108. Zwaar

Hallo allemaal,

Eerst even een praktische update: een van de huismoeders is ontslagen en heeft haar (en wat van I Care’s) spullen gepakt en is vertrokken. De ergste van de twee is er helaas nog, die moet zich nogmaals misdragen voor zij ontslagen kan worden blijkbaar.

Ik heb een goed gesprek gehad met Nevil, de grote baas van I Care en mijn zegje gedaan. Ik wil niet dat het management denkt dat ik eerder stop omdat ik nog in de zon wil liggen, ik geef een duidelijk signaal af en ik wil dat ze luisteren. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen, dus dat is goed. Nevil leek het te begrijpen en heeft ook een gesprek gehad met onze coördinator, die toegaf dat hij lelijke dingen over mij gezegd had. Nevil heeft volgens eigen zeggen duidelijk gemaakt dat zijn gedrag niet in de haak was. Vorige week kwam ik Cedric’s vrouw tegen en die zei dat ze helaas niet naar mijn afscheid kunnen komen. Shame, nou had ik me daar zo op verheugd :-)


De overgebleven evil huismoeder is niet uitgenodigd, dus ik verwacht geen problemen. Morgen is mijn officiële afscheidsfeestje in KwaMakhutha bij de rehab. Dat is nog niet het einde, na mijn officiële afscheid ga ik nog tijd met de jongens doorbrengen. Vandaag ben ik een extra dagje op school aan het werk, we zijn de jongens van de rehab aan het assessen, superleuk. Ben jaloers op degene die mijn klas overneemt, het zijn leuke jongens en met zo'n nieuwe groep starten is altijd weer een verfrissende uitdaging.


Nogmaals bedankt voor al jullie lieve berichten, ben ik erg blij mee. Ik sta nog steeds achter mijn beslissing om eerder te vertrekken, ook al is het niet gemakkelijk om ineens niet meer voor I Care te werken. Afgelopen vrijdag was mijn laatste dag op school en de hele week heb ik er zo min mogelijk bij stil gestaan dat het bijna zover was. In de ochtend hebben we gewerkt, na de pauze had Nicola spelletjes georganiseerd. Appel happen uit een emmer water, rietjes-watervoetbal met een fijne onverwachte douche voor juf Brie als afsluiting (gelukkig is het zomer). En chubby bunny, een spel waarbij je met zoveel mogelijk marshmellows in je mond ‘chubby bunny’ moet proberen te zeggen . Hilarisch! Owen propte er zoveel in zijn mond dat hij bijna moest overgeven.


Het werd ineens serieus toen de jongens hun zelfgemaakte kaarten gingen voorlezen. Een prachtig moment, aangezien ze me hun eigen tekst voorlazen en me bedankten voor het feit dat ze nu kunnen lezen. Vooral de speech van Sbonelo hakte erin. Toen ik terugkwam naar Zuid-Afrika in 2008, zat hij de eerste maanden in mijn klas en ik heb hem twee jaar lang zien groeien en bloeien en het gaat nu zo goed met hem. Hij leest goed en is echt opgegroeid, hij is verantwoordelijk, lief en sociaal. Ik ben enorm trots op hem. Ik kreeg een brok in mijn keel toen hij zei dat hij zijn best zou blijven doen, omdat hij weet dat ik dat wil. Ik had wel een speech voorbereid, maar na zoiets kreeg ik het er niet zo uit als ik bedacht had. Ik begon steady, maar zat al gauw te huilen. Iedereen geknuffeld en daarna ijs eten, beetje afkoelen en luchtig eindigen.

Ik kan zien dat het de jongens echt iets doet dat ik bijna wegga. Vooral Wiseman, Sboniso en Sbonelo waren zo lief voor me, bleven bij me in de buurt en hielden mijn hand nog even vast zelfs toen ze al in de bus zaten en bijna wegreden. Ik zie ze nog wel, maar mijn schoolcarrière is over. I Care heeft zo lang zo’n groot deel van mijn leven uitgemaakt, het is niet gemakkelijk om dat los te laten, voor mij niet en voor de jongens niet.


Deze week is moeilijk geweest. Ik heb vrij van school (behalve vandaag), maar het voelt helemaal niet als een vakantie. Ik heb alles voor me uitgeschoven en ik besef ineens dat het bijna over is. Het afscheid nemen wordt enorm moeilijk en ik moet nu al elke dag huilen. Ik had wel verwacht dat ik het zwaar zou krijgen, maar het is moeilijker dan verwacht. Het voelt als heartbreak, alsof mijn relatie met iemand waar ik heel veel van houd, over is. Ook al sta ik met mijn geest achter de beslissing, mijn hart loopt achter.

Echt liefdesverdriet, wie had verwacht dat het zo zou voelen? Ik geef het tijd en het is wel goed dat ik dit nog hier kan verwerken en niet in Nederland elke dag ga zitten janken terwijl ik een baan moet zoeken. Dat ziet er vast niet zo professioneel uit tijdens een sollicitatiegesprek ;-)


Morgen dus mijn officiele afscheid, volgende week foto's op mijn weblog. Wish me luck. Salani kahle.
Brie.