104. Terug in ZA: heerlijke warmte, school en helaas benzine

Zo schrijft ze niks en dan moet je ineens een halfuur lezen :)

Sanibonani allemaal,

Na vier uitstekende vakantieweken in Nederland en Engeland, nu weer in de heerlijke hitte van Zuid-Afrika. Ik heb genoten van mijn vakantie en was er erg aan toe. De afgelopen maanden waren best pittig. Ik ben blij om weer terug te zijn in mijn tweede thuisland. Deon van Mother of Peace vroeg me waarom ik überhaupt nog terugkwam naar Zuid‑Afrika, omdat ik nog maar twee maanden te gaan heb. Maar ik weet heel goed waarom. Ik heb minder het gevoel dat ik hier woon, waardoor alles dat vanzelfsprekend was geworden, dat nu niet meer is. Ik geniet! Van de jongens, hun geklets, gelach, aandachttrekkerij. Lekker naar het strand,naar het zwembad, samen lezen en gek doen. Ik geniet van de zon, de omgeving, de taal, de mensen, de cultuur. De sneeuw in NL was erg leuk, maar 30 graden, zweten en zeuren van de hitte is toch net ietsje leuker.

Op mijn eerste dag terug meteen actief meegedaan. Wilma haalde me op (dank buuf!). Op school gedag gezegd, toen naar de huizen. Meteen mee Sabelo en Tha ophalen van hun nieuwe school en Sandile, die op Amanzimtoti Highschool zit. Tha en Sabelo waren heel blij om me weer te zien en vertelden honderduit over hun nieuwe school, juffen en het werk dat ze doen.

Al in NL hoorde ik dat Sabelo naar grade 3 mocht, een geweldige overwinning vooral voor hem, maar als juf was ik er enorm trots op. Hij was nooit eerder naar school geweest en na 6 maanden keihard werken in mijn klas, mocht hij zomaar naar grade 3. Ik had grade 1 of 2 verwacht, dus goed gedaan Sabelo. Tha zit in grade 1 en krijgt nu eindelijk de kans om een van de besten in de klas te zijn. Beide jongens zien er heel gelukkig uit, het is overduidelijk dat het een goede beslissing is geweest om ze naar een school te sturen met veel individuele begeleiding en leerlingen van hun eigen leeftijd. Bij ons waren ze altijd de kleinsten die het minst wisten, nu kunnen ze spelen met leeftijdsgenoten en uitblinken op hun eigen niveau.

Sandile heeft het zwaar denk ik, ook al doet hij alsof het allemaal goed gaat. De druk is hoog, hij gaat als enige naar een hele goede gemengde middelbare school en ook al heeft hij een goed stel hersens, hij moet het toch allemaal alleen doen. We hebben allemaal aangeboden hem te helpen met zijn huiswerk, maar tussen hulp aangeboden krijgen en het daadwerkelijk vragen zit een groot gat. Denk dat hij vindt dat hij het allemaal maar moet kunnen.

Doordat we afscheid hebben genomen van veel jongens in December, startten we het schooljaar op I Care Christian School met maar liefst zes leerlingen. (!) Heel hard werken dus :-)  Godzijdank hebben we twee nieuwe leerlingen, die altijd veel werk kostten. Nieuwe aanwinst Loyiso is een schatje. Kan een beetje lezen, maar snapt individuele geluiden van letters niet altijd. Ik heb me op zijn alfabet gestort, en bemoei me ondertussen met het lezen van de jongens in de andere klas. In de kerstvakantie zijn Sboniso en Wiseman een heleboel vergeten en die moeten weer al hun werk woord voor woord hardop voorlezen. We hebben nu eigenlijk maar 1 klas, maar ik neem Loyiso in de ochtend mee naar mijn klas voor alfabet. Sandy is nogal een flapuit en kletst de hele dag door, ik vind het fijn om af en toe een uurtje niet in haar klas te werken.

Nieuwe jongen Nhlakanipho is wat ouder en ik krijg moeilijk hoogte van hem. Hij is vriendelijk, kletst met je, maar laat zichzelf niet zien. Hij is veel te gehoorzaam en stil en ik ken niet zijn hele verhaal. Het schijnt dat hij een rechtzaak voor de boeg heeft, de politie verdenkt hem van een en ander en ondertussen woont hij bij ons.

I Care heeft ondertussen besloten om Gill te vervangen door Sandy en Aimable (huisvader) fulltime te laten werken op school. Ik denk ook alvast met het oog op mijn vertrek. De timing verbaast me, want voorlopig hebben we weinig leerlingen en nu dus vier fulltime leraren. Raaar. In maart komt er een nieuwe groep uit de rehab die veel werk voor de school gaat betekenen, maar tot die tijd is het werk zoeken op school. Individuele aandacht voor de boys is altijd goed, dus ze hebben bijna allemaal een persoonlijke leraar.

Ik woon nu in Illovo bij de jongens en dat is hartstikke leuk. Ik had verwacht dat de jongens me geen seconde alleen zouden laten, maar dat valt allemaal mee. Natuurlijk ga ik veel met ze mee na school, help ik met huiswerk en hangen we gezellig samen rond. Maar als ik alleen wil zijn, begrijpen ze dat en laten ze me met rust. Aan aandacht geen gebrek hier in de buurt. Het is een gemengde buurt met Zulu’s en Indians en ik ben volgens mij de enige mlungu (blanke) in de community. Ik kan niet naar het zwembad of de telefooncel lopen zonder naar mijn telefoonnummer of ten huwelijk gevraagd te worden. Ik heb nog geen geschikte huwelijkskandidaat gevonden op straat, maar zodra dat het geval is, horen jullie het :)

Ook lifeguard van het zwembad ‘Zwe’ vindt het maar wat gezellig dat de juf een paar keer per week komt zwemmen. Ik moet hem nog even vertellen dat het niet gepast is om te flirten met mijn jongens naast me. Uberhaupt niet zo nodig, ondanks zijn mooie gouden tanden en leeftijd van 22 lentes, denk ik niet dat het wat wordt.

Onze beroemde buurman zanger Phuzekhemisi vindt het ook wat gezellig dat ik hier woon, elke dag wordt ik in Zulu ondervraagd. Hoe het gaat, waar ik naartoe ga en dan vertelt hij zijn drinkebroers op luide toon dat ik Zulu spreek. Ik sputter dan nog tegen en zeg  ‘kancane’, een beetje maar, maar dat wil hij niet horen.

Nadat ik de eerste week bijna had overleefd (vroeg opstaan deed ik in NL en UK natuurlijk niet, elke dag 6.30 uur was weer afzien!) en zeer content weer mijn Afrikaanse levensstijl had opgepakt, was er toch weer een vuiltje aan de lucht. Ik had woensdag gewerkt en was bij Mother of Peace blijven hangen in de middag om met de kids te kletsen en te helpen in de homework room. Ik kwam thuis en trof Bonginkosi en Sandile heel vrolijk aan in de tuin. Vreemd, want ik had die dag een kleine aanvaring met Bonginkosi gehad omdat hij brutaal was. Hij houdt lang vast aan boosheid en teleurstelling, dus had verwacht dat hij me zou negeren. Het was maar iets kleins, hij luisterde niet en gaf me geen antwoord, maar kleine dingen worden bij hem snel groot. Tien minuten later stormde Cedric, onze coördinator, het huis in om verhaal te halen bij huismoeder Busi. Wat bleek, Bonginkosi, Sandile, Wiseman en Nhlakanipho hadden wat benzine bemachtigd en dat gesnoven. Gewoon in de slaapkamer, terwijl huismoeder Batheni aan het koken was. Vrolijkheid bleek high zijn. Cedric probeerde de waarheid te achterhalen, maar de vier verdachten in kwestie wisten nergens van. De huismoeder werd beschuldigd van liegen en ze zouden haar wel ‘out sorten’ in de avond. Jenni, operations manager, zou de dag daarna komen babbelen en straf uitdelen, tot die tijd moest Nhlaka in mijn huis komen slapen bij Wiseman en de jongens mochten niet naar school.

Ik had me zo voorgenomen om gebalanceerd te blijven en dingen me niet meer zo te laten raken, maar het was uiteraard toch weer heftig. Nhlaka ken ik niet goed, maar van Sandile valt het zo tegen. We hebben gepraat als brugman om hem Toti Highschool in te krijgen en hij krijgt de kans van zijn leven. Deze school kan het verschil uitmaken voor hem tussen eindigen als arbeider of advocaat, hij moet ervoor gaan. Maar zoals ik al zei, de druk is hoog en de verleiding groot.

Donderdag mocht Sandile toch naar school. Wiseman kwam om 10 uur naar onze school en de twee anderen waren ervandoor, na eerst een loopje met Cedric te hebben genomen. Ze hadden hun tassen volgepropt en waren ervandoor gegaan, weglopend elke keer als Cedric in de buurt kwam. Een domme zet van Bonginkosi, die waarschijnlijk in Nhlaka zijn nieuwe rolmodel heeft gevonden. Bonginkosi is moeilijk en beschadigd, zelfdestructief, maar ook heel lief en accepteert alle liefde die je hem geeft, ook al doet hij alsof het hem allemaal niets kan schelen. Ik vind het heel jammer dat hij ervandoor is. Ik heb hem geassesst toen hij uit de rehab kwam en heb een zwak voor hem, ook al was het  moeilijk om hem daarvan te overtuigen. Ik hoop maar dat hij Nhlaka alleen laat en zijn eigen pad kiest.

Vrijdag heb ik op school met Wiseman gepraat over zijn drugsgebruik. Ik zei dat ik niet kwaad zou worden, dat hadden Jenni en Cedric voor hun rekening genomen, maar heb nogmaals uitgelegd wat drugs met je hersenen doen en wat de gevolgen voor hem kunnen zijn. Tijdens de rehab is dat de jongens wel uitgelegd, maar een herhaling leek me op z’n plaats. Het werd een geïmproviseerd praatje/toneelstuk, heb me onder andere een geacteerde klompvoet door lijmgebruik aangemeten. Alles om hem duidelijk te maken waar hij mee bezig is en waarvoor hij kiest. Korte termijn high betekent lange termijn hersenbeschadiging. Het zou zo zonde zijn als hij zijn harde werk en opgedane kennis van het afgelopen jaar verspilt door snuiven. Wiseman heeft een pokerface, je ziet niet altijd of je tot hem doordringt, maar ik ken hem langer dan vandaag, ik zag dat hij erover nadacht.  Hopelijk heeft hij weer even genoeg informatie om de verleiding te weerstaan.

Met Sandile wil ik nog even babbelen, maar die ontwijkt me een beetje. Ik denk dat hij zich schaamt. Het afgelopen weekend was er geen gelegenheid, hij mocht het terrein niet af als straf en met de huismoeders erbij ontspant hij toch niet genoeg om me echt te horen. Zodra hij weer de deur uit mag, maar even met hem kletsen tijdens een wandelingetje.

Ondertussen dus maar 4 leerlingen en vier leraren, een op een onderwijs. Bizar, als je weet dat scholen hier in de buurt 40 leerlingen met  1 leraar hebben. Maar ik ga geen extra werk zoeken. Bedacht even dat ik nu wel de literacy training van de rehab kan gaan doen, maar dan moet ik ook in KwaMakhutha wonen en dat wil ik niet. Ik zit hier goed en geniet van de jongens, na school kan ik  met Tha en Sabelo hangen en die helpen met hun huiswerk. Na school heb ik genoeg te doen, te begeleiden en lief te hebben, dus ik blijf waar ik zit. En I Care heeft besloten om twee extra leraren fulltime te laten werken, ik ga dat niet oplossen.

Naast werk probeer ik te genieten van het leven, zoals voorgenomen. Ik had mijn beloofde kerstbonus van I Care nog niet ontvangen, dus ben de afgelopen twee weken met Wilma en Nicola gaan lunchen, naar de film geweest (Avatar nu zowel in Londen als ZA gezien, vet!) en mee uit eten met de staf van Mother of Peace. Gisteren memory books gekocht voor onze dove jongen Sbusiso (die we liefkozend ‘Bu Bu’ noemen) en voor Loyiso. En leuke Fifa 2010 tasjes voor de kids van mijn broer Nikki en Mila, als die de blits niet maken op school met hun Zakumi-bags weet ik het niet meer.

Een warme groet uit heet Zuid-Afrika,
Brie.


(ik probeer in de pauze van school, over drie uurtjes, foto's te plaatsen)