hier terugkerend ritueel is het in de hens steken van suikerriet. De werkers van Illovo Sugar werken zich de hele dag in het zweet om suikerriet te kappen, wat vervolgens wordt verwerkt tot mooie kleine witte korreltjes.
Ik weet niet in welk stadium de suikerriet wordt verbrand, maar regelmatig staat het hier in de hens. Mother of Peace wordt omringd door suikerriet. Vandaag zat ik nietsvermoedend mijn mail te lezen, toen ik een enorm kabaal hoorde. Een knapperend haardvuurtje is er niets bij. Hele lappen suikerriet in de fik, vlak naast het hek van Mother of Peace.

Veel foto's gemaakt, vrijwilliger Dave van Bobbi Bear had ook zijn camera gepakt. Zie de foto's hieronder. De kinderen van de daycare hadden net pauze en een aantal stond gillend en huilend te kijken, bang voor het vuur. Later durfden ze dichterbij te komen toen de mannen ze vriendelijk een stok sugarcane aanboden. Aanvankelijk was ik teleurgesteld dat je de vlammen niet goed kon zien op de foto, totdat het ineens vlakbij oplaaide, een muur van hitte die op je af komt en de vlammen die boven de (het?) suikerriet uitkomen.

Afgelopen zaterdag was Sbonelo jarig, het feestje was gezellig. Het feestje van Philani was van vrijdag naar zondag verplaatst. Geen probleem, de vrijwilligers van MoP die mee zouden gaan, konden ook op zondag. Toen ik zaterdag aankwam bij de jongens, had ik net het feestje van Philani gemist. Hadden ze verplaatst naar zaterdag zonder mij dat te vertellen, en de vrijwilligers konden zondag niet meer komen. Op z'n Afrikaans.

Ook Afrikaans: vrouwen zijn hier minder gesteld op hun persoonlijke ruimte. Ze raken vaak je borst even aan als ze je aandacht willen of aaien er gerust over heen als ze duidelijk willen maken dat je een mooie jurk aan hebt. Daar ben ik inmiddels aan gewend. Een van de I Care huismoeders maakte het zaterdag wel heel bont. Ze gaf me een welkomstknuffel met als bonus een fikse massage voor mijn linkerborst! Ik heb haar hand verwijderd en 'how! what are you doing' of iets dergelijks gezegd. Ze zag niet in dat het niet gepast was verder. Daarna het nieuws dat het feestje zondag niet doorging en ik de vrijwilligers dat moest laten weten en het feit dat mijn jongens wel eens klagen over de behandeling door hun 'moeders' en ik had het goed gehad met de huismoeders, in ieder geval die in de downstairs house. Upstairs gaat het stukken beter, de vrouwen gaan interactiever met de jongens om, geven ze meer aandacht. Nog steeds behandelen ze de jongens niet als hun eigen kinderen en hun manier van opvoeden is nog steeds niet zoals we het willen zien, maar ze doen hun best.

Verder een mooie dag vandaag, na een regenachtig weekend. Lekker zonnetje, lekker warm. Morgen vrij, Heritage Day.

En naast het feit dat we geen president meer hebben, gebeuren er ook andere vreemde, hilarisch-tragische dingen in Zuid-Afrika:
http://www.nu.nl/news/1756298/122/Vrijpartij_op_spoor_eindigt_fataal.html

Stay well, peoples.
Liefs,
Brigit.

Ook op de foto's: kleintjes Awanda, Andiswa en Andy die vanochtend met Nuh bij mij op bezoek waren. En Frits/Whiskey/Fritskey, de huiskat. En wat foto's van de surroundings van Mother of Peace (inclusief groentetuin). Ben hier zo gewend dat ik amper nog om me heen kijk. Bedacht me vandaag weer dat ik toch best een in mooie omgeving woon.

Personal notes:

Voor Reem en Depender:
Foto's gezien? 'If you continue to burn down the herb, we're gonna burn down the cane fields!' Binnenkort samen reggae luisteren?

Manon, mis je Frits? :) Vervelend dat je je niet lekker voelde. Ik had je bericht wel gekregen, maar weer geen airtime. Morgen geen school, donderdag en vrijdag wel, daarna een week vakantie. We horen je wel! Dikke Qabula van ons. Willie komt tegenwoordig bij mij koffie drinken 's ochtends, hij moet jou wel HEEL erg missen ;)

Lieke, wat een goed nieuws joh! Ik verheug me erop. Ik zal Sipho je nummer geven, kijken wattie doet.

Nicole, dat was jij dus! Leuk dat je nog steeds mijn weblog volgt. Andiswa heeft inmiddels ingevlochten haar, staat haar erg grappig. Ze is nog steeds cute en bazig!

Marieke (hockey-MoP-Marieke!) bedankt voor je sms! Alles gaat goed hier. Van operatie ben ik zo goed als hersteld en met de I Care hockey-helden gaat het goed. Succes met je paper, misschien kun je je ervaringen hier erin verwerken. Aan welke Thandeka moet ik de groeten doen? In huisje van Purity, zus van Phelelani, of die andere?

En last but certainly not least: Merlijn de Roos, welkom in de wereld!
Ing, het zal wel even duren voor je weer rechtop zittend voor de computer kan en uberhaupt interesse hebt voor de wereld buiten je zoon, maar mocht je dit lezen: GEFELICITEERD met je zoon. Liefs voor jou en Stijn, kan niet wachten om Merlijn te zien!

47. Surfen

Fri, 19 Sep 08 18:02:29 +0200

Elke vrijdag hebben de boys nu surfles, weer of geen weer. Regen dus vandaag, maar alsnog bikkelden ze driftig door in de golven. Na het zwemmen zette chauffeur Thokozani de kachel meteen op standje Siberisch, zweten in die bus. Foto's dus vers van de pers, vanmiddag gemaakt.

Sphelele heeft zijn arm gebroken, zie gips op foto. Hij was vier dagen niet op school, vandaag weer gezellig present. Vandaag is Philani jarig, zondag vieren we feest. Morgen is Sbonelo jarig. Het wordt een weekend met veel eten en taart, vreselijk :) Zondag gaan er ook een hoop vrijwilligers van MoP mee, vinden de jongens gezellig.

Op school gaat het goed. Simanga was maandag en dinsdag niet op school ivm doktersafspraken (last van zijn oor, zat iets in blijkbaar) en woensdag was hij een heleboel vergeten. Ik heb het idee van huiswerk bij hem geintroduceerd, voor als hij binnenkort een week vrij heeft en hij is er helemaal voor. That's my Simanga! Hij krijgt ook een vel stickers mee, zodat hij zichzelf kan belonen na een pagina hand writing. Hoe leuk is het als juf als hij met een enthousiaste glimlach reageert op het concept van huiswerk?!

Andile gaat goed. Hij vindt Reinier gezellig en daar ben ik weer blij mee. Hij kan soms zo aan me hangen en me 'mommy' noemen. Heel lief bedoeld, maar als je probeert les te geven moet hij gewoon even van me afblijven en luisteren. Met Reinier leest hij en ze kunnen het goed met elkaar vinden.

Sphiwe is Sphiwe. In mijn klas gedraagt hij zich altijd heel goed, heel beleefd. In klas 1 is dat nog wel eens anders en dan kijkt hij met een schuin oog naar mij om te kijken of ik kijk. Vandaag was hij onbeschoft tegen Reinier en als reactie daarop tegen mij. Hij mocht tien minuten buiten zitten en daarna heb ik even met hem gekletst. Hij was de hele ochtend boos op me, maar dat trekt later altijd wel weer weg. Het blijft apart met hem. Hij kan superlief en leuk zijn en lachen met me en aangeven dat hij het fijn vindt dat ik er ben, maar hij kan soms ook zo sneaky zijn en dan vraag ik me af wat dan het dichtst bij hem staat. De lieve jongen of de brutale. Ik vind ze allebei leuk, dat sowieso.

Begin me een beetje te irriteren aan het feit dat mensen door je huidskleur denken dat je rijk bent. De huisouders van I Care verdienen twee keer zoveel als ik, maar ze vragen me om foto's te printen en om mijn telefoon te gebruiken. Dat is niet zo erg, maar huismoeder Nomonde maakt het soms wel erg bont. "I need that picture", zegt ze dan. En vandaag: "Brie, give me your phone". Excuse me? Als je het aardig vraagt, wil ik het overwegen. Ik ben ook de enige in het gezelschap die door de lokale alcoholist wordt gevraagd om 5 rand. Hallo?! Ik ben hier om te helpen, maar soms is het krom.

Fijn weekend allemaal!

B.

46. Manners

Tue, 16 Sep 08 17:07:31 +0200

Sanibonani,

Ninjani bafethu? Hoe gaat het, vrienden?

De jongens bij Morningside (huis in Durban waar een hoop ex-straatjongens wonen samen met ex-I Care-huisvader Sthembiso) hebben naar zijn zeggen op straat hun manieren verloren, maar ik zie dat heel anders. Ze ruimen inderdaad niet altijd hun rommel op, maar dat is mens-, danwel kind- danwel tiener-eigen. Ik ben juist verbaasd over hun goede manieren en beleefdheid naar mij toe. Ze zijn soms luidruchtig en lomp, zoals jongens zijn, maar vechten weinig met elkaar. Ruzie hebben ze amper, of niet als ik erbij ben.

Zaterdag had ik voor ze gekookt (jammer dat ik er geen foto van heb, ik had een ENORME pan eten gemaakt!) en ik stond vrolijk op te scheppen in de keuken. Een voor een komen ze binnendruppelen en hun bord aanbieden, netjes met een hand de andere arm ondersteunend, zoals ze als kind hebben geleerd. Als je een gast bijvoorbeeld thee aanbiedt, doe je hetzelfde. Als je als kind iets krijgt van een volwassene, hou je je handen als een kommetje. Kan raar aanvoelen als blanke, maar het is niet huidskleur gebonden. Het is een vorm van respect, ze doen het ook bij hun ouders, tantes en ooms (waar ze er allemaal een hoop van hebben. De ooms en tantes dan, waar de ouders vaak zijn, blijft een raadsel). Netjes namen ze hun bordje in ontvangst met een 'thanks' of 'ngiyabonga' (ik bedank je). Na afloop kwamen er een paar zeggen dat ze het lekker vonden. De rest vond het of niet lekker of was te verlegen om het te komen zeggen.

Er loopt altijd een vrouwtjeshond rond daar. Ze is niet echt van iemand, maar heeft bedacht dat ze daar thuis hoort. De jongens aaien haar af en toe of delen wat eten. Ze wordt afwisselend 'Candy' en 'Mndaweni' genoemd.
Het afgelopen weekend was de hond te vroeg bevallen van een dood hondje. Sthe en ik zagen haar liggen met een bloederig hoopje naast haar. De jongens, vooral de grotere, wiens gedrag ik regelmatig observeer en die het kaas niet van hun brood laten eten, kwamen even bij haar kijken en iets tegen haar zeggen. Toen ik later stond te douchen en door het raam keek, zag ik Hlanhla naar haar kijken. Hij stond zijn lunch (amasi, soort couscous met zure melk met brokken) te verorberen en bezorgd naar haar te kijken. Hij legde een krant op de grond en deelde zijn amasi met haar. Superlief. Weer keek hij een tijdje bezorgd naar haar, terwijl ze een deel opat en de rest liet liggen. Toen bukte hij zich en pakte een paar stenen. Met de stenen zorgde hij ervoor dat de krant waar haar amasi op lag, niet weg zou waaien. Na nog wat vriendelijke woorden en een laatste blik, sjokte hij de trap op om zijn bord te gaan afwassen in de keuken. Straat of niet, manieren of niet, hij heeft niet zijn hart verloren.

Verder leuk aan de Zulu-cultuur:

Als je je voet stoot, je teen of hoofd, wat dan ook: roepen Zulu's: Soooorrrry!

De term Siyabonga (wij bedanken je) hoor je hier regelmatig en vind ik erg leuk. In Nederland bedank je niet vaak namens anderen en hier is dat heel gewoon. Het geeft een heel fijn groepsgevoel als je met een groep of zelfs met 1 andere persoon iemand bedankt en zegt: "Siyabonga".

Veel Zulu's hebben een steen in de badkamer liggen, veelal zoveel gebruikt dat hij rond is geworden en alle scherpe randjes eraf zijn. Weet nog niet of het nou als algemeen scrubmiddel wordt gebruikt of alleen voor de voeten.

Zulu-taxi's! Daar mag ik eigenlijk niet in als blanke vrijwilliger, wij worden al in NL afgeschrikt, maar het valt allemaal mee. Ik zou niet alleen reizen en zeker niet 's avonds, maar met Zulu-begeleiding is het prima te doen, goedkoop en je ziet nog eens wat. Voor een ritje van Durban naar Amanzimtoti betaal je 13 rand (nog geen euro) en je zit een half uur in de auto. Van Morningside naar de weg langs Mother of Peace (met als toetje een tochtje over de stoffige weg langs suikerriet) heb je drie taxi's nodig en betaal je ongeveer 25 rand in totaal. Je zit als sardientjes in een taxibusje waar zo'n 15 mensen in kunnen, maar veel meer in passen :) De chauffeur toetert een end weg, rijdt als een gek en heeft gescheurde trommelvliezen (voorwaarde om aangenomen te kunnen worden). De muziek valt soms mee, maar in sommige taxi's zou je geld toe moeten krijgen voor een ooroperatie. Ook in de taxi zit een meneer die uit het raam krijst waar we naartoe gaan en hoeveel mensen er nog bij passen. Eenmaal binnen is er een sociaal systeem van betaling gaande. Ik ben er nog niet uit wanneer, maar je passeert opeens een magische grens, waarop iedereen in zijn zakken begint te graaien en geld naar voren dirigeert. Je geeft geld van elkaar door en hoeveel het is. Nog nooit heb ik het mannetje zien kijken of iederen wel betaald heeft of horen zeggen: je hebt maar 11 rand gegeven en het is 13 tot hier. Of dat versta ik nog niet in Zulu. Als je een briefje van 50 rand hebt, geven al je buren jou hun kleingeld en geef jij de hele bups door naar voren. Sociaal, toch?

Ik heb er vast meer, kan nu niet op meer leuke dingen komen.

Op persoonlijk vlak is het 'je-hart-luchten-week. Vorige week met nieuwe vrijwilliger Reinier een goed gesprek gehad. Zijn observatie van een les van mij was in het verkeerde keelgat geschoten, maar het is nu oke. We begrijpen elkaar beter en vandaag heeft hij me verlost van Andile's rotbui. Reinier ging lekker een uur met hem buiten lezen en praten en was in staat om zijn bui om te draaien (waarvoor dank!). Vandaag met Byron en Wilma even gezeten. Byron's grappen over mijn (te weinig) werken voor MoP trok ik even niet en ik moest met Wilma even zitten over haar rennen en mijn daarachteraan sjokken als het gaat om het implementeren van Thrass in de homeworkroom. Wil met alle liefde ALLES in dit land fixen, maar ben even moe. Een ding tegelijk, graag. Moet weer even balans vinden tussen I Care jongens, huisouders, Morningside boys en Mother of Peace. Gewoon blijven ademen.

Foto's (niet in chronologische volgorde):
- Nog twee oudjes van afscheidsdiner met Manon, incl. face painting.
- De happy birthday Mikalyn foto is voor een jongetje dat zijn verjaardagsgeld aan I Care heeft gedoneerd. Hij wilde geen feestje en geen kado, maar wilde de jongens trakteren op KFC! Lief he?
- Afgelopen zondag hadden we een voetbalwedstrijd I Care tegen Morningside, veel foto's gemaakt, warme dag, heel gezellig. De foto's van Morningside komen vast heel zonnig en groen over, ik zal snel eens foto's maken van de shacks. Durban is heuvelachtig en het huis van de jongens ligt vrij hoog. Als je uit het raam naar beneden kijkt, staan daar zeg tweehonderd spaanplaten en houten krotjes, de shacks. Sommige met elektriciteit, sommige zonder. Geen water, dat halen ze ergens in de buurt. Het schijnt dat je voor sommige shacks nog huur moet betalen ook. Bizar als je net een warme douche hebt gehad, je kijkt met je nog natte haar uit het raam en ziet daar de krotjes. Het blijft een land van tegenstellingen. Of wat zeggen ze ook alweer, landen in een land? Morningside is een buitenwijk van Durban, de binnenstad is anders, lelijk zelfs. Ik durf vanuit de taxi geen foto's te maken, maar moet dat toch eens gaan doen om jullie een beeld te geven van deze (stink)stad.
- Vorige week woensdag was de kleine Tha jarig, hij werd 7. Fantastische avond! Taart, feest, veel te volle buik en de jongens hebben Nienke, Wilma en mij de 'stabban' geleerd. De letterlijke vertaling is 'homo', maar het is een dans. Ze waren door het dolle heen, we konden het best aardig!

Manon, de handdoeken met naam zijn heel mooi geworden, zie foto's. Laat me even weten wanneer je post van ons krijgt. Spreek je maandag!

Lezers: hebben jullie een nieuwe baan/liefde/baby en geen tijd? Hoe zit dat met die reacties? Ik word er heel blij van als jullie iets schrijven, dus mocht je tijd en zin hebben: graag!

Myrthe, Lucia is de foto's van Siphiwe kwijtgeraakt. Mocht je nieuwe willen sturen, dan mag dat. Dan verwen je hem wel, kijk maar. En hij heeft in Wilma een nieuwe liefde gevonden, vond toch dat ik het je moest vertellen ;)

Lieke, Sipho vraagt al twee weekenden naar je. Hij wil graag je nummer of ik moet jou zijn nummer geven, in de hoop dat je een keer belt. What to do? (sorry Manon, vecht jij het zelf even uit met Lieke ;)

Ing! Hoe is het met de buik dan?

Sirius-mensen: ze ligt weer thuis he? Indrukwekkend allemaal hoor, de Sirius naar dok, fish mates, open dag. Goed bezig!

Hoop dat het met jullie allemaal goed gaat. Salani kahle, stay well.

45. Foto's

Wed, 03 Sep 08 18:29:00 +0200

Snel berichtje met foto's:

Gisteren een fantastische dag gehad met de boys. De introductie van de 'Safe School Month' was geweldig, de boys werkten en dachten verbazingwekkend goed mee. De hele dag hoorden ik ze roepen: "I don't like what you're doing, please stop it" (ipv meteen erop slaan). Een - nul voor juf Brie. So far, so good.

Na schooltijd met ze mee en in de zon gesport. 's Avonds verjaardag van Simanga (die ik maar niet kan uitleggen dat hij 12 is geworden ipv 13). Lekker gegeten en gekletst, Wilma en Nienke van MoP waren ook mee. De jongens sloofden zich onwijs uit voor de 'pretty girls from Holland' en het was als vanouds gezellig. De kleineren half op schoot, de groteren aan het brullen, samen Generations kijken met een taartje en limonade, familiegevoel! I love it.

Foto's:
1. Gluurder Gogo
2 t/m 14: Laatste dag van Manon. Presenteren van de sponsorspullen in de klas en meteen aan de haal met de basket/volley en voetballen. Daarna basketbaltraining met Baba Bert.
15 t/m 17: Verjaardag van Simanga.

Salani kahle!

44. Z'n gangetje

Mon, 01 Sep 08 21:06:30 +0200

Sanibonani!

Ninjani bafethu?

Ik loop een beetje achter met info. Vorige week vrijdag (nee, die week ervoor alweer!) op school afscheid genomen van Manon. Na schooltijd een leuke basketbaltraining van haar en haar vader, afgewisseld met voetbal en lunch. Goeie sfeer, heel gezellig. 's Ochtends de gekochte sponsorspullen aan de school gegeven (mochten Manon's sponsors mijn weblog ook lezen: Siyabonga kakhulu! Heel erg bedankt!) en dikke tranen bij Manon. Afscheid nemen is niet leuk, zeker als iemand zich hier heel erg thuis voelt en zich drie maanden lang met hart en ziel heeft ingezet. Manon, siyabonga! We missen je hoor! Je bent nog in het land terwijl ik dit schrijf, maar toch al een beetje weg. Het was supergezellig gisteren en we zien elkaar in NL of bij een Zulu-bruiloft :)

De week erna weer alleen lesgegeven. Vorige week donderdag bij de jongens thuis gegeten, buikje rond, ze doen hier niet aan halve porties. Vrijdag en zaterdag een intensieve, maar hele leuke training gedaan van lesmethode THRASS: Teaching Hand writing Reading and Spelling Skills. Het is een lesmethode die in heel ZA verplicht gaat worden uiteindelijk, maar MoP heeft het gekocht om te implementeren in de huiswerkkamer. Dat moeten Wilma en ik dus gaan doen, plannetje maken, zelf oefenen met de methode en dan de vrijwilligers trainen om het ook te kunnen.

Ik ben erg onder de indruk van Thrass. Bij ACE, de methode die we bij I Care Christian School gebruiken, merk ik dat er soms kleine gaten vallen bij uitleg qua klanken en spelling en Thrass is wat dat betreft vollediger. Ik viel helemaal van mijn stoel bij de uitleg van de 'split digraph'. Voor een niet leraar verre van interessant, maar ik vind het een briljante uitleg van een bestaand iets. Bij het woord 'kite' bijvoorbeeld, leg ik dat nu uit als de k van kangaroo, de i van ibex en de t van tiger. De laatste e spreek je niet uit, die noem je dan 'silent'. Thrass doet niet aan silent letters, waarom zou je een letter hebben zonder functie? Zij leggen de i-e samen uit als een aai-geluid en noemen dat een split digraph, twee letters die samen een geluid maken, maar gescheiden zijn. Kom er maar eens op! Thrass zit goed in elkaar, ben erg enthousiast.

Gisteren bij Morningside geweest. Dat is een huis bomvol straatjongens (30, 40? Geen idee hoeveel) in Durban, waar ik veel over heb gehoord, maar nog nooit was geweest. Sthe werkt daar nu en het blijkt allemaal mee te vallen. Ik vind het zo bijzonder dat die jongens heel veel hebben meegemaakt, maar als ze mij in het oog krijgen, worden ze stil en verlegen en durven ze amper nog hun mond open te trekken. Ze spreken niet altijd Engels, dus communiceren is nog lastig, maar alleen maar aanwezig zijn is meestal wel voldoende, ze komen vanzelf los. Een hele hete dag gisteren, geen zonnebrand en braaf langs de lijn om de jongens aan te moedigen: verbrand! Niet heel dramatisch en ze hebben gewonnen, je moet er iets voor over hebben.
Ze hebben daar niet veel geld, ik hielp mee opscheppen en na een bord of 15 waren de borden op. Ze eten in sessies. De eerste groep eet snel, komt zijn bordje terugbrengen, wast af en dan kan de volgende groep eten. Ik vroeg waar de lepels lagen en een jongen zei: "They have their own spoons". "Oh, okay", zei ik, me inbeeldend dat alle jongens een eigen lepel afwassen, in hun (gedeelde) kamers bewaren en daar dan mee aan komen zetten. Hij zag mijn verwarde hoofd en wapperde even met zijn vingers, om aan te tonen dat hun eigen lepel hun hand is. Aha! Natuurlijk..
Mijn moeder- en sponsorhart kan dat natuurlijk niet aan. Ik heb 30 plastic bekertjes voor ze gekocht en ga nog even borden en lepels scoren. Allemaal tegelijk kunnen eten is ook niet weg.

Gisteravond dan eindelijk echt afscheid genomen van Manon en haar vader. Ze was aan het reizen, maar nog even terug in Durban. Uit eten geweest aan zee (poepiechique voor mijn doen, ben het niet meer gewend, sloeber die ik ben..), heerlijk gegeten, wijntje, kletsen en ook nog Afrikaanse face painting. Hele leuke avond gehad.

Vandaag lekker lesgegeven, ik heb energie en het gaat prima. Nog niet helemaal geheeld van operatie, maar dat komt vanzelf goed. De jongens vandaag weer een kleine preek gegeven over slaan en schelden en nu heb ik er genoeg van. Elke keer er tien minuten aan besteden helpt niet. Actie is reactie: September is door mij uitgeroepen tot 'Safe School Month'. Morgen gaan ik first thing regels introduceren om met elkaar om te gaan, opties bespreken om het samen op te lossen en als beloning na vier weken een leuke dag, mits we beter gedrag zien. Hatsa. Hopen dat het werkt.

Het wordt weer een drukke tijd. Plan maken voor Thrass, wil ook weer een huisouder-dag voor I Care organiseren, safe school month... Maar vroeg naar bed vanavond, morgen genoeg te doen.. Daarom snel weer foto's, maar niet namhlanje (vandaag)..

En het I Care kantoor zit ook niet stil: neem eens een kijkje op de officiele I Care-blog. Nieuw! Mocht ik nieuws vergeten (zoals een foto van de mooie nieuwe bus!), dan vind je het daar. Jetske, ook leuk voor jou!

Nilale kahle!

Jan, de postduif is geland en teruggestuurd ;)

Lotte, wat een ontzettend lief pakketje had je meegegeven aan Anne-Marie! Heel leuk en onverwachts! De stroopwafels ga ik mooi niet delen...

Hans en Ria (van Leeuwen), bedankt voor de brief, vandaag gekregen! Altijd leuk, post van het thuisfront!

Myrthe, steeds vergeten te zeggen: Siphiwe is terug! We kregen ineens telefoon van zijn familie dat we hem moesten ophalen omdat de community dreigde hem te vermoorden. Hij zou een tv gestolen hebben. Voordat we actie konden ondernemen, stond hij op de stoep, was aan komen lopen, met dik oog en fijne snee in zijn arm. Het valt allemaal mee, na doktersbezoek en wat rust is hij weer helemaal terug. Af en toe brutaal, maar weer helemaal zichzelf. Ik had zijn foto's aan Lucia (I Care out reach) meegegeven, omdat zij hem op zou zoeken, maar zij heeft ze nu nog steeds. Zal vragen of ze ze terugbrengt. Zal hij blij mee zijn! Gaat het goed?

43. The sparkle is back

Thu, 21 Aug 08 15:04:12 +0200

Yebo!

Zaterdag
De musical afgelopen zaterdag was leuk. De grootste kids van MoP zouden meegaan en op het laatste moment deden een paar meiden moeilijk en gingen toch niet mee. Tieners zijn tieners.. 's Avonds met Wilma gegeten en een wijntje gedaan. (is ook een jaar terug in ZA en werkt voor MoP: wilmavanwijngaarden.helptmee.nl)

Zondag
Zondag op tijd op om naar de boys te gaan, kerkbezoek was zowaar wel aardig. Sweetwaters kan erg negatief prediken af en toe, maar de afgelopen keer was het een verzameling mooie verhalen / wonderen die de pastoor had meegemaakt. Niks mis mee. Bij thuiskomst was er een feestje bij MoP, zie foto's voor blije kinderen.

Maandag
Maandag weer aan de slag. We hebben een nieuwe vrijwilliger, Reinier. Hij blijft ook drie maanden en woont bij de jongens. Dinsdag was het de laaste dag van Lindelani in klas 2, hij kan goed lezen en doet alle vakken. Nu heb ik nog maar drie boys. Manon en ik hadden altijd een verdeling in de klas, ik deed alfabet met Andile en Simanga en zij ontfermde zich over de jongens die al wel een beetje kunnen lezen en schrijven. Nu Senzo weg is en Lindelani naar klas 1, heb ik alleen nog Sphiwe die kan lezen. Hij kan binnen twee weken over, maar wilde dat aanvankelijk niet omdat hij niet bij teacher Catherine in de klas wilde. Zijn weerstand begint af te nemen, uiteindelijk gaat hij wel. Wat jammer is, want we kunnen het heel goed vinden inmiddels.

Dinsdag
Ik heb wel eens uitgelegd dat we het alfabet hier phonetisch (fonetisch? Mijn Nederlands gaat echt achteruit hier.. ) aanleren en bij elke letter lezen we een verhaal over een dier. Bij de dierenverhalen hoort dan weer een liedje. De oude aap (a for ape) wordt bijvoorbeeld steeds dikker, omdat hij veel eet. Het liedje gaat als volgt: "The aging ape was out of shape, because he ate and ate and ate". Na de ape komt de antelope, dan de armadillo, dan mule, sunfish, fox, rabbit, nightingale en dan, nu komtie, de buffalo. De lesmethode heet ACE, Accelerated Christian Education, dus elk verhaal heeft natuurlijk een boodschap. Het verhaal van de Buffalo gaat over delen. Buffalo heeft wat geld en wil brood met berries kopen voor zijn hele familie. Maar dan komt hij zijn foute vrienden tegen die hem overhalen om het geld alleen aan zichzelf te besteden en een banana split te kopen. Het ijs smaakt aanvankelijk lekker, maar daarna volgt natuurlijk berouw. Hij voelt zich schuldig, leert dat delen beter is dan alleen aan jezelf denken en de volgende keer koopt hij braaf brood. Waarom ik dat vertel? Omdat we elke keer als we met een nieuwe klas bij de B zijn, banana splits maken in de klas! Lekker joh! Werd -zoals jullie verwachten- heel goed ontvangen bij de jongens. Zie de foto's.

Woensdag
Gisteren lesgegeven en bij de jongens gegeten, en daarna naar de kerk voor een film. Ik weet nog dat ik het in het begin lastig vond om de nieuwe jongens te laten merken dat ik om ze geef. In het begin zagen ze me knuffelen met de 'oude' jongens en ik vroeg me af hoe ik kon duidelijk maken dat het oke is om me om de hals te vliegen, indien gewenst :) Hoe ga je van die jongens houden, hoe geef je ze toestemming om om jou te geven en hoe laat je het zien? Gisteren was een hele goede dag en avond. Lesgeven gaat heel goed en ik vermaak me kostelijk in de klas. Elke middag ga ik terug naar de klas om weer wat voor de boys voor te bereiden. Daaraan merkte ik al dat mijn 'sparkle' weer terug is. De rust is teruggekeerd en met mijn gezondheid gaat het weer beter. Gisteren merkte ik dat de jongens het erg leuk vonden dat ik bij ze thuis was. 's Avonds stonden we met z'n allen te wachten op de chauffeur om naar de kerk te gaan en ik stond naar een paar jongens te kijken, toen ik een arm op mijn schouder voelde. Het voelde zo vertrouwd dat ik ervan uitging dat het een van de oude jongens was, maar toen ik keek bleek het (nieuwe) Sphiwe te zijn, casual aan me hangend. Een stille triomf, he loves me! In de kerk zat ik naast hem en hij viel steeds in slaap. Ik waagde een gokje: "Sphiwe, put your head on my shoulder". En jahoor, hij deed het ook nog. Zo lief. Ze slapen wel allemaal heel licht, zal wel nasleep van op straat slapen zijn. Maar zo lag hij te knorren tegen me aan, warm en veilig en ik bedacht me weer eens: Ik hou zo van die jongens!

En nog zo'n tearjerker, gisteren aan tafel zaten Skhumbuzo en huisvader Isaac te kletsen, in Zulu uiteraard. Daarna draaide Isaac zich naar mij en vroeg: Did you hear what he just said? Skhum had gezegd: Het maakt niet uit waar teacher Brie zich op dat moment op de aardbol bevindt, maar als ik ga trouwen, zoek ik haar op zodat ze bij mijn huwelijk kan zijn. Mijn hart smelt nog eens hier...

Donderdag en vrijdag
Vanavond gaan we naar een braai (bbq) bij Deon thuis. Morgen het afscheid van I Care vrijwilliger Manon (boehoehoeh). Haar vader is hier nu en ze gaan nog even reizen, maar morgen is haar afscheid bij I Care. We gaan na de pauze basketballen, pa Nienhuis geeft training.

Ondertussen is de stroom alweer drie keer uitgevallen in de afgelopen twee weken. Gelukkig heb ik laatst kaarsen gekocht, wel jammer van het eten in mijn vriezer. Het is wel gezellig met een kaarsje, maar na een dag vind ik het wel weer mooi geweest. De geisers werken hier ook op elektriciteit en met koud water douchen is een van de minder leuke dingen..

Foto's:
- 1,2: meiden van MoP voor het theater
- 3: University of KwaZulu Natal, daar was het theater
- 4,5,6: I Care Boys in een palmboom
- 7 t/m 12: feest bij MoP (wat wordt Sanele groot he?!)
- 13 t/m 18: :"A buffalo went to buy some bread, but bought a banana split instead".
- 19: And last but not least: ben meestal niet chauvinistisch ingesteld, maar deze kon ik toch niet laten staan. Zeker omdat DE betaalbaar en redelijk te drinken is (voor oplos dan..) Je bent thuis, waar je Douwe Egberts drinkt!

Salani kahle, stay well.

42. Het gaat beter

Fri, 15 Aug 08 22:21:58 +0200

Sanibonani abantu,

Het gaat weer stukken beter met me. Gisteren naar het ziekenhuis geweest en ik kon de dokter wel zoenen. De drain was eruit gevallen, maar hoeft er niet meer terug in, de wond ziet er goed uit en als ik geen klachten heb, hoef ik niet meer terug te komen. Ik heb er 's middags om het te vieren 95 rand tegenaan gegooid en heb een kapper opgezocht. Had ik niet meer gedaan sinds ik hier was, hupsakee, 8 euro over de balk en je kunt er weer tegenaan.

De administratieve rompslomp van de operatie is een dagtaak. Alle afdelingen van het ziekenhuis hebben een aparte administratie. Heel handig, ik krijg dus rekeningen van het ziekenhuis en van de afzonderlijke artsen. Die moeten ze helemaal niet naar mij sturen, dus ik moet ze weer doorfaxen en regelen dat ze wel betaald worden. Ondertussen probeert de dokter me zover te krijgen dat ik wel zelf betaal, door de mededeling 'private fees, pay doctor directly'. Dacht het niet... De rekening van het ziekenhuis was een uitdraai die je op schouderhoogte omhoog kunt houden en dan raakt hij de grond. Ik kan precies nazoeken hoeveel injectiespuiten van hoeveel milliliter, hoeveel gaasjes, slaapmiddel en andere ongein ze gebruikt hebben, handig joh. Dit even om aan te tonen hoe anders dingen gaan dan thuis.

Ik heb vanaf dinsdag weer hele dagen les gegeven en geniet weer met volle teugen van de boys. Manon heeft zich zeer vakkundig ontfermd over de jongens in onze klas. Simanga, die amper Engels spreekt, herkent inmiddels de letters a,e,f,r,m en s (lessysteem is geen abc), weet ze uit te spreken en soms zelfs samen te voegen. Het blijft een raadsel wanneer kids eindelijk 'klikken' en snappen dat de geluiden van de afzonderlijke letters samen een woord maken, maar daar wacht ik geduldig op. Ondertussen high five ik me bij de juiste antwoorden een ongeluk met hem en dat vindt hij leuk. Manon en ik zijn allebei dol op hem, het is een gezellige kluns, heel ontroerend. Vandaag stond hij te dansen terwijl hij dacht dat niemand hem zag, totaal geen schaamte, kont en heupen in de strijd en gaan. Lindelani gaat supergoed en mag volgende week 'over'. Sphiwe mag nog even blijven, maar zal ook niet lang meer bij mij blijven. Dan heb ik alleen nog Andile en Simanga die niet kunnen lezen. Het klinkt misschien raar, maar je kunt een klas met 30 leerlingen hebben die ongeveer op hetzelfde niveau zitten en vijf voormalige straatkids met leerachterstanden en verschillende niveaus en even hard werken. Ik zit er weer bovenop, weet precies wie waar goed in is, wat aan het doen is en wat nodig is. Na schooltijd even eten en daarna weer de klas in om voor te bereiden voor de volgende dag, lekker werken!

Ondertussen is volgende week de laatste week dat Manon nog werkt. Super jammer, want we verliezen een gemotiveerde, goede en leuke collega die zich met haar hart inzet. De jongens vragen dagelijks wanneer ze nou precies voor het laatst is. We krijgen as maandag een nieuwe vrijwilliger, ben benieuwd. We gaan nog gezelllig uit eten en goed afscheid nemen, maar ik vind het jammer dat ze weggaat.

Morgen komt Wilma terug, een vrijwilliger van Mother of Peace die net als ik na een maand vrijwilligerswerk besloot om voor een jaar terug te gaan. Ze wordt mijn buurvrouw hier en ik vind het erg leuk dat ze terug komt. We hebben in Amsterdam een keer afgesproken voordat zij hierheen kwam, om ervaringen uit te wisselen en daarna hebben we contact gehouden. Ze gaat bij MoP werken en we gaan veel samenwerken. Nieuwe uitdagingen!

Dit weekend weer eens actie in de tent, na weken slapen, lezen, zoutbadjes en zeuren. Morgen met de MoP-kids mee naar de Wizard of Oz en zondag weer eens als vanouds met mijn boys hangen. Isaac, de huisvader met de losse handjes, is overigens niet ontslagen. Raar? Jazeker. Maar ik maak me er vanaf maandag weer druk om, het is weekend...

Oh ja, Sthe heeft nog steeds niet met Gina gepraat over de baan, maar hij woont wel al in Durban en werkt met de boys. Sommige dingen zal ik nooit begrijpen in Afrika.. Je gaat naar een sollicitatiegesprek, blijft drie dagen weg en vervolgens ga je aan het werk zonder je baas gezien of gesproken te hebben, niet wetend of je betaald krijgt of niet. Maar goed. Hij heeft onderdak en eten daar en vermaakt zich. Het is goed om te zien dat hij een uitdaging ziet en de boel daar wil veranderen. Er is veel te doen en ze hebben hem daar echt nodig. Het sollicitatiegesprek is een bijzaak blijkbaar. Als je maar gelukkig bent, ja toch?!

Nilale kahle (slaap lekker allen)!
Zenzile Mpume Thandeka

ps. kenden jullie mijn Zulu-namen al? Bij deze.. Iedereen blijft me overigens Brie noemen.. ik geef de voorkeur aan Mpume. Eerste vertaling hiervan was zonneschijn (leuk!), maar bleek niet correct. Tweede vertaling, Mpume komt van Mpumelelo en dat betekent succes. Geen slechte naam.
Zenzile betekent zoiets als als we did it, wat niet refereert aan de geslachtsdaad van de ouders in kwestie (mag ik hopen), maar naar het heuglijke feit dat ze een kind hebben gemaakt.. Actie is reactie, dat geef ik toe, maar toch. Thandeka betekent iets dergelijks als 'she is lovely'. Geen slechte combo, al zeg ik het zelf..

Foto's toch gelukt, ook al zegt de computer: "Notice: Undefined index: description in /data/www/htdocs/www.informore.org/classes/weblog/WeblogTempImage.class.php on line 71"
- 1,3 en 4: de inmiddels niet meer zo kleine Sanele, met huismoeder Winnie. Het gaat goed met hem! Hij loopt en is zelfs bijdehand af en toe. Winnie heeft er een dagtaak aan om ervoor te zorgen dat hij de kasten niet leegtrekt. Ongelooflijk om te zien als je weet hoe ziek hij is geweest.
-2: Echtpaar Awanda en Andiswa gekidnapt op mijn bank. Zij zijn net 2 geworden en in dezelfde maand jarig. Als Awanda op de speelgoedbrommer over Mother of Peace scheurt en Andiswa in haar kleuter-Zulu roept dat hij terug moet rijden om haar op te halen, keert hij meteen om voor zijn geliefde. Zo zoet..
- 5, 6: Het wordt groot en het staat precies voor mijn deur; de vorderingen van de nieuwe chapel. De werkmannen werken hard.
7: deze is voor Michiel, ngiyabonga, dankjewel, thank you. Ngiyakuthanda kakhulu! Zoek die maar op.
8: blij om weer aan het werk te zijn, hier met teacher Sandy en Catherine in onze uniformen.

41. Goed nieuws voor Sthe en foto's weekend farm

Mon, 11 Aug 08 17:16:05 +0200

Sanibona,

Vandaag zou ik weer de hele dag werken, maar helaas. Ik ga as donderdag weer naar het ziekenhuis en de dokter mijn klachtenlijst overhandigen met de mededeling: "Fix it!"

Bedankt voor jullie lieve berichten, doet me heel goed. Ik probeer mijn irritatie richting I Care nu te richten op de twee mensen die het voornamelijk voor het zeggen hebben en verkeerde beslissingen nemen en niet de organisatie als geheel van alles kwalijk te nemen. Heeft zo weinig zin he.

Er is namelijk wel wat goeds gebeurd. Ik heb Sthembiso vorige week geholpen met het schrijven van een excuusbrief naar I Care. Paul (trustee)doet nogal moeilijk over Sthe en de jongens en vindt dat ze elkaar maar niet meer moeten zien, wat natuurlijk belachelijk is. Hij heeft niet iemand vermoord. De consequentie voor zijn gedrag was zijn ontslag, je hoeft niet hysterisch te doen als ze een keer samen voetballen. Hij was tenslotte een hele lange tijd een vaderfiguur voor ze. Maar de sorry-brief dus.. We hadden hem naar Denise (de grote baas van I Care) gestuurd en naar Paul. Denise heeft de brief geforward naar de andere trustees. Als reactie daarop heeft Linda (ook trustee) een belletje gepleegd om te kijken of ze Sthe kon helpen en dezelfde dag nog werd hem een baan aangeboden!

Weet niet of het wat wordt, maar denk het eigenlijk wel. Gina, een vrouw die in Durban straatkinderen opvangt, heeft mensen nodig en wilde Sthe al wegkapen toen hij nog bij I Care zat. Het is wat informeler dan I Care en sommige jongens die zijn weggegaan/weggestuurd bij I Care zitten daar. Hij is vandaag gaan praten met Gina, ik hou jullie op de hoogte.

Het weer wordt hier beter en beter, het is lente. Elke dag een lekker zonnetje.

Hieronder de foto's van het weekend met Nuh, nu alweer drie of vier weken geleden. Er hoort een ellenlang verhaal bij, dat ik jullie bespaar. Het eerste huis is van de familie van de 'zus' van Nuh (extended family). De baby is haar dochter. Ze heeft nog een dochter (Manou, met oranje trui) en een zoon (Sphamandla, jongen met rood t-shirt en zijn zusje Nobuhle op schoot voor auto). Daarna komen de foto's van de farm. Ik was geobsedeerd door de markante koppen in de familie, maar ik kan helaas niet AL mijn foto's van dat weekend plaatsen. Het was een heel bijzonder weekend. Ze bekeken mij als 'mlungu' (blanke) volop en de hele dag, maar het was speciaal om als enige blanke in een voltallig gezelschap van meer dan honderd Zulu's te vertoeven. Ik begreep geen klap van de rituelen en zelfs Nuh kon ze niet goed uitleggen. Het gesprek van het weekend:
Brie: "But why, Nuh?"
Nuh: "It's the culture!"
Het was een weekend vol dansen, zingen, vereren, lachen, praten, rondlopen, eten, eten, eten, drank, handen schudden en huwelijksaanzoeken afwimpelen (ik kon zelfs een tweede vrouw worden!). Aan de ene kant was ik me er bewust van dat ik de vreemde eend in de bijt was, doordat iedereen staart en vooral mannen je aandacht de hele tijd willen, maar aan de andere kant gingen veel mensen gewoon hun gang, zonder zich iets aan te trekken van mij. Niet dat ze allemaal naar mij moeten staren, liever niet, maar de rituelen zijn intiem en voor de familie. Ze hadden geen enkele moeite met mij als observator. De oudste man van de familie kwam mij zelfs bedanken voor mijn aanwezigheid. Ik vraag me af of ik zoiets had kunnen meemaken als toerist. Ik heb pas vandaag de foto's kunnen afdrukken voor Nuh, ze is er blij mee!

Enjoy!
Brie.

oh ja, zelfs als vegetarier moest ik het vieze stuk vlees op de foto zetten. De vetrand van vlees heet in Zulu amanoni, tot groot vermaak van de I Care jongens. Ze noemen Manon zo, hihi. Mij noemen ze hier vaak Briyani. Wat is dat met namen en etenswaren?

oh ja 2, een bak met water en zeep ernaast = badkamer.
Huisje dat je tweemaal ziet = wc. Buiten plassen. 's nachts op de emmer binnen, gezellig. Zo leer je elkaar wel goed kennen!

40. You care???

Mon, 04 Aug 08 15:06:34 +0200

Sanibona,

Vandaag weer gewerkt, wat leuk was. De jongens waren blij om me te zien. Andile meteen op zijn flikker gegeven want hij scoort zijn werk niet en moet netter en groter schrijven, heb zijn boek uitgegumd en hij mag opnieuw beginnen. Na de pauze ging Gill met alle boys touwtje springen in de zon, want de sfeer was weer 's niet super. Wat nu weer... Komtie...
Ik denk dat deze door kan voor de award van meest kritische en sarcatische blog door mij geschreven ooit.

Vorige week heb ik niet gewerkt, maar de verhalen hoorde ik natuurlijk wel. I Care heeft als vervanging van Sthe, Sipho en Michael vier nieuwe mensen aangenomen. Een chauffeur die alleen maar rijdt en verder weinig met de boys te maken heeft. Die veel te hard rijdt, te weinig afstand houdt en de jongens laat staan in de bus, gevaarlijk dus.

I Care wilde graag een echtpaar in het huis. Een fijn Christelijk netjes getrouwd stel, het liefst zonder kinderen en Zulu-sprekend, dat de jongens liefdevol zou opvoeden. Klinkt onmogelijk en dat is het ook. Ongeveer elke Zulu-vrouw boven de 20 heeft hier een of meerdere kinderen, laat staan dat je een getrouwd stel vindt dat heeft gewacht met reproductie. Maar er was wonder boven wonder een christelijk getrouwd stel zonder kids gevonden. De vrouw werkt niet, de man studeert om leraar te worden en werkt overdag op een school. We hebben echt echt echt dringend een stevige Zulu-man nodig die als voorbeeld kan dienen voor de kids, voor en na schooltijd en in de avonduren. De man in kwestie verlaat het huis om 6 uur in de ochtend en was vorige week om 18 nog niet thuis. Waarom neem je zo'n huisvader aan, denk ik dan. Ik besprak de kwestie met Nicola, de programme coordinator bij I Care en heel tof. Hij studeert nog, wij denken dat hij I Care verlaat zodra hij zijn diploma heeft, om een 'echte' baan te zoeken waar hij vier keer zoveel verdient. I Care is dan een leuke ervaring geweest, inclusief woonruimte en lekker eten en 18 boys voor op je CV. Nee hoor, zei de leiding, dat gebeurt niet. Na zijn afstuderen blijft hij bij ons. Nicola heeft het hem gevraagd en hij geeft toe weg te gaan als hij zijn diploma heeft. Tijdelijk christelijk getrouwd stel waar de jongens zich aan gaan hechten beter dan ongetrouwde individuen die zich wel voor langere tijd aan de boys kunnen binden?

De vrouw in kwestie weet de namen van de jongens nog niet eens, wat vrij belangrijk is in dit werk. Ik wist de namen van de nieuwe jongens de dag dat ze in huis kwamen. Je moet ze kunnen aanspreken. De afwezigheid van de vader en het goede karakter (of het ontbreken van enig karakter) van de moeder resulteerde in het over haar heen lopen door de jongens: roken in huis. Toen ze erachter kwam wist ze niet wat ze moest doen. Ze heeft ervoor gekozen om de jongens weg te jagen uit het huis, waardoor we nu niet precies weten wie nu rookte. Ze wist de namen niet, dus kon ze niet aanwijzen. Ze wist ook niet zeker of ze het de leiding moest vertellen, maar heeft dat toch maar gedaan. Later hoorde ik dat het niet om sigaretten, maar om lijm ging, een nog ergere misstap.

De jongens zijn op z'n zachts gezegd dus niet zo onder de indruk van de authoriteit van ons gezellige echtpaar. Nieuwe huisvader Isaac kwam op de proppen. Iemand die vroeger bij I Care heeft gewerkt, nu studeert om pastoor te worden en weer kwam aankloppen op zoek naar werk. Waarom ging hij weg in de eerste plaats, was mijn vraag, maar daar ben ik nog niet achter. Je zou verwachten dat Nicola en Robert, de programme coordinators, de nieuwe huisouders zouden aannemen. Het is hun staff en zij zijn samen verantwoordelijk voor de gang van zaken in het huis en op school. Maar nee. Een van de trustees heeft in zijn eentje besloten wie er aangenomen ging worden. Vreemde gang van zaken.

Je zou ook verwachten dat er in het sollicitatiegesprek een vraag op tafel is gekomen over de manier waarop kersverse huisvader Isaac de jongens discipline bij zou brengen in probleemsituaties. Dit om te kijken of zijn manier van opvoeden past bij de prachtige ideeeen die wij bij I Care menen uit te dragen. En, je verwacht het natuurlijk niet, maar kan het beter te vaak dan niet vragen: om eventueel lichamelijk straffen uit te sluiten. Ik denk dat Paul die vraag vergeten is te stellen omdat hij en Isaac te diep in de bijbel hebben gekeken tijdens het gesprek. Ik was niet meteen onder de indruk van rustige Isaac, maar eerste indrukken kunnen verraderlijk zijn. De jongens hadden gezegd dat hij 'nice' was, waarop ik me afvroeg of dat betekende dat ze hem echt aardig vonden of weinig problemen voorzagen als ze na het eten stiekem een sigaretje gingen roken. En wat blijkt? Isaac slaat. Tot grote verwondering, verbazing en verontwaardiging van de leraressen mepte Isaac er vrolijk op los in de klas en de lineup vorige week. Met liniaal, met hand, kan jou het schelen. Als ze over je heen lopen, moet je toch een manier vinden om je autoriteit te laten gelden, ja toch.

Een van de trustees, Paul, heeft de huisouders op eigen houtje aangenomen en tot twee keer toe Nicola op het laatste nippertje (dag van tevoren en dezelfde ochtend) uitgenodigd om bij de sollicitatiegesprekken te zijn. Oh ja, trouwens, we hebben gesprekken, kun je alles laten vallen en komen? Nee dus. De trustees zouden naar mijn idee een advisory board moeten vormen en alleen een adviserende rol moeten hebben. Waarom ze zoveel invloed hebben is mij een raadsel. Wat mij ook een raadsel is, is waarom Paul deze baan uberhaupt heeft. Geen enkele ervaring met straatkinderen en hij heeft geen flauw idee waarover hij praat. Zijn zachte aanpak van knuffelen, samen bidden en urenlang je de oren van je kop lullen over dat dat ook allemaal gebeurde in de Bijbel, werkt misschien bij zijn engelachtige kinderen, maar niet bij die van ons. Wederom lijkt christelijkheid de enige voorwaarde te zijn om het leven van deze jongens in handen te krijgen en te kunnen verpesten zoals je dat goeddunkt.

Vanochtend waren er vier jongens niet op school, Mbuso, Lee, Thabo en Senzo. Ze schijnen ruzie gehad te hebben met Isaac en ik heb alleen het verhaal van de jongens gehoord, niet van de volwassenen. Maar ik sta natuurlijk altijd aan de kant van de boys. Isaac zou de jongens wakker hebben gemaakt om tien uur gisteravond omdat ze niet gebeden hadden voor het slapen gaan. Ze weigerden uit bed te komen om te bidden, waarop ze van Isaac naar buiten moesten. Het regende inmiddels. Het schijnt tot een handgemeen gekomen te zijn, de jongens zeggen uiteraard dat Isaac begonnen is. Isaac zegt dat de jongens begonnen zijn. Terugslaan is alleen een optie in geval van levensgevaar, lijkt mij, maar hij blijft een Zulu-man natuurlijk. Dat zal ongetwijfeld anders aanvoelen. Thabo schijnt een ei op zijn oog te hebben en vanochtend vroeg hebben de vier rakkers in kwestie hun spullen gepakt en zijn ervandoor gegaan. We hebben geen flauw idee waar ze zijn.

Dus een samenvatting...
I Care heeft in 6 weken tijd:
- drie huisvaders ontslagen, waarvan twee zeer vakkundige en betrokken vaders
- 4 jongens geschorst en 1 vrijwillig laten weggaan
- de andere jongens een beroerde vakantie bezorgd door verbieden van tv, voetbal, uitjes en zakgeld
- 3 jongens te laat teruggehaald van huisbezoek, incl houding die te verwachten was
- 3 incompetente nieuwe huisouders aangenomen, inclusief een afwezige en een die slaat
- 4 jongens laten weglopen.

en de rest aan hun lot overgelaten..

I Care, You Care, We care?
Ik zet er zo mijn vraagtekens bij.

Na operatie en zeer langzaam en frustrerend herstel, mijn oom die overlijdt en mijn familie die me vraagt thuis te komen en dit gezeik allemaal, is de neiging groot om mijn koffers te pakken en te zeggen: Weet je wat, zoek het maar uit! Jullie weten het zo goed, doe het dan maar zonder mij.

39. When the funk hits the fan

Mon, 28 Jul 08 10:07:39 +0200

Hallo allemaal,

Operatie is goed gegaan. Zal nu maar niet meer geheimzinnig doen, ik had een cyste die verwijderd moest worden. Dat is dus gebeurd. Donderdag 's middags naar het ziekenhuis, operatie zou aan het einde van de dag gebeuren. Ik merk op dit soort momenten dat ik geen native English speaker ben. De verpleegster had stapels papieren in te vullen aan mijn bedje en vuurde in hoog tempo vraag na vraag op me af met veel medische termen. Moest me concentreren om alle vragen goed te beantwoorden, maar ik denk dat ik ben geslaagd ;)

Gezellige ziekenhuisjurk aan met ruimte voor de man van de overbuurvrouw om mijn billen te bekijken. Toen ze me kwamen halen, was ik toch wel even zenuwachtig. Sthembiso, mijn held!, was bij me en vertelde de Zulu-zusters toen ik met een wit gezichtje uit de badkamer kwam: "Uyasaba" (ze is bang). Ik kon ad rem reageren met: "Unamanga!" (hij liegt), tot groot vermaak van de Zulu-zusters, maar ik kwam weinig overtuigend over.

Ze reden me weg en pas in de operatiekamer hoefde Sthe weg. Toen was het oke, iedereen was grappig en lief en ik was er klaar voor. Blijkbaar gebeurt het nog al eens dat de dokters hun geld niet krijgen, of de anesthesist is nogal op zijn centen. Net voor de narcose drukte hij me nog op het hart dat de rekening wel betaald moest worden, want hij kende het bedrijf niet dat mijn zaken behartigde. Erg ongepaste timing.

Ik was binnen 3 seconden weg en 45 minuten later werd ik wakker. Lekker geslapen en er stond een lieve verpleegster naar me te kijken toen ik wakker werd. De arts kwam meteen naar me toe om te vertellen hoe het was gegaan en hoe nu verder, wat ik prompt vergat. Ik was nog high van de narcose, zat op mijn praatstoel en babbelde honderduit tegen verpleegsters, Engels, Zulu, you name it. Ik moest twee uur blijven en mocht daarna naar huis.

Vrijdag voelde ik me dankzij fijne pijnstillers van het ziekenhuis best oke, flink rond gehobbeld, de jongens gedag gezegd. 's Avonds de rekening, chagrijnig, moe en de bloedige details zal ik jullie besparen. Het hele weekend verplicht rustig aan gedaan. Er is inmiddels geen Viva bij Mother of Peace die ik niet gelezen heb :)

Mijn verblijf hier zit vol dubbele gevoelens. Ik voel me hier thuis en word geaccepteerd, maar af en toe word je toch met je neus op de feiten gedrukt, je bent anders. Of beter gezegd, de regels zijn anders. Locals hier zonder ziektekostenverzekering staan midden in de nacht op om een taxi naar het ziekenhuis te pakken. Daar wachten ze de hele dag met een hele bups mensen, in de hoop een dokter te spreken. Soms lukt dat wel, soms lukt dat niet. Lukt dat wel, dan is de dienstverlening matig en je betaalt contant. De schamele bedragen die ze in public hospitals vragen, zijn voor sommige gezinnen zelfs te hoog.

In mijn geval, met een fijne Nederlandse zorgverzekering, wordt alles geregeld en betaald. Ik mag naar een priveziekenhuis met marmeren vloeren, waggel naar binnen en wapper met mijn verzekeringspas. Er ligt een fax klaar van een bedrijf in Zuid-Afrika dat zaken doet voor mijn ziektekostenverzekering, waarin ze verklaren dat alle kosten (duizenden ZAR!) voor hun rekening zijn. Ik hoefde niets voor te schieten. Na 'inchecken' loopt er een gezellige Zulu-mevrouw met je mee om je naar de juiste afdeling te brengen. Ben ik blij dat alles goed geregeld is en betaald wordt? Ja, natuurlijk. Maar het levert wel een dubbel gevoel op. Vooral als ik weet dat een medewerker bij MoP wel midden in de nacht opstaat, amper geld heeft voor transport naar het ziekenhuis, de hele dag moet wachten en amper haar medicijnen kan betalen. Ik stop haar dan ook geregeld geld toe.

En last but certainly not least. Als er iets gebeurt, dan is dat helaas nooit op zichzelf staand. Of het leven is rustig, of het is hectisch. Vers uit de narcose kreeg ik een berichtje dat mijn vader me ging bellen, er was iets dat ik moest weten. Ze wilden het me niet vertellen voor de operatie: mijn oom die vecht tegen kanker, had besloten dat het tijd was om te gaan. Janken in mijn ziekenhuisbedje, had het niet zien aankomen, in ieder geval niet zo snel.

Vrijdagochtend hebben ze hem iets gegeven waardoor zijn hart uiteindelijk stopt en in de nacht van vrijdag op zaterdag is hij overleden. Ger, rust zacht.
Familie, veel sterkte, ik denk aan jullie.

Liefs,
Brigit.

38. Farm en ziekenhuis

Wed, 23 Jul 08 16:41:39 +0200

Sanibona!

Een kleine radiostilte ivm bezoek aan de farm van Nuh, zonder elektriciteit en stromend water. Het bleek een heel avontuur, zeker aangezien haar familie ons daar achterliet en we vier uur onderweg zijn geweest om thuis te komen, inclusief drie taxi's (waar wij blanke vrijwilligers nooit in mogen van onze leiding ivm veiligheid) en een wandeling van een uur in het donker door een Zulu-community. Er zijn veiligere dingen op de wereld. Meer daarover en foto's snel.

Verder afgeleid door een medische probleempje. Moet morgen naar het ziekenhuis voor een kleine operatie. Niets ernstigs als het goed is, gewoon 's avonds weer thuis, maar wel algehele narcose. Dat wordt de eerste keer voor mij, dus vind het allemaal best spannend. Deze week dus niet gewerkt, volgende week waarschijnlijk bijkomen. De jongens missen me en vragen in het voorbijgaan hoe het gaat en of ik snel beter word.
Daar gaan we wel vanuit! Meer nieuws snel dus.

Btw: Lee, Mbuso en Skhumbuzo (geschorste jongens) zijn terug. Skhumbuzo heeft meteen weer een week consequence te pakken, geen idee wat hij heeft gedaan. Lee heeft met Andile gevochten en Senzo is tweemaal betrapt op het roken in de wc op school. Of Sphiwe terugkomt is onduidelijk, want zijn opa wil niet dat hij bij ons terugkomt. En Sboniso wil niet meer terugkomen. Hij gaat niet naar school en doet niets thuis, maar dat voelt blijkbaar beter dan bij ons, snik snotter.
Another week at I Care Christian School :)

Salani kahle (stay well)
Brigit.

Marietje, bedankt voor je superlieve brief! Onverwacht en hartverwarmend! Ik denk ook nog vaak aan vorig jaar en heb ook van jou genoten! Met je huisje gaat het goed. Sane, Sandile en Sanele wonen er nog, met Rebecca. Sindi, die eerst bij Zanele woonde in Liseth's huis en haar baby-zusje (heb je nooit ontmoet) wonen er nu ook, want Sphelele en Amanda zijn opgehaald door hun moeder. Zij wonen niet meer bij MoP. Princess is weg en daar heeft Sane het erg moeilijk mee gehad. Zoals je weet hecht ze zich snel aan mensen en ze is een gevoelig meisje. De nieuwe huismoeder is Joanna. Ik ken haar niet zo goed, maar ze komt stevig en als een goede (huis)moeder over. Niet knuffelig, maar dat zijn Zulu-moeders niet altijd. Maar wel rechtvaardig en ze zorgt goed voor de kids volgens mij. Groetjes!

37. Weer naar school

Thu, 17 Jul 08 13:04:43 +0200

Sanibonani!

Zou dan nu eindelijk het moment aangebroken zijn dat ik niet zoveel meer te vertellen heb en het Afrikaanse leventje zijn gangetje gaat? Of de rust is echt teruggekeerd bij I Care..

Deze week weer begonnen met lesgeven. Manon was het afgelopen weekend weg en pas gisteren weer aan het werk. Maandag en dinsdag in mijn eentje lesgegegen, wat wel erg leuk was eigenlijk. De nieuwe boys waren gemotiveerd en blij en hebben meteen de eerste dag weer had gewerkt. Simanga is een lekkere kluns, spreekt amper Engels, maar werkt hard en doet zijn best. Andile begint zich te ontpoppen tot een enorme aandachtszuiger, wat voorheen het gewenste resultaat opleverde, maar bij mij alleen maar irritatie geeft. Ga volgende week even een gesprek met hem hebben. Er is meer bij hem aan de hand volgens mij, ga een afspraak voor hem regelen, bij de I Care psycholoog. Sphiwe en Lindelani werken hard, zijn af en toe ondeugend, maar zijn over het algemeen leuk in de klas. En Senzo is een schat. Bijdehand af en toe, spreekt veel Zulu in de klas en luistert niet altijd, maar hij maakt het altijd goed met een glimlach. Een glimlach met een zwarte stip, hij heeft rotte voortanden. Tandenborstels hebben ze blijkbaar niet op straat.

Vandaag een presentatie gehad van een mondhygienist, die hun tanden bekeken heeft. Ze vond de schade nog meevallen, maar Senzo moet eigenlijk morgen al naar de tandarts, abcessen (schrijf je dat zo?), tanden die eruit moeten, drama. Hij wil niet, we zullen zien of hij gaat. De rest viel mee, wat vullingen hier en daar. Ze kregen allemaal tandpasta en een tandenborstel met een onderkant in de vorm van een auto. Vet!

De kerk bij Mother of Peace is helemaal neergehaald en ze zijn nu de fundering aan het maken voor de nieuwe kerk. Tot groot ongenoegen van Manon, want er zijn standaard 6 werkmannen aan de slag, maar de zon schijnt niet volop, dus ze houden hun t-shirt aan, haha. Er moeten 170 mensen in de nieuwe kerk kunnen, MoP wil uitbreiden in de toekomst. Binnenkort komen enr 30 Ieren die in een mum van tijd de kerk gaan bouwen.

Op de foto een van de Zulu-specialiteiten, spinazie en phutu. Ik lunch meestal niet mee bij MoP, maar als dit op het menu staat, komt kokkin Regina me halen.
Update qua huisouders. Het ziet er niet naar uit dat een van de ontslagen huisvaders terug mag komen. Ze zin nieuwe huisouders aan het zoeken en er zijn er drie die binnenkort komen proefdraaien. Wie nou beslist of ze geschikt zijn is onduidelijk. De trustees hebben veel vinger in de pap, terwijl de programme coordinators Nicola en Robert niet eens of te laat worden uitgenodigd voord e sollicitatiegesprekken. Beetje raar. I Care valt wat dat betreft een beetje tegen. We doen goed werk voor de boys, maar helaas heb je in elke organisatie politieke spelletjes en onduidelijkheid qua hierarchie. We (Sthe, Carol en ik) hebben plannen om een mini-proeftuintje voor wat straatkids te starten, helemaal op eigen benen, los van I Care. Moet er nog wat meer over nadenken voor ik het beschrijf op mijn weblog en jullie om hulp vraag, maar er is veel inspiratie en we hebben plannen. Als je niet eens bent met de manier waarop anderen het doen, moet je het lekker zelf doen en zoals jij denkt dat het goed is, ja toch?!

Dit weekend ga ik met Nuh mee naar haar familie. We gaan vanavond weg en komen maandag weer terug. Manon gaat morgen en maandag lesgeven in mijn klas. Ik ben heel benieuwd. Het is drie uur rijden en haar hele familie is op de hoogte van mijn komst en ze zijn benieuwd naar me. Dat is geheel wederzijds.
Volgende week een verslag van mijn Zulu-avontuur. Geen idee of we in een stadje gaan slapen of op een farm. Misschien moet ik wel met emmers water op mijn hoofd gaan slepen, wie weet..

Verder weinig nieuws, alles gaat goed. Hoe is het in NL dan?

Oh ja, de lieve kleine baby op de foto's is Lwazi, kleinkind van Patience. Zij woont ook bij Mother of Peace en haar dochter Thanda heeft een zoon gekregen.
Soms is het te makkelijk om hier iets voor een ander te doen. In NL zijn er binnen een week na de geboorte al zeker honderd foto's en enkele video's geschoten, maar hier is dat anders. Thanda heeft geen camera, dus ik heb foto's van haar en haar baby gemaakt en geprint voor haar en haar moeder, de trotse Gogo (oma). Een leuk babypakje erbij en je tovert zo een glimlach op een paar gezichten. En de trotse Thabani is oom, zo schattig!

Sanne, ik heb je kaart gekregen, thanks! Ik heb je net een mail gestuurd, maar hotmail heeft hem opgegeten, ik ga nog eens een computer in elkaar schoppen in dit land. Ik ga snel een nieuwe poging doen tot update, vraag anders Reem even?

Nikki en Mila, de foto van mij in de keuken is voor jullie! Hoe is het? Ik mis jullie! Dikke kus.

36. Zwemmen zonder haaien

Thu, 10 Jul 08 10:21:43 +0200

Afgelopen dinsdag naar het strand geweest met de kids van Mother of Peace, zie foto's. Blije koppies en lekker zwemmen, ondanks de winter hier. De haaien zijn weer verder getrokken, dus het is weer veilig zwemmen, fijn!

Gisteren met Manon ons klaslokaal onder handen genomen. Daar is vakantie erg goed voor. Ik wilde sinds april al mijn bibliotheek onder handen nemen en we hebben nu een begin gemaakt. Alle boeken geordend op thema en ik heb meteen weer meer inspiratie om lessen voor te bereiden, nu ik heb gezien wat voor interessants ik allemaal in huis heb.

En... de wonderen zijn de wereld nog niet uit: ik ben begonnen met hardlopen. Manon van I Care en Marscha van Bobbi Bear en ik rennen drie keer per week, tot groot genoegen van de lokale bevolking, die ons vrolijk toe- danwel uitlacht. Maar dat mag de pret niet drukken. Manon heeft een hardloopschema gemaakt/gevonden en we gaan het rustig opbouwen. Superlekker om een beetje te bewegen hier. Geen Afrikaanse kont voor mij dus voorlopig :)

De jongens van I Care komen dit weekend weer thuis en daar ben ik blij om. Ik mis ze! Nog een paar dagen chillen en dan weer aan de slag.

Het jongetje dat je drie keer voorbij ziet komen op de foto's is mijn nieuwe favoriet. Mthokozisi, nieuw ventje bij MoP en mijn vriend!

Kus uit ZA,
Brie.

Marlein, Gloria vond het heel leuk om je gesproken te hebben. Ik snapte je bericht niet, je hebt mijn nummer toch? Je kan evt een keer naar het kantoornummer van MoP bellen, dat is goedkoper..

Myrthe, ik ben weer beter, heb weer stukken meer energie, lekker weer aan de slag! Bedankt voor je lieve brief en de foto's. Heb ze nog niet aan de jongens gegeven, doe ik als ze terug zijn. Alles goed ook met Een en Ander, supergoed zelfs :)

Nike, je bent zelf geweldig! Hoe gaat het met mijn vriend J to the C?

Sue en vuile Alex, foto's volgen echt hoor, ben sloom en internet frustreert me..
Hoe gaat alles bij GP? Ik denk elke dag aan jullie, dankzij de kalender!

Eelke, heb je mailtje 'juf en mam' wel gelezen, maar nog niet gereageerd. Ons vrijwilligerskantoor is nu social workers office en we hebben geen internet bij MoP, alles duurt lang nu. Het gaat goed hier, hoe vind je de foto's van de kids op het strand? Jij bedankt voor de leuke foto's! Die van Nicole gaan we opsturen, zij was net weg toen ze aankwamen.

Nicole, je krijgt foto's van Eelke uit ZA ;) Hoe is het in NL?

Lieke, bedankt voor je smsje. Fijn dat je elke nacht lekker slaapt dankzij je foto van Simphiwe :) Haha... Als ik een boodschap moet doorgeven, hoor ik het he?

35. Foto's

Mon, 07 Jul 08 12:17:09 +0200

Sanibona abantu!

Het internet is weer Afrikaans irritant, ik probeer te msnen maar word er steeds vanaf gegooid... De dingen die je mist van thuis, dat alles gewoon werkt! Is niet vanzelfsprekend..

Ik trakteer jullie op mooie foto's van kids, ben nog steeds ZO blij met mijn fijne camera!

Vorige week woensdag bij de Tree Clinic geweest, een wekelijkse bijeenkomst rond een boom, waar voornamelijk kinderen en vrouwen bijeen komen om te praten over belangrijke zaken en waar ze kleding, eten en medische zorg krijgen. Je snapt er geen snars van als je geen Zulu spreekt, maar het is wel gezellig.

Foto's
- 1 t/m 11: Kids bij de Tree. Inclusief tekening van meisje 'Green, I Like it, Let's be friends' en foto van mij en I Care vrijwilliger Manon

- 12,13,14: De chapel bij Mother of Peace, of wat daar van over is. Een hoop stenen in de tuin, er wordt een nieuwe gebouwd. En een foto van onze Justin, ik merk dat hij nooit op weblogs staat, maar de ex-vrijwilligers willen vast weten hoe het met hem gaat. Altijd goed, altijd een glimlach.

- 15: S'the en de nieuwe boys op het strand. Hij mocht mee naar het strand en je merkt meteen hoe goed het is voor de jongens om hun/een vader om zich heen te hebben. Voetballen, gelach, gepraat, zo goed om te zien. Iedereen, gelovig of niet, bid dat hij terug mag komen! We need him.. Jetske, deze is voor jou!

- 16, 17: Verjaardag van Manon afgelopen vrijdag, taart versieren.

34. Rust?!

Mon, 30 Jun 08 12:57:17 +0200

Vakantie! Uitgeslapen vandaag. De griep die ik al weken probeer te onderdrukken slaat nu toe, pijn in mijn keel en botten. Ik ga deze week slapen, slapen, slapen!

In het huis bij de jongens is het anders dan anders. Het is raar zonder de huisvaders, de sfeer wordt er niet beter op. De jongens zijn aan het rebelleren, er worden dingen gestolen, ze liegen en overal staan jongens te fluisteren. Meestal ben ik in het weekend geen seconde alleen, maar nu waren ze geniepig en namen ze me niet in vertrouwen. Ik ben er alsnog voor ze, het komt wel weer goed. Maar het is even minder leuk. Ik heb het algelopen weekend vooral tijd door gebracht met de kleine Tha, wat erg gezellig was. I Care en Mother of Peace hebben me toestemming gegeven om hem te laten logeren bij mij, erg veel zin in.

Gisteren weer meegeweest naar de familie van Mlu. Sbonelo blijft daar twee weken logeren, Mlu wil bij I Care blijven in de vakantie. Hun moeder zag er beter uit dan de vorige keer en er was weer een grotere broer opgedoken, die hopelijk meehelpt in het huishouden. Ook een tante was daar om te helpen. Kleine verbeteringen dus. Een aantal jongens is 'thuis' logeren in de vakantie, dus we hebben niet zoveel jongens. Tijd voor quality time zou je denken, maar door alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd lukt dat minder goed.

Bij Mother of Peace zijn de nieuwe vrijwilligers aangekomen, vanavond eten we met z'n allen. Afgelopen vrijdag zijn we uit eten geweest om afscheid te nemen van de oude pleog. Nicole, Lieke, Jacqueline, Kirsten, Lotte en Elise, houden jullie me op de hoogte? Succes met wennen thuis. We missen jullie!

Even weinig nieuws dus. Tot volgende week!

33. Wat een week...

Thu, 26 Jun 08 13:50:46 +0200

Sanibona,

Ik kon even de energie niet opbrengen om jullie op te hoogte te houden, er was zoveel aan de hand...

Met mij gaat het wel goed, verkouden en aan vakantie toe. Nog 1 dag werken en dan heb ik twee weken vrij. Ik ga wel werken voor Mother of Peace en wat dingen voor school voorbereiden en veel met de jongens hangen, maar in ieder geval veel uitslapen en -rusten.

Het is erg heftig geweest hier. Een korte samenvatting: Vorige week zijn drie huisvaders geschorst wegens ongepast gedrag. De hele kwestie is niet zo'n big deal waar wij vandaag komen, maar hier wel een ernstige overtreding, zeker als je met kinderen werkt die een rehab hebben doorstaan. Dom dom dom dus.

De jongens geven om hun vaders, dus zijn in staking gegaan en niet naar school gekomen, omdat ze I Care wilden laten zien dat ze hun vaders terugwillen. Uiteindelijk zijn de huisvaders ontslagen en vijf jongens geschorst. Ik ben het niet eens met de hele procedure, maar I Care luistert naar alle betrokkenen en hoort mijn grieven geduldig aan, wat heel goed is. Ze hebben besloten om een aantal jongens te schorsen van school, zij zijn nu bij hun families. Een aantal heeft deze week geen privileges als voetbal en tv kijlken.

De beste huisvader van het stel en degene die ik het beste ken, S'thembhiso, is dus nu ontslagen en werkt niet meer met onze boys. Dat vinden we allemaal jammer, hij mist de jongens en dat is wederzijds. Hij realiseert zich dat hij een fout heeft gemaakt, heeft zijn excuses aangeboden en zijn leven gebeterd, maar I Care wil hem, in ieder geval op dit moment, nog niet terug. Er is een kans dat hij over een tijdje weer wordt aangenomen, er is in ieder geval een aantal mensen, inclusief ik, die voor hem opkomen en I Care laten weten dat hij one of a kind is als het gaat om de boys opvoeden. We zullen zien wat er gebeurt.

De jongens missen hem en hebben het er moeilijk mee dat de huisvaders en sommige jongens er niet zijn. Ik verwacht dat niet alle jongens die zijn geschorst terugkomen. Sommigen zijn nu al weer op straat en aan de lijm of andere stoffen. Vijf zijn er weg, misschien komen er 3 terug, in het beste geval. We zullen zien, over twee weken weten we meer.

Ik wist dat het hier af en toe moeilijk zou worden, maar de afgelopen week was wel erg heftig. Dikke tranen, gevoelens van onrecht, onrust en weinig slaap. Het is nu weer wat rustiger. We beginnen allemaal te wennen aan de situatie.

Met de nieuwe jongens gaat het goed. Juist omdat we nieuwe jongens hebben, heeft I Care heftig gereageerd. De nieuwe groep moet weten dat staken geen gepast gedrag is. De eerste week was lastig, ze zijn niet gewend om Engels met elkaar te praten, luisteren nog niet zo goed en onrustig op school. Deze week gaat het stukken beter. We kennen elkaar wat beter en ik weet inmiddels wat hun niveau is, dus kan ze gerichte opdrachten geven. Ze vinden het leuk om naar school te gaan gelukkig.

Sandile is naar klas 1, hij verveelde zich dood in mijn klas en kan nu verder in de klas van Gill. Simanga spreekt geen woord Engels, wat erg leuk is in de klas. De jongens vertalen voor me of ik spreek hem toe in amateur-Zulu. Andile trekt erg naar mij toe, soms op een vervelende manier. Hij wordt niet geaccepteerd door de anderen en ik heb het idee dat er meer met hem aan de hand is. Ga er wat mee doen. Sphiwe, Senzo en Lindelani kunnen lezen en zijn supergemotiveerd. Glimogen als ze hun best hebben gedaan en een compliment krijgen.

Vandaag weer life guard training gehad in de zon. Morgen alleen in de ochtend les, want het is de dag voor de vakantie. Klas 1 gaat spelletjes spelen, maar wij gaan lekker werken. De jongens zitten net twee weken op school en zijn gemotiveerd, dus we gaan gewoon aan de slag.

Veel zieken thuis. Thabo en Sphelele grieperig, Thobani is de halve week thuis geweest en Sbonelo heeft een heftige astma-aanval gehad. Ik maakte me erg zorgen om hem, dus was heel blij om hem vandaag weer te kunnen knuffelen op school. Het gaat weer goed met hem gelukkig.

Vorige week trouwens twee dagen heftige regen gehad, niet normaal! De gebeurtenissen bij I Care vielen daarmee samen, dikke tranen uit de lucht.
Buiten schijnt de zon weer, laten we hopen dat de zon bij I Care ook weer snel achter de wolken vandaan komt...

Ik loop een beetje achter met foto's, daarom een heleboel foto's vandaag.

1,2: Graduation
3: Mbuso (deze is voor jou, Myrthe!)
4,5,6,7. De verjaardag van Thabo (toen alles nog goed was, feesten kunnen ze als de beste)
8,9,10: Rain, rain, rain. Dit is de gang bij de school, we moesten op onze blote kakken. Huizen weggespoeld, huizen ondergelopen, MoP-kids niet naar school, totale chaos. ZA is niet voorbereid op noodweer...
11. Mijn nieuwe boys! Knap he?
12. Simanga in het zwembad
13. Thobani in de zon (snappen jullie nou waarom ik zo verliefd op ze ben? Kijk nou toch.. ;)
14. I Care vrijwilliger Manon en MoP/Isaiah-vrijwilliger Lotte.

32. New boys!

Tue, 17 Jun 08 20:46:41 +0200

Vrijdag
De Graduation van de nieuwe jongens was heel spannend. Om tien uur verzamelen bij het Durban Children's Home, overal jongens, geen idee wie nou de nieuwe boys zouden zijn. Ik herkende alleen Andile, die ik een paar weken geleden bij Streetwise heb gezien. Acht jongens zijn afgestudeerd van een programma van drie maanden waarin ze leren omgaan met elkaar, afrekenen met hun oude gedrag inclusief eventuele verslavingen en worden voorbereid op een toekomst. De uitleg over het programma klonk erg inspirerend, ik weet niet alle ins en outs, maar ga binnenkort nog maar eens langs voor een rondleiding.

Bij de uitreikingen van de certificaten driftig meegeschreven, want er werden persoonlijke dingen over de jongens gezegd. Ik weet meteen wie welke eigenschappen heeft, maak ik meteen gebruik van in de klas natuurlijk. Vrijdagmiddag zouden we opgehaald worden met een taxibus, waar 15 mensen in kunnen. Die zie je in Durban heel veel, meestal bomvol mensen, met harde muziek en een meneer die hard roept en fluit en waaruit je blijkbaar kunt opmaken welke kant hij opgaat. Wij blanke vrijwilligers mogen niet met de taxi, wat we natuurlijk wel graag willen, want het schijnt een ervaring te zijn. Ik bleef achter met de boys en een huisvader om te wachten op de taxi. Het duurde natuurlijk allemaal eeuwig, aaaaaafrikaanse tijd. Gaf mij mooi de gelegenheid om de namen van de nieuwe jongens te oefenen, ik wist ze daarna wel meteen! Een vrouw die ook bij de graduation was en meeging in de taxi vroeg de huisvader wie ik was, of ik ook meeging in de taxi en of ik niet bang was voor donkere mensen.
Mooi niet dus.

Van de 8 afgestudeerden zijn er 6 met ons meegegaan, twee grotere gingen terug naar huis. Hectiek in de huizen, wie gaat waar slapen. Lee was aanvankelijk een beetje moeilijk, maar is bijgetrokken. Mbuso en nieuweling Senzo waren meteen al vrienden. Ik blijf me verbazen over de (veer)kracht van deze jongens. Er komen 6 vreemden in je huis wonen, waarmee je vanaf nu je slaapkamer, klaslokaal en leven moet delen en het gaat zo ongelooflijk soepel. Ik ben enorm trots op ze. Het zijn nog geen broers voor ze, maar ze worden zo goed en gemakkelijk in hun midden opgenomen, het is bizar.

Zaterdag
Naar het strand met de hele bups. Paul, die ook voor I Care werkt, had zijn halve kerk opgetrommeld om mee te gaan. Hotdogs, snoep, chips en limonade, voetbal, volleybal, zand en veel lol. Ik kan alleen van de jongens winnen met voetbal als ik ze hardhandig in het zand duw om in het bezit van de bal te komen, wat ik dan ook veelvuldig heb gedaan :)
Zwemmen kon helaas niet, want in deze tijd van het jaar komen de sardientjes in grote getalen aanzwemmen, en de haaien daar weer achteraan. En jahoor, al snel een aangespoelde haai. Veel mensen eromheen, even staan kijken. Ze joegen hem voorzichtig weer terug naar zee en iedereen ging weer z'n eigen gang. Typisch dagje strand in ZA...

Zondag
Naar de kerk met de first load. Het I Care busje is niet zo groot, dus we gaan altijd in twee of drie lichtingen. (Werkt er iemand bij een autobedrijf trouwens?? Zin om te sponsoren? WE NEED A BIGGER VAN!) Ik was de enige volwassene in de eerste lichting en natuurlijk hadden twee jongens zin om te rellen op zondagochtend, zucht. Wilden niet mee naar binnen en buiten in de zon blijven, wat logisch is. Maar ik kan ze niet allemaal tegelijk in de gaten houden als ze op verschillende plekken zijn, dus wilde ze bij elkaar hebben. Flink wat weerstand, maar het lukte. 's Middags een knuffel en excuses van Mbuso omdat hij 'rude' was geweest in de kerk. Kijk 's aan :)

In de kerk een preek over de noodzaak van kerkbezoek. Zou je dat niet juist tegen de mensen moeten zeggen die niet gaan, denk ik dan. Ook al twee keer een pittige preek gehad over homoseksualiteit (of had ik dat nou al geschreven?), waar ik nogal ongemakkelijk van werd. Hou er niet van als mijn vrienden thuis worden vergeleken met moordenaars en kinderverkrachters. Hier geldt: zonde is zonde.

Zondagmiddag naar een voetbalwedstrijd van wat jongens, hier bij Mother of Peace in de buurt op de heuvel Inkwali. Mooi weer, heet heet heet! Tientallen Zulu-mannen langs de lijn en 1 blank meisje in hun midden, blijkt leuk om hun reacties te zien, vooral als je ze in Zulu begroet. Na de wedstrijd teruggelopen want de chauffeur was langzaam/druk/ergens anders (reden vaak onduidelijk :) en natuurlijk geen camera bij me als je die echt nodig hebt. We zouden een short cut nemen, huisvaders kenden het terrein, dwars door het suikerriet, schrammen op de benen en ingespannen ogen, aangezien er anaconda's in het gebied zouden zitten (!). Shortcut eindigde bij een groen riviertje (die zat er vroeger nooit!...), die eruit zag zoals je ze op National Geographic ziet, met een beetje fantasie zie je de krokodillen er zo in zwemmen. Ik was niet van plan om daar doorheen te waden in mijn slip, dus held Sboniso heeft mij op zijn rug naar de overkant gebracht. Mijn stoere Zulu-broeders zwommen of liepen tot hun middel in het water. Eenmaal aan de overkant zagen we een groot bord: DANGER, NO SWIMMING! Krokodillen, anaconda's? We zullen het nooit weten.

Even langs Sakithemba, waar drie huisvaders vandaan komen. Het is een soort mix tussen Mother of Peace en I Care, veel jongens/mannen bij elkaar in kleine huisjes. Het was bijzonder om te zien waar de huisvaders vandaan komen. En aan liefde hier overal een tekort, werd meteen belaagd door geinteresseerden. Een goed project, dat de nodige steun kan gebruiken. Yvette/Michel, nieuw project?

's Avonds verjaardagsfeest van Thabo. Tenminste, dat denken we. We hebben geen geboortecertificaat van hem, dus we gokken erop. Hij denkt dat hij 15 is geworden, hiep hiep! En feesten kunnen ze hier als de beste. Ik had graag gewild dat jullie erbij waren. Er word kei, maar dan ook keihard gezongen, iedereen is vrolijk, de hele familie (inmiddels 19 boys) om de tafel, muziek, dansen, taart, chips, limo, geluk.

Maandag
Public Holidag, dus geen school. Huisvader Sthembhiso en ik hadden bedacht dat we de kamers van de jongens gingen aanpakken. Ze hadden een verdeling van 7 en 5 jongens op een kamer bedacht, wat niet werkt. 7 jongemannen op een kamer die niet zo groot is resulteert in een heleboel rommel en niemand die op tijd slaapt. Ik wilde de kleintjes al weken boven hebben, zodat ze geen last hebben van de grotere boys en mijn geduld heeft gewerkt. Het duurde even, maar de verdeling is nu beter, de kamers zijn schoon en mooi, iedereen (na veel zeuren) gelukkig.

En een doorbraak met de kleine Tha. Hij noemt mij nu zijn moeder, wat ik heel lief vind. Maar wat genoeg zegt over de betrokkenheid van de twee vrouwen die fulltime in zijn huis wonen en die hij logischerwijs zijn moeders zou moeten noemen. Ik ben begonnen om hem op gezette tijden naar bed te brengen. De eerste keer resulteerde dat in een boze Tha die zijn bed uit bleef komen. De tweede keer wederom een boze Tha, die na vrolijk zijn tanden te hebben gepoetst ineens besefte dat hij naar bed moest en met 'n boos gezicht in de badkamer bleef staan en weigerde om te plassen. Ik weigerde om boos te worden, heb tien minuten op hem in staan praten en sussen en uiteindelijk haalde hij zijn schouders op, ging plassen en in bed liggen. En drie keer is scheepsrecht. Gisteren samen naar boven, samen tandjes poetsen, zonder morren plassen, instoppen, knuffelen, kussen en slapen! Victory is mine.

Had nooit verwacht dat ik fulltime moederen zo leuk zou vinden. Ben mijn nichtje en neefje gewend, waar ik tot over mijn oren verliefd op ben en waar ik veel op pas. Maar 19 zoons hebben is fantastisch! Met Andile kan ik het zoals verwacht goed vinden. Hij heeft Sthembhiso als zijn vader geaccepteerd en mij als zijn moeder. Lief lief lief. Mbuso, een van de moeilijkere onder de jongens, stelde mij zondag aan iemand voor als zijn moeder en Sthe als zijn vader. Mooi compliment.

Hard gewerkt zondag en 's avonds knalde het gevoel van onrecht en moeheid er dan ook heel hard uit. De huismoeders behandelen de jongens niet als hun eigen kinderen, ze koken en zorgen voor het huis, maar geven ze geen of in ieder geval te weinig liefde. De huisvaders zijn degenen die met de jongens praten, problemen aanhoren en oplossen en laten merken dat ze om de jongens geven. Ik vind het vleiend dat de jongens zoveel om mij geven en mij in vertrouwen nemen, maar dat zou eigenlijk niet hoeven te gebeuren, aangezien ze twee (huis)moeders hebben. Het hele weekend hebben de huismoeders zich opgesloten in een van hun kamers, om als tieners te bellen met hun vriendjes, televisie te kijken en te kletsen, terwijl anderen voor de kids zorgen. Ik vind het fantastisch om bij de jongens te zijn in het weekend, terwijl dat niet mijn werk is, maar ga niet hun werk overnemen. Zondagavond laat, drukte in huis, 12 jongens in het bovenste huis en geen huisouder te bekennen. De lerares die de volgende ochtend vroeg moet werken en haar les nog moet voorbereiden is degene die de kleintjes naar bed stuurt, de grotere aanspoort om hun schooluniform te gaan fixen, de muziek zachter te zetten. Ben flink ontploft tegen een van de huisvaders en heb de leiding van I Care laten weten dat vooral de huismoeders niet doen wat ze horen te doen. Vandaag is er een huisoudervergadering geweest en zijn ze goed onder handen genomen. Ik vind hard werken geen probleem, maar ik ga niet in mijn eentje voor de jongens zorgen. Oh zo.

Dinsdag
Vandaag de eerste schooldag van de nieuwe jongens. Ik was om 4.30 wakker, toch een beetje zenuwachtig. Het ging hartstikke goed. Ze zijn leuk en leergierig. Smanga spreekt amper Engels, de jongens vertalen voor hem. Sphiwe spreekt een beetje Engels. Sandile is een wonderkind, superslim, hartelijk, knap en lief. Andile, mijn zoon :), onwennig met letters en klanken, maar spreekt goed Engels, dus uitleg gaat goed. Senzo en Lindelani gaan ook goed. Drie jongens zitten binnen no time in klas 1 en dan hard aan het werk om de anderen te leren lezen. Nieuwe uitdaging!

Iedereen bedankt voor jullie berichtjes, doet me goed!
Foto's volgen, nu een kop thee en naar bed.

Nilale kahle! Slaap lekker.

31. Update

Thu, 12 Jun 08 22:38:08 +0200

Sanibona,

Ninjani? Alles goed, mensen?
Je zou verwachten dat ik uiteindelijk minder ga schrijven, maar voorlopig blijft het fijn om mijn hersenspinsels op internet te zetten en jullie reacties te lezen. Jullie zijn mijn link met thuis, dus blijf alsjeblieft reageren, wordt gewaardeerd!

Op school is het een beetje broeierig. Teacher Sandy is twee maanden op vakantie en Catherine, die weinig onderwijservaring heeft en te weinig autoriteit afdwingt bij de jongens, is nu in charge. De eerste week had ik er hoofdpijn van, maar deze week ging het aardig. Het is een beetje druk. Ik heb Sbonelo en Thobani in een korte tijd klaargestoomd om 'over' te gaan naar klas 1. En het is gelukt. Vandaag was hun laatste dag in mijn klas en we hebben spelletjes gedaan, gelezen, chips gegeten en limonade gedronken. Ik ben supertrots op ze. Twee maanden geleden konden ze nog niet lezen en deden ze alleen het alfabet en rekenen. Nu doen ze 5 vakken en lezen ze trots voor.

Verder hebben alle jongens wel eens last van een off day. Mbuso gaat in dat geval lekker op de grond liggen, Lee praat niet meer met je, Sboniso houdt zijn kaken op elkaar bij het opzeggen van de pledge of gaat zonder toestemming de gang op. Ze zijn vaak snel weer bij de les te krijgen, het is bijzonder om te zien hoe snel ze kunnen omslaan, positief en negatief. Is er iets mis, dan zul je het weten ook. Maar het is heel snel weer goed als ze boos op je zijn. En ze hebben de schattigste manieren om het subtiel goed te maken met je. Ik kan slecht boos zijn op ze, alhoewel ik soms in de klas wel moet doen alsof om een punt te maken.

Morgen is de graduation van 6 nieuwe jongens. Zij hebben de afgelopen maanden het rehab-programma doorlopen en komen vanaf dinsdag bij mij in de klas. Van de graduation wordt een groot feest gemaakt. Alle jongens, huisouders, teachers, vrijwilligers en staff komt ernaar toe om de boys te feliciteren en om ze welkom te heten in de I Care familie. Meteen na de graduation komen ze mee naar huis. Morgen dus 19 jongens, ipv 13, waarvan er 18 naar school gaan.
Ik heb er veel zin in, spannend, nieuwe groep. Ik heb mijn klaslokaal gisteren omgegooid en gesopt en alles ligt klaar voor de jongens. Ik heb geen idee of ze Engels spreken, of kunnen lezen of schrijven.

De huidige jongens zijn goed voorbereid op de komst van de nieuwe lichting, maar het is toch een beetje onrustig. Ze weten nog niet precies wie nou waar gaat slapen en er komen toch ineens 6 mensen bij je wonen, da's niet niks. Ik ben benieuwd of en hoe de hierarchie in huis gaat veranderen.

Vandaag naar life guard training geweest en gelukkig was het koud. Vorige week was het zonnig en had de life guard die de jongens trainde een mini mini mini speedootje aan waar zijn haar gezellig en volop bovenuit krulde, hou dan maar eens je aandacht bij je leerlingen :) Het weer is hier wisselvalllig. Toen ik net aankwam, kon ik erg lachen om mensen die zeiden dat het koud was en dat ze ziek waren en griep hadden, terwijl ik het een prima weertje vond. Maar ik pas me snel aan.. Ben nu ook verkouden en klaag regelmatig dat het koud is. Vooral 's ochtends is het nog erg fris. Overdag is het dan lekker warm en 's avonds weer kouder. Daar kom ik niet voor naar Afrika ;)

We hebben verder bij I Care nu een hele leuke, gezellige, spontane en goede vrijwilliger van Be More, Manon. Ze blijft drie maanden en voelt zich nu al thuis, heel goed. Haar ervaringen kun je lezen op www.manonnienhuis.helptmee.nl

Maandag gaan we weer op huisbezoek bij de familie van Mlu en hij vroeg of ik ook meeging. Dat vind ik toch zo bijzonder. Het is een hele stille jongen, maar stiekem vindt hij me aardig en mag ik mee naar zijn familie. Een van de trustees van I Care gaat bekijken of we rehab kunnen regelen voor zijn moeder en in ieder geval dat er binnenkort een Zulu-spreker van de kerk gaat praten daar. Maandag gaan we kleding voor de kleintjes en eten brengen en gaat huisvader Sthembhiso een poging wagen om met moeders te praten. Ik hou jullie op de hoogte.

Vuile Alex, bedankt voor je lieve mailtje! Mocht ik onverhoopt toch naar NL terugkeren, dan weet je dat ik meteen naast je bureau sta! Heeft Rita trouwens al een baby? Heeft Sue (a.k.a. SUUUU) je al mijn nieuwtje verteld? Foto volgt..

Ieneke, bedankt trouwens voor je lieve smsje en Reiki!
Michiel, hoe was je vette feest?
Ing, vette foto's en vette buik jongen! Ik mail snel! xx

Tot na het weekend..

30. Leuk en verdrietig weekend

Mon, 09 Jun 08 14:02:03 +0200

Hoi allemaal,

Afgelopen vrijdag met de boys naar het circus geweest. Het was een beetje een derderangs circus, niet al te groot en professioneel, maar de kids vonden het erg leuk. De Mother of Peace-kids waren er ook, dus die moesten we bij onze jongens vandaan houden. Twee jongens van I Care vinden twee meiden bij Mother of Peace leuk, wat in beide organisaties (de een katholiek, de ander christelijk) angstvallig in de gaten gehouden wordt. Ik werd samen met Deon uit het publiek gehaald om de clowns te helpen bij hun act, wat voor veel hilariteit zorgde aan de I Care en MoP-kant van het publiek. Als dit niet werkt, kan ik altijd nog bij het circus :)

Zaterdag naar het Absa-stadion geweest in Durban. Daar waren activiteiten voor kids, sporten en een belachelijke hoeveelheid popcorn en snoep (jammie!). Het was een mooie dag en de zon scheen, de jongens waren in een goede bui.

Zondag slecht weer (Rodger lacht er nog steeds om), in de regen naar de life guard training. De jongens moesten 13 laps zwemmen, wat niemand lukte. Het goede daaraan was dat ze niet opgeven en nu vastbesloten zijn om het wel voor elkaar te krijgen. Ben benieuwd. Ik ga maar met ze mee zwemmen, want mijn conditie gaat er niet op vooruit hier, ik mis mijn fiets!

Zondagmiddag met Sbonelo en Mlungisi mee naar huis. We gingen eten brengen en even kijken hoe het met moeders is. Er wonen nog drie kids thuis, waarvan twee kleinere meisjes. Ik kan er nu met meer afstand over schrijven, maar zondag was ik er flink verdrietig van. Mlungisi zit al een tijd bij I Care en Sbonelo minder lang. Het hele gezin woont in een mini-huisje, 15 vierkante meter misschien. Een open ruimte, geen aparte badkamer, geen slaapkamers, geen keuken. Geen ramen, amper meubilair, amper eten. De moeder van de jongens schijnt te drinken, ze vroeg Mlu zondag om geld. Als ze dronken is, valt ze wel eens, met baby op haar arm. De sfeer bij zo'n huisbezoek is heel interessant. Ze vallen elkaar niet in de armen zoals je zou verwachten, wat misschien ook raar is omdat er I Care-staff bij is. We konden niet lang blijven aangezien we Philani op moesten halen thuis, dus al snel moesten we weer afscheid nemen. De twee zusjes in tranen omdat de grote broers al zo snel weer vertrokken. De moeder en broer stil. Stel je voor dat je vijf kids hebt en dat twee daarvan niet bij je wonen. Dat je zo arm bent dat je je kids amper iets kan geven. Dat je zoons tien minuten thuis zijn om eten te brengen en daarna weer worden meegenomen. Hoe leg je de kleintjes uit waarom hun broers weer weggaan? De moeder moet uiteraard stoppen met drinken, maar waar begin je om het haar uit te leggen? Wie is verantwoordelijk, wie helpt?

Daarna hebben we Philani opgehaald. Zijn vader woont in Durban in wat ze hier noemen een 'informal settlement'. Krottenwijk is wat wij het zouden noemen. Het is zo vaak ongepast om foto's te maken van situaties hier, ik ben niet op safari en wil niet de toerist uithangen terwijl dit het echte leven is voor de families van de jongens. Maar ik heb stiekem een foto kunnen maken. En van Philani en zijn vader. Ze zien er desondanks gelukkig uit, vinden jullie niet?

's Avonds sprong Mlu, meestal teruggetrokken en stil, meteen op van zijn bed toen hij me zag. Hij wilde praten over zijn moeder. Hij was enorm bezorgd om haar en zijn zusjes. Hij heeft haar gezegd dat ze moet stoppen met drinken, waarna ze boos op hem wordt en schreeuwt dat hij niet de man in huis is. Zijn kleine broertje Sbonelo is nu gelukkig ook bij I Care en daar gaat het goed mee. Maar zijn zusjes kunnen niet bij I Care terecht en hij weet niet wat er met ze gaat gebeuren. Zo zielig.. Wat zeg je tegen hem? Ik kon hem alleen maar knuffelen, laten merken dat ik van hem hou en dat ik er voor hem ben. Dat ik I Care zal inlichten en zal vragen of ze rehab voor haar kunnen regelen, mits ze inziet dat er een probleem is. Kon mijn tranen nog net bedwingen..

Het was een heftig dagje, maar dagen zoals deze laten me des te meer inzien waarom ik hier ben en dat alle kleine beetjes helpen. Het feit dat hij me in vertrouwen neemt, is al een groot compliment. We doen ons best, Akela..

Foto's:
1. Absa-stadion, home of the Sharks. Mlu(ngisi), Skhum(buzo), Siphiwe, Sboniso
2. Sboniso en de kleine Tha (die mij nu zijn moeder noemt, zo lief!)
3. Huismoeders Batheni en Fundile met Mlungisi
4. Met mijn grote vriend Skhumbuzo (sinds ik mee ben gegaan op een huisbezoek naar zijn familie zijn we matties)
5,6,7,8: Huis en familie van Mlu en Sbonelo(foto's van familie van Mlu waren trouwens op verzoek van I Care en na vragen of het mocht)
9. Omgeving
10. Informal settlement / krottenwijk
11. Philani en zijn Baba

29. foto's

Thu, 05 Jun 08 15:03:10 +0200

Vorige week op dinsdag Life Guard training op het strand. Vreselijk om in werktijd in de zon te moeten zwemmen :) Met Mlungisi meegezwommen, aangezien hij eerst niet durfde. Eenmaal in het water zwom hij me eruit.

Woensdag de anniversary van de school. Op 4 juni 2007 begon de I Care Christian School en een jaar later was het feest. Er was wat familie van de jongens (niet veel, wat voor teleurstelling bij wat jongens zorgde) en veel I Care staff. Het leek er even op dat de boys er geen zin in hadden, de rehearsal (mijn Nederlands gaat achteruit... kan gewoon niet meer op sommige woorden komen!) ging heel slecht en we hadden wat stevige attitudes in de klas. Puntje bij paaltje ging alles goed en waren we ZO ZO ZO ZO ZO trots op ze. Ze hebben een prachtig gedicht opgezegd, 'If' door Rudyard Kipling, gezongen en gedanst, gepraat en gelachen. Zulu-dans en zang, gumboot dans, gebed en voorlezen uit de bijbel. Een paar jongens vertelden iedereen wat I Care in hun leven betekend heeft en de rode draad was dat ze nu een toekomst hebben, wat ze op straat niet hadden. Veel dikke kelen en waterige ogen, dat begrijp je.

Donderdag wilden ze niet werken, aangezien ze moe waren, wederom stevige attitudes. Maar juf Brie had ze er na de pauze weer onder (wat me zelf ook verbaasde!) en we konden de dag leuk afsluiten. En.. de juffen hebben uniformen! Zie foto's...

Zie ik eruit als een juf of wat?

Qabula!

28. Onrust

Wed, 28 May 08 16:04:47 +0200

Sanibona!

Meerdere mensen hebben me gevraagd of ik hier wel veilig ben en of ik iets merk van de onrust in Zuid-Afrika. Er is een 'Xenophobia'-hype aan de gang hier, een groep Zuid-Afrikanen is niet blij met de aanwezigheid van buitenlanders, die volgens hen banen pikken. De haat is vooral gericht tegen mensen uit landen die grenzen aan Zuid-Afrika, zoals Zimbabwe. Aanvankelijk waren er alleen rellen in Johannesburg, maar nu schijnt er ook van alles aan de gang te zijn in Durban. Ik woon in de buurt van Durban, maar kom eigenlijk amper in de stad, dus loop weinig gevaar. Ik heb eerlijk gezegd helemaal niets gemerkt van de onrust, ik voel me hier volkomen veilig. Als ik in het weekend met de boys ergens naartoe ga, word ik omringd door een groep stoere sterke Zulu-jongens. Dit is al anders dan wanneer je met een groep alleen blanken ergens naartoe gaat. En er zijn altijd huisvaders aanwezig die al hebben gezegd dat ik me nergens zorgen om hoef te maken. Het zijn mijn persoonlijke body guards.

De vrijwilligers van Mother of Peace worden ook goed beveiligd. Voor de zekerheid gaan zij niet meer naar de stad en ze gaan niet meer mee om op de scholen van de kinderen te helpen. Maar dat is een voorzorgsmaatregel, er is niets gebeurd dat dit heeft veroorzaakt.

Dus no worries! Alles goed hier.

27. Goeie dagen

Mon, 26 May 08 15:47:58 +0200

Hallo allemaal,

De dagen gaan zo snel voorbij dat ik even moet graven om te vertellen hoe de afgelopen week was. In een woord: fantastisch!
Vorige week dinsdag even teleurgesteld omdat een paar jongens hadden gerookt. Donderdag een geweldige dag gehad met de huisouders. De allereerste House Parent Day was een groot succes. Ik had een teambuildingsdag georganiseerd, die heel erg goed ging en ook nog eens heel erg werd gewaardeerd. Aansluitend een family night. Ik heb gekookt voor iedereen, samen met vrijwilliger Myrthe, die ook verliefd is op de jongens. Nog nooit zo'n grote pan eten gemaakt, maar het is gelukt en iedereen vond het lekker. Achteraf hebben ze gezegd dat het pretty spicy was voor een blanke. De leraren en wat mensen van I Care kwamen ook eten en de jongens waren door het dolle heen. De braai werd aangestoken, muziek buiten, iedereen dansen: FEEST! This is Africa...

Vrijdag gewoon school. De Child Safety Officers en vrijwilligers van Bobbi Bear kwamen in de klas om te vertellen over HIV en Aids. Ik had de huisouders ook allemaal uitgenodigd, maar niet gezegd dat het verplicht was. En ze waren er alle acht, talk about teambuilding! De presentatie ging heel goed. Bobbi Bear doet supergoed werk en de kids en huisouders deden heel leuk mee. Het is fijn om hard te werken en dingen te organiseren, maar het is nog leuker als het ook allemaal lukt, goed gaat en iedereen het leuk vindt wat je voor ze doet.

Vrijdagavond mee met de boys en het hele weekend gebleven. Het weekend meegeweest op twee huisbezoeken. Zaterdag met Mbuso mee naar zijn familie. Zijn moeder heeft nog 5 kleinere kids en is ervandoor gegaan. We zijn bij zijn zus geweest, maar moeder is nog niet getraceerd. Zondag met skhumbuzo mee naar zijn familie, want zijn zus is overleden. We hebben hem thuisgebracht en de familie gevraagd wat ze nodig hebben voor de begrafenis. Ze hebben niets, dus I Care regelt eten voor de mensen die afscheid komen nemen. Het is zo bijzonder om mee te gaan op huisbezoeken. Ik kom op plaatsen en ontmoet mensen die ik anders nooit had kunnen zien en ontmoeten. Iedereen reageert oke op de aanwezigheid van een witte dame in een voornamelijk Zulu-gemeenschap. Kids zijn verrast en gaan giechelen, volwassenen zijn beleefd en nieuwsgierig en door het dolle heen als ik ook nog in Zulu afscheid neem. Haha. Onderweg naar Skhum meer Zulu geleerd, het gaat snel vooruit. Mijn band met Skhumbuzo is er ook op vooruit gegaan. De grotere jongens zijn wat terughoudender bij mij, maar Skhum bracht me aan de hand veilig terug naar de auto en ik kreeg een knuffel als afscheid.

Alles goed dus hier in ZA. Ik hoor graag hoe het mijn de lezers gaat!

Papa en mama, goed thuis gekomen?
Nikki en Mila, ik heb jullie brief nog niet gekregen! Ik wacht er met smart op.
Vuile GP-ers, hoe is het op kantoor?
Ingeling, bedankt voor je update, ik heb nog niet kunnen reageren, maar wat tof dat je weet wat het wordt. AHHHH, mag ik weten wat het wordt? AHHH?? Ik kan het toch niemand vertellen hier.. Groetjes aan Stijn en de harige jongens.
Lisanne, gelukkig weet iedereen het nu. Alles goed in je buik? ;)
Alet, wat leuk dat je de baan hebt! Doe de groeten aan iedereen op de Sirius.
Katja en Rolla, nog steeds verliefd? Hoe is het met de muizen?
Marietje, bedankt voor je berichtje! Princess is weg en Sane is daar erg verdrietig om geweest. Nu woont Joanna daar en ze is een goede huismoeder volgens mij. Sane blijft een gevoelig meisje, maar volgens mij gaat het wel goed met haar. En met Sandile en Sanele ook. Doe de groeten aan Lizeth.

Foto's:
1. Mother of Peace kids in de boom
2. Alle vrijwilligers in mijn huiskamer
3. House Parent Day
4. HP-day, hockey training (bedankt Marieke!)
5/6/8. Feest afgelopen donderdag bij de boys thuis
7. Met MoP-vrijwilliger Myrthe
9/10. Bobbi Bear presentatie in de klas
11. Imbali - Flower - Bloem

26. Observaties

Mon, 19 May 08 15:38:38 +0200

Allen bedankt voor jullie lieve berichten en smsjes. Sommige lezers hebben advies gemailt of zijn op zoek naar lesmateriaal voor de boys. Wordt zeer gewaardeerd!

Het is na het heftige weekend van vorige week weer wat rustiger bij I Care. Twee druktemakers zijn weg en het gaat weer goed thuis. Net weer een weekend met ze doorgebracht, gezwommen in zee, meegeweest naar de kerk en daarna alweer naar het strand. Ik word verwend met lekker eten en gezelschap. Wat een leven...

Deze week op de blog van Brie: Wat situaties en observaties die de kleurrijkheid van dit land beschrijven (en/of mijn hersenspinsels wat betreft de kleurrijkheid)

In mijn eerste week zat ik in de klas naast Sfiso, die naar mijn hand bleef kijken en erover wreef. Vervolgens dit gesprek:
Sfiso: "Miss, you're so white!"
Ik: "Yes, Sfis, i know that"
Sfiso (nadenkend): "Do you eat cheese?"
Ik: "Yes, i do"
Sfiso: "And milk?"
Ik: "Yes, also"
Sfiso knikt begrijpend. Dat verklaart alles.

Twee weken geleden waren we op een festival met de boys en daar waren Zuid-Afrikanen van alle kleuren aanwezig. Trotse blanke Afrikaners liepen rond met t-shirt met opdruk: “Spreek Afrikaans of hou je bek!”

Ook twee weken geleden bij de musical op een middelbare school kwamen we aangereden, overal groepjes leerlingen. Een groepje blanke leerlingen bij elkaar, een groepje Zulu-leerlingen bij elkaar en een groepje Indiase leerlingen bij elkaar, weinig interactie tussen de groepen. In de musical waren alle leerlingen vakkundig samengebracht middels muziek en dans, maar af en toe ook ingedeeld op ras. De Zulu-leerlingen deden een Zulu-dans, de blanke meisjes balletachtige of moderne dans.

Op het strand zaterdag kwam er iemand naar me toe om te vragen waar we vandaan kwamen. Simphiwe zei dat het wel vaker voorkomt, vooral ook als Carol (ook blank) erbij is, dat mensen dat vragen. Mijn insteek is dat ze de groep als geheel een tijdje hebben geobserveerd en er geen chocola van kunnen maken. Een grote groep zwarte tienerjongens, wat Zulu-volwassenen en een witte jongedame erbij is iets dat je blijkbaar niet vaak ziet. Bij alleen een groep Zulu-jongens zouden ze de vraag volgens mij niet stellen.
Toen we naar huis liepen, vroeg een vrouw uit het niets: “Are you from I Care?”
Kent ze me, herkent ze de jongens, weet ze dat er een I Care-huis in de buurt is of is I Care als organisatie enorm bekend? Of kon ze de groep niet plaatsen en bedacht ze dat de kleurrijke samenwerking wel professioneel moest zijn? En waarom stelt ze de vraag aan de enige blanke in het gezelschap en niet aan 1 van de huisvaders? Dacht ze dat de blanke wel in charge zou zijn of dacht ze dat de huisvaders ook ex-straatkids waren?

Afgelopen zondag in de kerk was de dienst voornamelijk in Engels. De kerkgangers zijn voornamelijk blank, met hier en daar wat Indiaas en Zulu. De meeste mensen spreken ook Afrikaans en hier en daar komen er wat woorden in deze taal voorbij. De pastoor kondigde een nummer in het Afrikaans aan en vroeg tussen neus en lippen door of men Afrikaans sprak. Uit de zaal kwam als antwoord op de vraag een hard: “AMEN!!” Iets te hard en trots naar mijn idee.

Huisvader Simphiwe vraagt me regelmatig over Nederland en hoe het is om daar te werken en wonen. Toen hij vroeg of er ook gemengde huwelijken waren en ik bevestigend antwoordde, zei hij: “REALLY??”

Don’t get me wrong, ik voel me enorm thuis in dit land en vooral bij mijn Zulu-familie. Maar slechts 14 jaar na afschaffing van de apartheid is het verleden duidelijk zichtbaar en er is nog veel werk aan de winkel.

Sala kahle,
Brie.

25. Haibo!

Tue, 13 May 08 17:14:26 +0200

De uitdrukking ‘Haibo!’ hoor je hier elke vijf minuten voorbij komen. Het is een uitroep die niet echt een vertaling heeft, je zegt het als iets je heel erg verbaast, als iets je verrast. De jongens zeggen het heel vaak en vinden het heel grappig als niet-Zulus het gebruiken.
De term is gepast voor het afgelopen weekend... what a weekend it was. Ik ben zeer lang van stof dit keer (wanneer niet?), maar moet het kwijt.

Tha en Sbonelo
Vrijdagmiddag met de jongens mee naar huis gegaan voor een logeerpartij. Ik had een leeg schrift voor de kleine Tha meegenomen. Ik tekende een bloem, hij kleurde in en vervolgens leerden we de Engelse en Zulu-term voor de tekening en die schreef ik erbij. Hij vindt dat heel leuk en zijn Engels gaat met sprongen vooruit.
Bij de jongens thuis gegeten (jammie!) en ’s avonds op de bank gehangen en tv gekeken. Sbonelo is zo gemotiveerd dat hij de hele avond woorden aan het schrijven was, om vervolgens vol trots te laten zien wat hij op papier had gezet. Niet alles correct en veel onleesbaar, maar hij oefent wel en vindt het leuk. Goed om te zien.

Andile
Zaterdag met alle boys naar Streetwise geweest. Dat is een huis in Pinetown, waar maar liefst 50 jongens wonen in een groot huis. Er was een voetbalwedstrijd van I Care tegen Streetwise. De kleine Khetho, die vroeger bij de jongens woonde en voor wie ik altijd een zwak had, woont nu daar. Superleuk om hem weer te zien en hij kende me nog.
Bij Streetwise zit ook een groep jongens die in juni naar ons toe komt. Een van die jongens was me al opgevallen, hij heet Andile. Hij kwam zich voorstellen en vragen wie ik was.
Andile: “Where do you stay?”
Ik: “In Illovo, where their school is. I work at the school”
Andile: “Are you their teacher?”
Ik: “Yes and I hang with the boys on the weekends as well”
Andile: “That’s cool!!”
Als ik hem in de klas krijg, vindt hij me in ieder geval al cool. Mooi meegenomen voor teacher Brie! Nieuwe groep komt in juni, dus ik heb een maand om mijn huidige jongens klaar te stomen voor de andere klas.

Amasi
Het was een hele leuke dag bij Streetwise. Ik heb trampoline gesprongen met Tha en de anderen, geschommeld, voetbal aangemoedigd (goed he, Rodg?! Had je vast niet verwacht...) En de vrouw die de keuken runt verwende me met broodjes ei, amasi en spinazie en rijst op z’n Zuluus klaargemaakt. Amasi is putu, dat lijkt op couscous, waar een soort zure melk met brokken overheen gegooid wordt (en ik weet precies wat voor gezicht mijn moeder trekt als ze dit leest.. haha) Heel voedzaam en best te eten, mits in kleine hoeveelheden.

Lijm
Na een lange dag in de zon kwam de auto ons ophalen en er gebeurde ineens van alles. Ik spreek geen Zulu, maar stront aan de knikker heeft geen vertaling nodig. Wat bleek? Er was lijm in de aanbieding bij Streetwise en een aantal van onze jongens kon de verleiding niet weerstaan. Huisvader Sthe(mbiso) was erg teleurgesteld en de sfeer sloeg snel om. Thuis werd nagegaan wie wel en niet had meegedaan, in groepjes werden de jongens ‘verhoord’. Ik zou eigenlijk zaterdagavond naar huis gaan, maar vond het ongepast om midden in de hectiek te vragen of iemand me thuis wilde brengen.

Ruzie
Daarna sloeg een van de jongens Mbuso met een hockeystick. En Mbuso kreeg het vervolgens met Thabo aan de stok, volgens mij omdat hij op zijn plaats op de bank was gaan zitten. Thabo en Mbuso op de vuist, de helft van de jongens inclusief huismoeder sprong ertussen, anderen bleven stug naar de tv kijken. Broederschap gaat bij sommigen niet zover als je zou willen... Thabo gekalmeerd, maar Mbuso had het gehad, stormde naar de keuken en trok zijn schoenen aan. Ik ging achter hem aan maar hij wilde niet met me praten, dus ik waarschuwde de huismoeder, die snel de keukendeur op slot deed. Toen Mbuso alle kamers afgegaan om te zien of hij ergens het huis uit kon, wat niet lukte, waarna hij gefrustreerd ging slapen. En als klap op de vuurpijl begonnen vier jongens ineens over naar huis willen. In groepjes werd er zachtjes gepraat en plannen gesmeed.

Naar huis
Sfiso (11 jaar, maar doet alsof hij ouder is, zelfgemaakte tattoege op zijn arm, uiterlijk van een mini-gangster, inclusief doek om zijn hoofd geknoopt als Tupac) kwam naast me zitten om te vertellen dat hij ook naar huis wilde. Even met hem gepraat en soms denk ik dat ze alleen maar willen horen dat je om ze geeft en wilt dat ze blijft. Hij doet net of hij een stoere vent is, maar viel uiteindelijk tegen me aan in slaap, met een arm om me heen. Ze zijn soms zo klein... Later zei hij dat hij maar een grapje maakte en niet naar huis wil.

Kerk en strand
Zondag vroeg op en meegeweest naar de kerk. En zaterdag leek just another day te zijn geweest. Er was nog wel wat onvrede, maar de ruzie bleek vergeten, ook al had Thabo ineens een kleine snee op zijn gezicht. De rekening was blijkbaar ’s nachts vereffend...
Best een goede sfeer overdag en goed weer, ook al had de huismoeder het koud, terwijl ik het een prima zonnetje vond. Naar het strand gelopen met huisvader Simphiwe (zelf pas 20 en komt ook van de straat) en tien jongens. Gezwommen, lol gehad en getrakteerd op een ijsje.
’s Avonds naar huis en meteen door naar het huisje van Lorraine, waar ik werd verwacht voor ‘The Mummy Returns’. Ik woon alleen, maar heb weinig van mijn huis gezien dit weekend, maar heb de rust geen moment gemist. In het huis van Lorraine met Nuh (caregiver bij MoP) en alle kids film gekeken en nog even met de volwassenen over meiden, jongens, sex, hiv, condooms en dat soort zaken gepraat. Ook iets waar we iets mee moeten, maar er is zoveel te doen!

Onrust
Maandag was een rare dag. De jongens zijn bijdehand op school, niet vooruit te branden en er zijn er nog steeds 4 of 5 die naar huis willen. De kleine Sphelele heb ik nog nooit zo gezien, Thabo luistert slecht, Vukani stookt de anderen op, Sfiso schijnt toch naar huis te willen, Lee voert niets meer uit. Mijn klas ging goed, maar de andere klas stopte vroeg met werk, er was geen beginnen aan. Het is een heftige tijd nu. Sommige jongens vinden school saai en zien nu niet waar het voor nodig is. Ze zijn vergeten hoe het was op straat, denken dat ze op eigen benen kunnen staan en I Care niet nodig hebben. Ze missen hun familie en hun vrijheid. Ik was sowieso van plan om vooral voor de oudere jongens lessen over beroepen te organiseren en om professionals uit te nodigen om in de klas te komen vertellen a la de Weekendschool in Nederland. Nu moet ik dat SNEL gaan doen, want de jongens hebben vooruitzicht nodig. Hopelijk vind ik snel mensen die op een leuke manier kunnen vertellen over hun beroep en de jongens kunnen motiveren om iets te worden. Om ze in ieder geval het gevoel te geven dat ze iets kunnen betekenen en dat hard werken uiteindelijk wordt beloond.

De dag erna
Thabo, Sphelele en Lee hebben gelukkig toch besloten om te blijven, maar Sfiso en Vukani zijn weg. Ze wilden weg en zijn na overleg met ouders en leiding van I Care weggebracht. Bij Sfiso thuis is Vukani ervandoor gegaan, dus die konden we niet eens netjes thuis afzetten. Heel verdrietig allemaal, vooral omdat ik zoveel tijd met Sfiso heb doorgebracht het afgelopen weekend. Maar we kunnen ze blijkbaar niet allemaal redden. Of niet op dit moment. Ik ben blij dat de anderen besloten hebben om te blijven en dat het goed gaat met de kleinere kinderen.
We zullen zien of we ze nog terugzien.

House parent meeting
Vandaag een vergadering met de huisvaders en –moeders bijgewoond en dat was heel bijzonder. Vrijwilliger Myrthe nam zeer vakkundig mijn klas over, zodat ik erbij kon zijn (thanks Myrthe!). We hebben gepraat over ouderschap, hoe kinderen hun ouders zouden moeten behandelen, hoe de huisouders hun gezin en ouders zien, hoe de rollen van vaders en moeders zijn en op welke manier we als ouders liefde geven. Daarna gepraat over alle gebeurtenissen van het afgelopen weekend.
Ik voel me erg welkom. De huisouders hebben zelf ook het een en ander meegemaakt en vertellen over hun eigen ervaringen en familie. Vervolgens discussieren we over wat er aan de hand is en hoe we daarmee omgaan. Ik heb vandaag bedacht dat ik een huisouder-dag wil organiseren, met teambuildingspellen en gezelligheid, dat is wel nodig. Ze werken goed samen en zijn heel goed voor de kids, maar ze zijn nog geen team, ze staan niet altijd op 1 lijn als het gaat om opvoeding. Ga er meteen mee aan de slag. Ideeen en tips zijn welkom!

Helluppie!
Een vraag voor de juffen/pedagogen/tienerwerkers/briljante geinteresseerden onder jullie: mochten jullie een methode kennen om tienerjongens met een interessante achtergrond sociale vaardigheden aan te leren, mail me of stuur materiaal op! Angela, Sanne? Ik praat me suf met ze, maar ben op zoek naar een pakket dat door middel van samenwerking/foto's/film/spellen/discussie over verschillende mogelijkheden aanleert dat slaan niet nodig is en wat de alternatieven zijn.
Ook bijvoorbeeld een film of lesmateriaal dat ik kan vertalen over het omgaan met meisjes/sex zou ik graag willen hebben. Thanks! (een aantal van jullie heeft aangegeven dat ik het kon vragen als ik iets nodig had, dus bij deze!)

Deon, die hier werkt, is tot de 17e in Nederland en kan eventueel materiaal voor me meenemen, dus opsturen hoeft niet eens.

Ngiyabonga!

24. Alweer een lang weekend vrij

Tue, 06 May 08 13:36:42 +0200

Afgelopen woensdag een stroomstoring gehad van een paar uur. Zuid-Afrika schijnt vergeten te zijn om op tijd nieuwe elektriciteitscentrales te bouwen, dus nu wordt de energie gedeeld. Op gezette tijden valt de stroom twee uur uit. Handig! Meike/GP-ers, staat dat al in het Energy Revolution plan? ;)

Wat een leven... Afgelopen donderdag en vrijdag ook vrij geweest en toen het weekend erachter aan. Vier dagen vrij en het waren leuke dagen! Donderdag had ik een kleine griep te pakken met heel veel hoofdpijn. Vrijdag ging het beter en ben ik met de jongens van I Care meegeweest naar het strand. Ik wist dat we gingen zwemmen, maar had pas laat door dat het echt mooi weer was, dus de zonnebrand vergeten! Dom dom. De schade was beperkt, alleen een rode arm en snoet. Ik had expres mijn badpak in plaats van bikini aangetrokken, je bent toch met een bups tienerjongens op pad. Maar ik voelde me toch wat bekeken. Alle meisjes dragen hier een langere zwembroek over hun bikini, ik ga er ook eentje aanschaffen. De huismoeders droegen hele leggings om te gaan zwemmen en toen een van de huismoeders naar buiten kwam in haar zwemkleding vielen veelvuldig de woorden BIG MAMA! Het was een hele gezellige dag. Tha, het kleine broertje van Sfiso, gaat nog niet naar school, dus die zie ik alleen maar thuis en in het weekend. Zo’n leuk ventje! Hij spreekt geen Engels, maar met handen en voeten en mijn amateur-Zulu weten we het goed met elkaar te vinden. Zaterdag ben ik weer met ze meegegaan en kreeg ik een dikke knuffel van hem als welkom. Daar doen we het voor!

Ondertussen had ik woensdag een leerling minder. Senzo is ook naar huis gestuurd omdat hij rookte thuis. Ik merkte vorige week al dat hij niet in zijn hum was. Hij is weggestuurd en komt hopelijk weer terug als hij zich weer aan de afspraken gaat houden. En Mbuso is terug! Hij is een paar weken thuisgeweest en was vorige week weer present. Met wat schaafwonden op zijn snoet, maar ik kan niet in details treden. Ik weet niet of hij blijft, hij had het aanvankelijk over weer naar huis willen. Maar dit weekend zag het ernaar uit dat hij zich toch thuis voelt bij I Care. Hij was gegroeid, kleine jongens worden groot. Ik vind het een leuke jongen, hoop dat hij blijft.

Ik heb ontzettend veel respect voor de huisvaders en -moeders. Ze zijn 24/7 met de jongens samen, maar lijken daar nooit moe van te worden. Ze disciplineren ze, begeleiden ze, helpen ze, maar ze maken vooral heel veel lol met ze. Het is geen seconde stil en er wordt veel gelachen. Vooral in de auto is het leuk. Ik mag voorin als ma’am en het is te gek om te luisteren naar alle drukke Zulu-stemmen achterin en het gelach van alle jongens (en vooral het gegiechel van Sbonelo).

Gisteren een supergoeie dag gehad. Overdag lesgegeven en mijn jongens gaan snel vooruit. ’s Middags mee naar een musical van leerlingen van een middelbare school hier in de buurt. Met zo’n 40 kids daarheen, prachtige opvoering van Belle & het Beest. Ik zat bij de kleintjes, met Thabani en Awe non stop op schoot. ’s Avonds met de nieuwe vrijwilligers gegeten (7 nieuwe! Drukke boel hier nu) en daarna in het huisje van Lorraine (huismoeder) gehangen met Nicole, Eelke en Nuh. Spelletjes gespeeld en me rot gelachen. Kon amper slapen van de opwinding. Vandaag weer om 6.30 uur de wekker en lesgegeven. De zon schijnt en het leven is goed! Mijn jongens hebben superhard gewerkt vandaag en kunnen lezen! Jieha!

Jetske, hoe heb jij je Zulu zo snel geleerd? Sthembiso is er nog van onder de indruk. Ik ga ook snel aan de slag, wil graag beter met de jongens kunnen communiceren in hun taal. Ik pik elke dag meer op en ze vinden het zo leuk als je Zulu spreekt.

Didi, bedankt voor je berichtje! Ze hebben het nog regelmatig over alle vrijwilligers, je bent niet vergeten! Ik las in de nieuwsbrief dat je terugkomt?!

Nikki en Mila, een brief is onderweg! Met een mooie tekening van Thobani en Sbonelo. Alles goed in het nieuwe huis?
Rodger en Bianca, al zenuwachtig voor morgen?
Vuile Alex, GEFELICITEERD!

Allen, ik ontvang niet alle smsjes. Als ik niet reageer, dan heb ik je bericht niet ontvangen...

Tot later!
Brigit.

Update 8 mei:
Foto's
1. Liefje Andiswa
2&3 Strandtripje, mocht je het bovenste blauwe bord kunnen lezen, dat is de haaienwaarschuwing..
4. Sphelele
5. Philani en Tha
6. Mijn nieuwe vriend Tha
7. Huisvader Sthembiso met Philani en Tha
8. De jongens in de computerruimte, met vrijwilligers Jan en Rinus, die het netwerk gaan aanleggen. De jongens hebben er superveel zin in om computerles te krijgen.

Qabula!
(kus!)

23. Lang weekend vrij

Tue, 29 Apr 08 14:20:04 +0200

Sawubona!

Lang weekend vrij gehad. Veel buiten gespeeld met de kids. Zondag en maandag weinig zon, film gekeken. Mijn haar laten invlechten door huismoeder Purity. Vrijwilliger Eelke (was hier een jaar geleden) is terug, heel gezellig. En zaterdag hebben we 5 vrijwilligers naar Durban gebracht, die zijn inmiddels weer thuis. Gerdy, Ria, Noortje, Lisa, Susanne: hoe gaat het? We zijn nu met z'n 3-en en maandag komt een nieuwe ploeg. We eten elke avond samen en daarna ga ik lekker naar mijn eigen huisje.

Hier gaat alles z'n gangetje. Ben snel gewend en voel me weer helemaal thuis hier. Ik was na drie dagen vrij blij dat ik weer mocht lesgeven vandaag. Ben helemaal verliefd op mijn nieuwe aanwinst Sbonelo, hij doet het erg goed, net als nieuwe leerling Thobani. Senzo is sloom en niet vooruit te branden. Zou ik ook zijn als ik amper vooruitkwam en nog steeds in dezelfde klas zat en de nieuwe leerlingen duidelijk sneller gingen dan ik...
Ik ga kijken of ik een van de nieuwe vrijwilligers zo gek kan krijgen om 1 op 1 met hem te werken.

Deon, die hier bij MoP werkt, is nu drie weken in Nederland. Zondag een sms van hem. Hij heeft mijn Nederlandse simkaart, dus mocht je een verdwaald smsje van mij krijgen, dan komt dat van hem af :)

Gisteren de eerste confrontatie met onrecht en ZA-problematiek. Ik kan niet in details treden, maar het komt erop neer dat niet iedereen even aardig is tegen mensen met HIV. Sommige mensen vinden HIV een reden om anderen als grofvuil te behandelen. Heel onrechtvaardig en vervelend, zeker als je degene met HIV graag mag en die persoon vertelt hoe anderen doen. Maar dat is every day life hier, ik ga op zoek naar een manier om ermee te dealen en de persoon te ondersteunen waar ik kan.

De foto's:
1. I Care welcome pack pack!
2. De jongens die op de foto wilden (de rest was moeilijk!)
3. Teacher Sandy met Sbonelo
4. Sandy met Skhumbuzo (boven), Qaphela (links) en Sbonelo
5. Mijn nieuwe liefde Sbonelo met een tekening van mij (ahhh!)
6. Haar laten invlechten dit weekend
7. Gezellig eten bij mij thuis gisteren met Eelke, Nicole en Merel (Bobbi Bear)

Dwightie, Qaphela doet mij denken aan jou soms. Foto 4, links onder.

Sala Kahle,
Brigit.

22. Terug en bereikbaar

Fri, 25 Apr 08 15:58:42 +0200

Kort berichtje om mijn nieuwe nummer door te geven. Mijn oude nummer is geblokkeerd. Ik heb net een heleboel smsjes gestuurd, maar ik kwam niet ver met mijn 30 Rand beltegoed, dus een aantal kwam niet aan. Mijn nieuwe nummer is: 0027780768426 (dinsdag pas weer beltegoed, dus dan reactie :)

Vrijwilliger Ria was zo lief om mij haar sim te geven. Ria, bedankt!

Hele korte I Care-update: Philani is toch naar huis helaas. Ik ben helemaal verliefd op mijn nieuwe leerling Sbonelo, het kleine broertje van Mlungisi. Hij is een jaar of 9 of 10 (we hebben zijn gegevens dus geboortedatum niet) en zo schattig! Als ik voorlees ligt hij helemaal in een deuk, dankbaar lesgeven zo.

Gisteravond girls night gehad bij Mother of Peace, nagels lakken en maskertjes, erg gezellig. Vanavond play back show en afscheid van de MoP-vrijwilligers. Nu een lang weekend vrij, dinsdag pas weer werken. Morgen uitslapen en dan 5 vrijwilligers naar het vliegveld brengen.

Tot laters,
B.

Oh ja, en de zon schijnt! Keihard! Het is heet.. hehehehe.

21. Terug in Afrika

Mon, 21 Apr 08 16:01:17 +0200

Hallo allemaal,

Groeten uit regenachtig Zuid-Afrika! Ik heb twee hele goeie dagen gehad, de zon scheen toen ik aankwam (heet!) en de dag erna ook. Hoe fijn is het om meteen weer rond te kunnen lopen op je slippers en in een t-shirt! Zondag begon de regen en vandaag is het nog steeds nat. Dat mag de pret niet drukken. Ik ben blij om weer terug te zijn!

Catherine, de nieuwe vrijwilligerscoordinator van I Care stond me in Durban op te wachten met Philani 1, een van mijn leerlingen. Hij had zijn test goed gemaakt dus mocht mij als beloning mee ophalen. Meteen naar Warner Beach gereden om de jongens gedag te zeggen. Sommigen vlogen me meteen om de hals, anderen waren wat meer on the down low, maar kwamen later hallo zeggen of binnen een knuffel geven zonder anderen erbij. Het blijven grote stoere jongens, dat vergeet ik wel eens. Er is veel veranderd, de jongens wonen nu allemaal bij elkaar in de buurt in twee huizen. Een paar jongens zijn weg, waaronder een van mijn favorieten Khetho. En er zijn twee nieuwe, die nog niet goed kunnen lezen, dus die zitten in mijn klas.

Vrijdag na de jongens geknuffeld te hebben, op naar Mother of Peace. Iedereen was heel hartelijk en blij om me weer te zien. Ik heb mijn huisje ingeruimd (helemaal alleen in een vrijstaand huisje in Afrika, te luxe!) en wat gegeten. 's Avonds werd ik meteen getrakteerd op gezelligheid, er was een braai met de vrijwilligers en de familie van Deon, die ook bij MoP werkt. Daarna een uur of 12 tukken en zaterdag met een stralende zon wakker geworden. Alle vrijwilligers hadden plannen dat weekend en waren of in de stad of in de Drakensbergen, dus er was weinig te doen. De hele dag buiten gespeeld met de kinderen en twee caregivers. Ik ben gewend om met twee kids buiten te spelen, nu waren het er een stuk of 43, heel gezellig! Meteen heel druk, non stop aan elk been een kind. Er is hier ook van alles veranderd, nieuwe kinderen en wat kids die terug zijn naar familie. Wennen aan de nieuwe namen gaat snel.

Zondag slecht weer, wel even naar Durban geweest met wat vrijwilligers. 's Avonds met z'n allen gegeten. Vroeg naar bed want vandaag voor het eerst weer lesgeven, viel niet mee toen de wekker ging. Acht uur present, maar de jongens waren er nog niet. Ik heb in de andere klas geholpen, aangezien daar meer jongens zitten nu en Catherine met de andere klas bezig was. Meteen aangegeven dat ik graag mijn eigen klas wil hebben. Catherine geeft wel op dezelfde manier les, maar gaat anders met de jongens om dan ik en dat gaat lastig samen. Zij gaat nu in de andere klas helpen en ik heb mijn eigen klas, met de kids die nog niet kunnen lezen. Het zijn maar liefst drie leerlingen, zware baan! :) De meeste jongens die ik vorig jaar had, kunnen nu lezen dus zitten in de andere klas. Er zit nu een groep jongens in rehab en zodra ze daar klaar zijn, komen ze misschien naar de school. We zullen zien.

Het was best vermoeiend om weer les te geven, maar heel leuk. Die jongens zijn fantastisch en alle aandacht die je ze geeft is welbesteed. Het slechte nieuws is dat een van mijn favorieten (Philani 2) weggaat. Hij luistert niet naar de leiding in huis en stookt de anderen op. Hij rookt in zijn kamer en hij trekt zich niets aan van de waarschuwingen. Hij schijnt vanaf morgen niet meer op school te komen. Ik heb het er even met hem over gehad en gezegd dat ik het heel jammer vind dat hij niet meer komt. "Why?" was zijn reply. Hij deed stoer, maar ik kan me niet voorstellen dat het hem niks doet. Ik hoop dat hij vanavond nog afspraken kan maken met de leiding en toch blijft. Aan de andere kant is hij wel bijna 18, ik kan me voorstellen dat hij uiteindelijk op eigen benen wil staan. Ook de verhuizing naar het nieuwe huis vond hij niet leuk, want hij moest zijn vriendinnetje achterlaten. Ik hou jullie op de hoogte.

Vanavond gaan we weer eten met de vrijwilligers. Het is superleuk om samen te eten en te kletsen, aan gezelligheid geen gebrek. En daarna lekker naar mijn eigen huisje.

Marlein, Gloria vroeg naar je en mist je. Bel je haar weer eens? Ze bedankt je voor de foto's.
Wilma, iedereen hier kent je nog en wacht op je terugkeer. Ze bedanken je voor de brieven, Winnie was er erg blij mee! Xolani en Mondli hadden meteen ruzie om de MP3speler. Het begrip 'delen' heb ik uitgelegd, maar je weet hoe hij is... Ik heb hem het hele weekend met witte dopjes in zijn oren zien rondlopen!
Wendy en Nele, van de fietsen wordt nog steeds dankbaar gebruik gemaakt. Er zijn er nu een heleboel, alleen is het grootste gedeelte stuk. Lekke band en kettingen eraf. Ik ga het er met Justin over hebben en kijken of ik ze kan maken met de nieuwe groep vrijwilligers, dit is zonde. Nu vechten ze om de fietsen.
Oud-vrijwilligers: Met de kleine Sanele gaat het heel goed! Hij krijgt zowaar een dikker hoofd en lange benen, groeit als kool!

Iedereen: mijn simkaart is niet meer actief, ik moet dat even regelen. Dus ik ontvang niets en kan dus ook niet reageren. Internet deed het niet dit weekend en we hadden een stroomstoring, dus ik was slecht bereikbaar. Sms-en heeft dus nog geen zin. Zodra hij het weer doet, horen jullie van me.

De postduif doet het natuurlijk wel. Mocht iemand me een brief willen sturen, dan kan dat:
Brigit Plaggenborg
Mother of Peace
PO Box 7047
4150 Illovo
KwaZulu Natal
South Africa

Nieuwste aanwinst qua Zulu-taal: Ngizobona Kusasa, ik zie je morgen!
x
Brigit.

Nikki en Mila, nog geen krokodillen gezien gelukkig! Wel een gekko in mijn slaapkamer! Een hele kleine, hij doet niks. Dikke kus van jullie tante!

De foto's:
1 t/m 6: de boys weer zien
7: Vrijdagavond braai
8,9,10: Uitzicht vanuit mijn slaapkamer
11: Flesje wijn kopen afgelopen zondag was er niet bij

(Michiel, Nanna, Wieger & Nash: mooie foto's he? Nogmaals dank voor mijn mooie camera!)

20. Mooie sticker!

Tue, 08 Apr 08 15:41:41 +0200

VISUM!
Weet je dat nog? Dat je op de basisschool van de juf of meester een sticker kreeg als je goed je best had gedaan? Trots als een pauw was je dan. Dat gevoel heb ik nu ook. Mijn best doen komt nog, maar ik heb wel een prachtige sticker in mijn paspoort waarop staat dat ik Zuid-Afrika in mag en er ook nog eens een jaar mag blijven. Het heeft even geduurd, maar ze durven me toch het land in te laten :) At last...

Aangezien de aanvraag voor mijn visum wat langer duurde dan verwacht, heb ik voor de zekerheid mijn ticket een week verzet. Was achteraf niet nodig geweest, maar ik vind het wel fijn om een extra week te hebben. Nog even knuffelen met mijn nichtje en neefje en afscheid nemen van vrienden en familie. Zie een beetje op tegen het afscheid nemen, maar zodra ik voet zet op Afrikaanse bodem komt het volgens mij helemaal goed.

Hart onder de riem
Een paar weken geleden was ik zo druk met alles regelen, dat ik amper bezig was met het feit dat het erg leuk is dat ik naar Zuid-Afrika ga. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt en blij verrast met een mailtje van Kelsey, die in februari bij I Care heeft gewerkt. Zij schreef dit:
"My names Kelsey and I spent this past February at I Care with my dad, and I just wanted to email you and let you know how much I admire what your doing for these boys. They're so special and I'm so glad there's people like you who let them know that. I think it's amazing that you've given up a year to go back and dedicate so much time to helping these boys, having you in their lives will mean so much to them. I think we heard your name more then a few times over there... "Do you know Teacher Brie is coming back for a whole year!!!!" Haha the boys are just thrilled. Well I just wanted to let you know how much I admire what your doing and I think it's great. I'd love to hear some of your stories and I just think what your doing is absolutely amazing!!"
Als je daar niet vrolijk van wordt...

Fototentoonstelling, film en debat
Aangezien ik niet morgen vertrek, kan ik aanwezig zijn bij de fototentoonstelling (waaronder foto's van mij/mijn project) en debatavond die vrijwiligers van Be More / Xplore hebben georganiseerd. Dat is op 9 april in het Louis Hartloopercomplex in Utrecht. Daar wordt tevens de prachtige film vertoond waar ik het in mijn vorige bericht over had. Reserveren kan via de kassa van het LHC in Utrecht. Mocht je morgen niet kunnen, hieronder een overzicht van de locaties waar de fototentoonstelling zal komen te staan:
9 april Louis Hartlooper Complex in Utrecht
(hopelijk t/m 15 april, dit is nog een optie ivm beschikbare ruimte)
- 16/17 april Cultureel jongerencentrum Chipolata in Houten (16 april 19.00-21.00 en 17 april 20.00-22.00)
(Cora, in Houten! Je moet daarheen natuurlijk!!)
- 19 april Afrikadag in de Haagse Hogeschool (van 10.00-17.00)
- 21 t/m 31 april Het Rijnlands Lyceum in Sassenheim (dit is nog een optie, ivm beschikbare ruimte)
- 1 mei t/m 23 mei café Averechts in Utrecht
We hebben in totaal 3 panelen met elk zo'n 30 foto's van A4 of A5 formaat. Als je kunt, ga kijken.

Verder:
Hans en Ria, bedankt voor jullie lieve kaartje!
Twan, welkom in de wereld! Inka en Martijn: gefeliciteerd!

Ik ga nu een week onderduiken, inpakken en afscheid nemen. Ik schrijf weer als ik in Zuid-Afrika ben.

Laters!
Brigit.

19. Vanavond film kijken!

Wed, 26 Mar 08 11:02:42 +0100

Film Agape vanavond op TV, Ned 2 23.20!

Hallo,

Vanavond wordt op Nederland 2 om 23.20 de film 'We Are Together' getoond, een meeslepende en ontroerende film over de kinderen van het weeshuis Agape (een project van Be More). Het Amnesty International Film Festival viert dit jaar haar 10-jarig bestaan en VARA zendt gelijktijdig 4 documentaires uit, waaronder We Are Together.

Het leven is niet gemakkelijk geweest voor de twaalf-jarige Slindile en haar vrienden in weeshuis Agape in Zuid-Afrika, maar hun stemmen klinken luid en duidelijk. Tijdens het verwerken van een aantal pijnlijke tegenslagen, waaronder het verlies van hun dierbaren aan AIDS, blijven ze sterk en maken ze al zingend een reis waar ze slechts van hadden kunnen dromen. Thina Simunye (wij zijn samen) volgt hun bijzondere verhaal gedurende de afgelopen drie jaar.

Zo luidt de aankondiging van de film, gemaakt door de mensen van Simunye Project, een partner van Be More. 'An incredible piece of work' (Bono), 'Cinema at its most inspirational' (David Edwards, Daily Mirror), 'Genuinely heart-warming' (Total Film), 'A celebration of resilience' (Variety), 'A life-affirming testament to the power of music' (Wendy Ide, The Times) is slechts een greep uit de vele lovende kritieken die de film ontving.

Wil je de film in plaats van op TV graag op het grote doek zien? Kom dan op 9 april naar het Louis Hartlooper Complex in Utrecht. Kijk op de site (be-more.nl)voor meer informatie!

Ook zeer interessant: 'Real men do not rape'
Dit gaat over de verkrachtingsproblematiek in Zuid-Afrika. Tien jaar na de afschaffing van de apartheid is het in Zuid-Afrika met de emancipatie van zwarte mannen somber gesteld. Het aantal verkrachtingen is schrikbarend hoog. Bijna de helft van de verkrachters is HIV positief. Sinds kort proberen enkele activisten en een groeiend aantal zwarte mannen dit monsterlijke fenomeen te lijf te gaan. Het is zeker een aanrader om even de moeite te nemen om te kijken. Helemaal wanneer je meer wilt weten over de gedachtengang over seks in Zuid-Afrika. Met betrekking tot Bobbi Bear ([project van Be More dat slachtoffers (kinderen) van verkrachting opvangt) is het een goede kijk op het leven waar de slachtoffers vandaan komen, en de gedachte waarin de daders handelen..

http://www.hollanddoc.nl/dossiers/34437343/

Even knippen en plakken in je browser.. Onderaan staat de documentaire. Hij staat ook als link op mijn weblog.

Groetjes,
Brigit.

18. Update

Mon, 10 Mar 08 16:50:04 +0100

Hoi allemaal,

Nog een maand te gaan, spannend!

Lesmateriaal over ruimtevaart
Een dag na mijn verjaardag ontving ik een brief van de directeur van I Care Christian School, Gill. Michel & Wilma hadden spullen voor me meegenomen naar Zuid-Afrika; lesmateriaal over astronauten en planeten en een mooi boek over de oceanen.
Gill vertelde dat de jongens net de dag voordat het materiaal aankwam, vragen hadden gesteld over ruimtevaart. Ze dacht nog: ik heb hier hulp bij nodig, ik moet in de stof duiken, ik weet er niet zoveel vanaf. En de dag erna kwam mijn lesmateriaal aan!
Goeie timing. ESERO - Marjolein van Breemen; bedankt!

Materiaal voor proefjes van science center NEMO
Science center NEMO in Amsterdam heeft me gesponsord met materiaal om proefjes te doen. Ik neem twee tassen mee met reageerbuisjes, trechters, filtreerpapier, etc, voor een waterzuiveringsproef. En voor mijn verjaardag kreeg ik van twee ex-NEMOlega's een prachtige kit om met de leerlingen het melkwegstelsel na te maken voor in de klas. Dank dank dank!

Verkoop in de IJ-hallen op 2 maart
De verkoop in de IJ-hallen ging -ondanks de vele hongerige koopjesjagers- best goed, 225 euro opgehaald. Ik wil iedereen die zijn kleding- en boekenkast heeft leeggehaald hierbij bedanken! En vooral John & Marleen, Esther, Karin (de allerbeste schoonzus!), Meike (en Thijs, Maria & Bente), Alex & Marcel en Jan bedankt voor het helpen op deze winderige dag in Noord. Mijn geheugenkaart heeft het begeven, dus de leuke foto's van de stand zijn verschwunden...

Afscheid van Greenpeace
Na de Open Dag aan boord van de Sirius op 28 februari heb ik mijn afscheid 'gevierd' met vrijwilligers en collega's. Nu doe ik nog vrijwilligerswerk voor Greenpeace om af te kicken :)

Laatste geld-inzamel-actie: koop een mooi fotoboek!
Mijn bezoek aan het fotomuseum in Den Haag laatst was erg productief, ik heb een stapel mooie fotoboeken gekregen om te verkopen. Namelijk:
- No-man's land, Ni Haifeng
- Rude, portraits of state, Ruud van der Peijl
- Long streams, Kutlugataman
- Hatje Cantz, Oliver Boberg
- Afterhours, Marc Bijl
- Ieder z'n voetbal, het voetbal in de beeldende kunst 1900-2000, red. W. v. Sinderen.

Mocht je interesse hebben in één van de boeken, mail me dan: bplaggenborg@hotmail.com. Leuk cadeau-idee?
Wim van Sinderen van het fotomuseum; bedankt!

Desiree Dolron; jij ook 1.000 x dank! Lief!

Mijn to do lijst wordt gelukkig steeds leger. Vandaag mijn mantoux-test laten controleren en ik ben niet in contact geweest met TBC in november. Beter! Goed nieuws, want één van de vrijwilligers die er ook in november was, heeft wel TBC opgelopen. Daar word je niet blij van. Nog een laatste prik in mijn arm vandaag en nu is het klaar.
Als alles geregeld is, wordt het tijd om afscheid te nemen. Mijn agenda begint aardig vol te raken met gezellige etentjes. Elke keer dat ik iemand gedag zeg, wordt er al afgesloten met: "Zie ik je nog?" Ik houd het voorlopig op: "Tuurlijk!"

Groetjes,
Brigit.

p.s.
en mijn weblog nadert de magische grens van 10.000 hits.. Bizar veel.
Who are you people? :-)

17. Geboekt! Ik ga echt!

Mon, 18 Feb 08 20:10:59 +0100

N I E U W S !

Succesvolle kleding- en boekenverkoop
De kleding- en boekenverkoop op 9 februari ging erg goed. Het was mooi weer, dus er waren niet zoveel mensen, maar iedereen gaf gul. De opbrengst: €370!! Daar ben ik natuurlijk heel blij mee. Zie de foto’s voor een impressie van de middag.

Herkansing op 2 maart
Aangezien ik nog een heleboel spullen over heb, organiseer ik nog een keer een boeken- en kledingverkoop en wel op:
Zondag 2 maart van 9.00 tot 16.30 uur
IJ-hallen, Amsterdam-Noord.
Kom je langs? Ik heb boeken voor kinderen en volwassenen in de aanbieding en kleding voor dames, heren, kinderen en baby’s. Zie één van de links voor een routebeschrijving naar de IJ-hallen.

Lessen gegeven CLV
Op dinsdag 12 februari heb ik mijn tweede serie lessen gegeven op het Christelijk Lyceum in Veenendaal. In oktober heb ik daar de eerste serie lessen gegeven in het kader van Xplore (zie link). Afgelopen dinsdag heb ik de tweede les gegeven in dezelfde drie klassen. Het was erg leuk om te doen. Ik had een powerpointpresentatie gemaakt met veel foto’s en de leerlingen stelden leuke vragen. Eén meisje vroeg of ik in april 2009 weer terugkom om te vertellen hoe het was!

Vertrek op 9 april
En last but not least: Ik heb mijn ticket geboekt en ik vertrek op woensdag 9 april. Voorlopige retourdatum: 25 maart 2009. Het is definitief, joeha!

x
BRIGIT

16. Een huis en twee banen in Afrika

Sun, 03 Feb 08 17:41:28 +0100

Hallo allemaal,

NIEUWS
Nieuws aan het vrijwilligersfront. Ik heb een huis en twee banen in Afrika!
Alle voorbereidingen gaan voorspoedig. Mother of Peace heeft me laten weten dat ik daar kan wonen en ik mag ook nog voor ze werken. Dat zorgt ervoor dat ik niet al mijn I Care-geld hoef uit te geven aan huur bij MoP. Goed nieuws dus!
Het gaat natuurlijk niet om 'echte' banen. Ik ga dagelijks lesgeven bij I Care en daarnaast helpen bij Mother of Peace en in ruil daarvoor heb ik een dak boven mijn hoofd en te eten. Lijkt mij een prima regeling. Ik heb nog niet geboekt, maar het plan is om in de eerste week van april te vertrekken.

POST UIT ZUID-AFRIKA
Een paar weken geleden werd ik blij verrast met 16 brieven op mijn deurmat: alle jongens uit de klas bij I Care Christian School (www.icare.co.za) hadden me een brief geschreven om me een fijne kerst te wensen en om te vertellen dat ze me missen. Dat gevoel is geheel wederzijds! Zie de foto's voor de brieven.

HOME GROUP PRESENTATIE
Op 22 januari heb ik bij de home group van een vriendin verteld over mijn projecten in Zuid-Afrika. Zij hebben mij in november gesponsord en ik heb verteld over mijn ervaringen. Dit was erg leuk en het was een leuke groep met geinteresseerde en betrokken mensen. Thanks so much for having me over!

UITNODIGING kleding- en boekenverkoop
Om geld in te zamelen organiseer ik op zaterdag 9 februari een boeken- en kledingverkoop. Kom je ook? Je mag je kledingkast en boekenkast uitmesten voor het goede doel en alles wat nog best wel leuk is, meenemen. Ik verkoop jullie spullen en de opbrengst gaat naar I Care en Mother of Peace. Je kunt natuurlijk ook alleen langskomen om te neuzen en kopen. Of voor een bakkie koffie! Gezellig...
Je bent welkom van 16.00 tot 20.00 uur bij Brightside fitness, Zocherstraat 42-1 in Amsterdam. Het is een sportschool achter de Overtoom in Amsterdam. René en Desirée, bedankt dat ik mijn benefietverkoop daar mag houden!

ARMBANDJES
Verder heb ik armbandjes gemaakt om geld op te halen voor het goede doel. Op de foto's kun je ze zien. Ze zijn er in groen, rood en roze en ze kosten € 4,-. Bestellingen kunnen vanaf nu geplaatst worden :)
De armbandjes zitten in een leuk kadozakje, met mijn weblog eraan.
(Wilma, bedankt voor de tip!)

INFOBRIEF
Ik heb een nieuwe infobrief. In november had ik een infobrief die alleen gericht was op Mother of Peace. Nu heb ik een nieuwe infobrief, met info over MoP en I Care. Wil je er één hebben of wil je hem ergens ophangen of uitdelen? Graag! Laat het me weten.

Groetjes,
Brigit.

foto's:
- armbandje in kadozakje
- brieven van mijn jongens van I Care
- foto van (deel van) home group de Zolder
- armbandjes

15. DONEREN DOE JE ZO!

Mon, 21 Jan 08 12:16:49 +0100

Alle donaties zijn welkom op gironummer 86.49.004 ten name van Plaggenborg en Brouwer in Amsterdam.

Je donatie gaat naar de projecten Mother of Peace en I Care.

Wil je via Be More doneren of voor een ander project? Dat kan ook. Klik dan op de button aan de rechterkant: 'Doneer nu online'.
Als je mijn naam vermeldt, gaat het geld naar 'mijn' projecten MoP en I Care.

Namens de kids in Zuid-Afrika alvast heel erg bedankt!
Brigit.

14. Keep a volunteer alive-fonds :)

Sun, 30 Dec 07 17:52:01 +0100

Hallo allemaal,

Fijne kerst gehad?
Ik ben weer gewend in Nederland. Weer aan het werk, met vrienden en familie aan het uitgaan en hangen. Veel aan het vertellen over mijn ervaringen in Zuid-Afrika en aan het nadenken over mijn plannen in 2008. Alleen wennen aan de kou is lastig, bbbrrrrr…

Een update
Ik wil jullie bij deze even op de hoogte houden van mijn bezigheden en plannen. Ik heb contact met I care over een mogelijke terugkeer naar Zuid-Afrika. Ze willen me nog steeds graag terughebben, maar de logistiek daarvan is nog niet rond. Ik weet nog niet zo goed wat ze me wel en niet kunnen bieden, maar daar begint langzaamaan meer vorm in te komen. Een baan volgens Westerse begrippen zal het niet worden, maar dat is prima. Om rijk te worden had ik sowieso een ander vak moeten kiezen. Onderdak en voedsel gaan ze wel voor me regelen, alleen is nog niet duidelijk hoe, waar, wat. Waarschijnlijk krijg ik een financiele bijdrage van I care, maar dat is niet genoeg om van te leven.
Dus ik help jullie hulp nodig!
Ik ben weer op zoek naar sponsors, bij deze verklaar ik mijn ‘Keep a volunteer alive’-fonds voor geopend! Wil je me helpen om een verschil te maken?

Per maart '08 vrij...
Ik weet sinds kort dat mijn tijdelijke contract bij Greenpeace echt echt echt tijdelijk is en dus ophoudt. Ik heb het heel erg naar mijn zin bij GP en ze willen me graag houden, maar ik deed een jaar lang zwangerschapsvervanging en de moeders in kwestie zijn weer aan het werk, dus het ziet ernaar uit dat er geen plaats/geld meer voor mij is. Jammer, maar dat wist ik ook wel van tevoren. En dit is eigenlijk een geluk bij een ongeluk. Als ze me een vervolgcontract hadden aangeboden, was de keuze om terug te gaan moeilijker geweest.

Wat staat er te gebeuren:
- In januari ga ik kleding en boeken uitwisselen om geld in te zamelen. Ik heb een heleboel mensen gevraagd om hun kledingkast en boekenkast eens uit te spitten en alles wat ze niet meer kunnen gebruiken aan mij te geven. Op gezellige avonden kunnen mensen elkaars boeken en kleding voor een prikkie kopen en de opbrengst gaat naar I care. We zullen zien wat het oplevert.
- In januari ga ik in de home group van de kerk van een vriendin vertellen over mijn ervaringen. Zij hebben een hele gulle donatie gedaan voor Mother of Peace. Ik ga daar foto’s laten zien en ze hopelijk enthousiasmeren om in de toekomst betrokken te blijven.
- In januari ga ik voor Be More informatie geven over vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika op de Vakantiebeurs in Utrecht.
- In januari ga ik naar een draagvlaktraining bij Be More.
- In januari of februari geef ik mijn tweede serie lessen op het Christelijk Lyceum in Veenendaal.
- In maart of april mijn tas weer inpakken???

Nog steeds op zoek
Ik heb mijn sponsorgeld in november aan Mother of Peace gegeven, aangezien zij mij hebben begeleid en gehuisvest, maar ik heb eigenlijk mijn hart veel meer aan I care verloren. Ik had al toegezegd dat ik mijn sponsorgeld aan MoP zou geven, dus ik had niets meer over voor I care, terwijl deze organisatie het geld ook heel goed kan gebruiken. Of ik nou terugga of niet, ik wil I care heel graag alsnog financieel ondersteunen en hierbij kunnen jullie natuurlijk weer helpen. Ik ben nog steeds op zoek naar donateurs en goede ideeën om geld in te zamelen. Lees verder, details volgen :)

Wat kun jij doen?
Wil je kleding of boeken doneren? Of wil je dat ik langskom in jouw kerk, buurthuis, werk of sportvereniging? Of heb je een ander idee om geld in te zamelen voor I care? Ik wil graag ook bedrijven benaderen. Heb je een leuke baas, laat het me weten, dan stuur ik meer info.
Een financiële bijdrage is natuurlijk ook nog steeds welkom. Je kunt dit storten op rekeningnummer 86 49 004 ten name van Plaggenborg en Brouwer in Amsterdam. Dit is een rekening van mij en niet van Be More. I care is (vooralsnog) geen project van Be More, dus ik ga nu zelf geld inzamelen. Dit is overigens niet mijn betaalrekening, het is een aparte rekening, waar alleen sponsorgeld op komt. Het kan dus wel zijn dat I care me niet voldoende biedt om van te leven, in dat geval zal ik sponsorgeld gebruiken voor primaire levensbehoeften. Mocht je wel geld willen geven, maar alleen voor de levensbehoeften van de jongens van I care: geen probleem, zet het er even bij.

Dat zijn tot nu toe de plannen. Vragen, opmerkingen en advies zijn natuurlijk weer welkom! En last but not least: Fijne feestdagen iedereen! Geniet van die oliebollen, het vuurwerk en natuurlijk vooral van je familie en vrienden.

Liefs,
Brigit.

Ik heb eindelijk wat filmpjes op Youtube gezet:
http://www.youtube.com/profile?user=iriebrie
Check vooral de I care jongens die in Zulu zingen!

P.s.
Elke dag iets doen tegen armoede en honger?
http://www.thehungersite.com Elke dag even één klik, gratis en voor niks.
http://www.freerice.com Vijzel je Engels op voor het goede doel. Voor elk goede antwoord verdien je rijst voor een ander.

Foto's
1,2,3: Kerst bij de jongens van I Care (gepikt van weblog van Jetske, ben zooo jaloers :)
4,5,6: Meanwhile, on the other side of the planet, joligheid aan boord van de Sirius met collega's Katja en Lisanne.
7,8,9: kerstsfeer met geneverkes in Gent met vrijwilligers Marlein, Wendy & Nele.
10: Kerst met nichtje en neefje

13. Koud he?

Fri, 21 Dec 07 14:41:12 +0100

Sneeuw op de daken... Een update volgt snel. Nu even de laatste nieuwsbrief van Mother of Peace van 2007, waar ik een stukje voor heb geschreven.

Groetjes,
Brigit.

Fijne dagen!